Enteofarmakognoza

Oświecenie dla Tumanów - odcinek siedemnasty

2011-05-11T02:35:00.003+02:00

Dwie postaci snuły się w półmrokach gabinetu Tzolkina. „Uważaj nie rozbij czegoś” z ciemności wysublimował się głos profesora, potem nastąpił głośny trzask i inny głos zaklął po niemiecku.

- Herr profesor, chyba coś stłukłem. Tak bardzo nie lubię chodzić po ciemku.

- Biedny Hans. Nie obawiaj się, już idę z pomocą – profesor przemierzył pokój i rozchylił kotary. Światło wydobyło smutną prawdę: lustro spadło. Niemiec je i położył na biurku.

- Chyba je rozbiłem. Sheisse, to nie może być dobry znak.

- Przestań wreszcie folgowć swoim zabobonom, przeklęty niemiaszku – taflę obsydianu przebiegała rysa – Mój boże, to dymiące lustro! Zniszczyłeś je tumanie, ale nie wszystko stracone.

- Mein Gott! Meine sheisse gott! Dymiące lustro? Profesorze...

- To była nasza szansa, żeby znaleźć Tzolkina. Co teraz? Czuję że każda możliwość przesypuje się przez palce. Muszę zasięgnąć inspiracj, natychmiast nabij mi fajkę.

- Masz, Herr profesor – Hans podał mu fajkę świeżo nabitą opium. Naukowiec zapalił i się rozpłakał. Łzy skapnęły w rysę na lustrze.

- Przepraszam, czasami wpadam w taki melancholijny nastrój. Widzisz, to lustro było dla mnie bardzo istotne. Zostało mi skradzione przed wielu laty.

- Więc nie przyjechał pan tu po mesjanowodór? - Hans aż przysiadł pod ścianą z wrażenia.

- Nie. Jestem tu w interesach. Zamierzałem odkupić lustro gdyby nie udało mi się go odzyskać w inny sposób. Chciałem odkupić je za wiedzę i złoto. Nikt nie jest próżniejszy na świecie niźli rody królewskie, ale wyraźnie tutejsza dynastia odbiega od stereotypu.

- Kim pan właściwie jest, Herr profesor? Wydaje mi się że reprezentuje pan bardzo starą tradycję.

- To dobra chwila na retrospekcję. Może przeszłość chowa przed nami rozwiązanie. Nasze stosunki stały się na tyle nieformalne bym wysupłał dla pana coś ze swej siwej głowy. Porachunki z rodem Tzolkina sięgają czasów sprzed narodzin Buddy, Jezusa, Inków i całej reszty wariatów. John Mcleash w czasie swoich wędrówek trafił do miasta w dżungli amazońskiej. Było starannie ukryte już w czasach Tawantinsuyu, żaden Inka nie miał do niego dostępu, ale Mcleash nie był Inkiem. W sznurowych kodeksach imperium zachowało się wiele legend i wskazówek. Kapłani Wirakoczy zakazali dalszej produkcji kodeksów aby żadna informacja nie przenikła do Hiszpanów. Misjonarze zrobili resztę paląc na stosach skonfiskowane księgi. Tym sposobem udało nam się uchronić od zagłady, ale Mcleash jakimś sposobem znalazł Moczi-loczi. Przez to dostał się do miasta i uprowadził z piramidy najświętszy skarb. Duchy opiekuńcze roślin bywają bardzo kapryśne. John Mcleash to bystry facet, ale szukał czegoś by się oświadczyć córce piekarza ze swojej irlandzkiej dziury. Sugestia by znaleźć dla niej najwspanialsze lustro przyszła w wizjach. Wie pan jacy Irlandczycy są przyzwyczajeni do elfów i gnomów. Mcleash musiał się czuć jakby brał udział w klasycznej, celtyckiej baśni. Obsydianowy relikt przetrwał zawieruchy dziejowe jako element toaletki, pokolenia piekarzy przekazywały go sobie, a jedynym tropem był dziennik. Teraz znajdziemy dziennik, a teraz to ważna chwila, Hans. Świadomość sączy się z tego punktu nieustannie i spaja obiektywnie rozpoznawalne wymiary. Teraz, to właśnie najwyższe misterium. Nasze przetrwanie w wielkim domu świadomości jest uwarunkowane Yin: ziemią i wodą, księżycem, zimnem oraz śmiercią. To uproszczony rebus. Tam gdzie jest dostateczna ilość wody i żyznej gleby, w nocy otwiera się kwiat by pokazać nam małą śmierć. Ponadto wysoka temperatura szkodzi na potencję.

- Bredzi pan. To niedorzeczne makowe miraże, czy też bardziej nowoczesne zabobony. Mam lepszą koncepcję. My tu mamy do czynienia z czymś prawdziwszym. Religia przestała wystarczać ludziom by się grzecznie kulili przed kajzerem, wymyślili sobie narodowy socjalizm i gryzą nas jak moskity Buddę, a wie pan że nawet Śakjamuni unikał moskitów. Nasze najtwardsze głowy, a mamy długi wykaz rodzimych filozofów, wszyscy oni zostali potajemnie zmobilizowani by szukać rozwiązania. Wspólnie doszli do wniosku że potrzebne są prawdziwe cuda, nie jakieś tam retro-mżonki. Mamy ambitny projekt – chcemy użyć mesjanowodoru by zrobić z kajzera nowego Baldra, nordyckiego boga kwiatów i światłości. To jest coś! Niestety jest spora konkurencja: Żydzi, papież i któż wie co jeszcze. Kim na przykład jest ów dziennikarz, który uciekł z księciem? Amerykański szpieg?

- Prosze mnie uważnie posłuchać: to pan plecie bzdury, zaś to co ja mówię ma kompletny sens. Bractwo do którego należę - Różo-miliarderzy - przechowuje taką mądrość w obliczu, której pański kajzer jest meksykańskim chłopem najemnym, któremu kapłani sprzedają zaćmienie jako gniew bogów. Percy Fawcett to jest gość, a nie ten pański ciemny kazjer – tu jupiter światła padający zza okna padł na krzepnącą twarz Niemca.

- Sam pan jest prowincjonałem, herr Profesor. Nie chcę mieć z panem już nic wspólnego – obrażony Niemiec odwrócił się i miał opuścić gabinet, ale czerwony ze złości profesor rzucił się na niego jak dzikie zwierzę i przegryzł mu krtań. „Zaskakujące ile siły jest w tym miłym staruszku” pomyślał Hans tuż przed tym jak jego dusza wyparowała nadrabiać karmiczne zaległości.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek szesnasty

2011-05-11T02:33:00.002+02:00

- Muszę się położyć – rzekłem i upadłem ciężko na dno łodzi. Doświadczenie przerosło moje oczekiwania.

- Dobrze się pan czuje? - spytał książę.

- To zbyt potężne – powiedziałem cichutko – Niezauważalną właściwością wszechświata jest to, że się stale wydarza. Teraz mocno to czuję i nie wiem czy człowiek może posunąć się gdzieś dalej. Mam wrażenie, że głowa eksploduje mi od informacji.

- Brednie! – ryknął książę – Zaraz wysiadamy. Trzeba się przygotować psychicznie – od razu zrozumiałem o, co mu chodziło. Własciwie jedyne czego się bałem, to jak wyjdę z chybotliwej łódki. Natłok impulsów zmysłowych zatrzymał się, gdy pojąłem, że mam zaufanie do tej podróży. Było to nieoczekiwane i pociągające. Błyskawicznie zrozumiałem, że wszystko ma sens: ta pielgrzymka do wnętrza halucynacji, ten dziwny las, cała ta kraina, bagno życia społecznego i ja codzienny, pogrążony we śnie. Ciała obok ciał, ludzie spacerujący po pergolach, wszyscy po drugiej stronie. Dość tej pasywności – za moment mieliśmy opuścić łódkę. Skupiłem się z całą mocą nad własnym ciałem, wytężyłem źrenice aby móc cokolwiek dojrzeć pod kaskadami wzorów geometrycznych.

- Oto jest brzeg – stwierdził książę.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

- Jest pan tu? - potrząsnął mną Tzolkin kiedy byliśmy już na brzegu. Oto był brzeg pod stopami.

- Już? To tutaj? – ocknąłem się z koncentracji i rozluźniłem mięśnie.

- Warto teraz wypić trochę wody wody. Tam gdzie idziemy może jej nie być – spojrzałem na gotującą się od kolorów wodę – To nadziewane skarabeusze, też za nimi nie przepadam – skomentował Tzolkin.

- Co proszę?

- Przeczuwam, że dalej pan tkwi w piątym Bar-do. Musimy podążać dalej tą drogą. Wydaje mi się, że mapy pokazują drogę przez skały. Ma pan kondycję do wspinaczki?

- Trochę zdrętwiałem od leżenia, ale chyba sobie poradzę.

- Doskonale! Po drodze opowiem panu o Shambali.

- Niech pan opowiada.

- Mówią, że to miejsce znajduje się gdzieś w Chinach, na pograniczu z Tybetem. Według podań jest owiane wieczną mgłą Himalajów i przez to niewidoczne, dla wędrowców. Jednocześnie wewnątrz panuje bardzo łagodny klimat. Shambala to miejsce zamieszkania istot o spotęgowanym wymiarze świadomości, sekretnych mistrzów duchowych. Pisała o tym Bławatska. Pamięta ją pan?

- Czy to nie ta wariatka? Swego czasu było o niej głośno.

- Osobiście też jej nie lubię, ale uważam że mogła mieć trochę racji. Podejrzewam, że mogło istnieć takie miejsce. Po zniknięciu ojca myślałem trochę o tym Mistrzu Dejwonie. Pomyślałem, że gdzieś tu w tym lesie coś jest. Ten las oddziaływuje na ludzi z ogromną mocą. Nie chcę przeceniać jego roli, ale moglibyśmy dyskutować o nim w nieskończoność. Bezcenne piękno tego pomnika kosmicznej świadomości jest obezwładniające. Mam tylko nadzieję, że u kresu czeka nas coś coś cennego, jakieś cholerne rozwiązanie, coś co moglibyśmy zabrać ze sobą, coś co nie zniknie jak którakolwiek ulotna wizja.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dwudziesty trzeci

2011-01-05T20:25:00.003+01:00

Ósmego dnia bóg Marduk stworzył Chaldejczyków. Kiedy prowadził walkę z Tiamat, przeciwniczką porządku i rozciął ją na pół, to z jednej połowy zrobił niebiosa, a z drugiej ziemie. To, co było pomiędzy dwiema częściami ciała to Chaldejczycy. Porządek, którym obdarzył Chaldejczyków, był jedynie symbolem tej rzeczy, poszukiwanej przez nich w puszczy. Był w jej polu grawitacyjnym. Tak naświetlili mi cała sprawę moi towarzysze, ale czy było w tym choć ziarno prawdy? Na krótką chwilę przyjąłem w ramach eksperymentu, że ich mitologia ma korzenie w historii. Z niniejszym założeniem rozpocząłem dyskusję w kręgu przy ognisku – jeszcze zanim rozpętała się ta cała afera z indiańskim wywarem. Zadałem im pytanie, co oznacza ów porządek Marduka i czym góruje nad pierwotną zupą Tiamat.

- Przecież wcześniej istniały rozmaite dynastie, wasi przodkowie zastali Babilon już wybudowany. Jak Marduk miałby wynieść go z bezkształtnego oceanu, skoro świat już dawno istniał? – wyraziłem kolejne wątpliwości. Chaldejczycy patrzyli po sobie w popłochu, aż ten z najdłuższą brodą zabrał głos.

- Babilon pochodzi z gwiazd, jak już mówiliśmy. Marduk dał swojemu ludowi perłę z korony świata, objawił nam jej lokalizację. W chwili gdy została odkryta, ciemności ignorancji rozwiały się. Bezkształtnym oceanem przywykliśmy nazywać czas przed podbojem miasta miast. Był to okres snu i biedy. Dopiero to coś pozwoliło nam się zorganizować i zrozumieć konsekwencje jakie towarzyszyły powstaniu kosmosu – nie dałem wiary tym mglistym dywagacjom. Musieli wiedzieć coś więcej...

Czy ta rzecz na pewno zaginęła wraz z Żydami? A może oni zatrzymywali się gdzieś na swojej drodze? Może to coś paliło ich w ręce. Czy marzenia o świętym Graalu i przepisy na kamień filozoficzny mogą być schedą po tym czymś? Czy dżungla rzeczywiście jest ostatecznym postojem w epopei Chaldejczyków? Czy to jedyny trop? Co jeśli gdzieś po innym pustkowiu błąka się grupa podobna do naszej – śledzi kilku Żydów, który setki lat temu oddzielili się od głównej grupy i osiedlili na Syberii? Co mamy zrobić jeśli dżungla to właściwe miejsce? Te i inne pytania zaprzątały mi głowę nim otrząsnąłem się po dziwnym, rozwarstwawiającym doznaniu z mrówkami. Zachód słońca, polana, budowle, ściany lasu, zieleń trawy – co to wszystko miało znaczyć? Słońce było przesadnie czerwone, rozdęte czerwnienią, a budowle okazały się piramidami. Przez chwilę nim wszystko do mnie dotarło, zastanawiałem się czy żyją tam jacyś ludzie. Raptem głowa spęczniała mi znowu od wątpliwości - piramidy stoją przecież w Egipcie, widziałem je na litografiach. Czy z Żydami przybyli tu również Egipcjanie?

Ruszyłem powoli przed siebie. Las żył odgłosami zwierząt – wyjce i tukany przekomarzały się w gęstwinie. Mogło to oznaczać dwie rzeczy: kraina, w której się znalazłem jest bogata albo te stworzenia są tu uważane za święte. Podobne wierzenia mieli badani przeze mnie Yanomani - uważali wyjce za swoich dalekich krewnych. Jeszcze na starym kontynencie oswoiłem się z tą perspektywą. Moim mentorem przez wiele lat był James Burnett, Lord Monboddo, słynny lingwista, który uważał że orang-utang to podgatunek człowieka, gdyż jest zdolny do wstydu, typowo ludzkiej emocji.

Film Wrocław 2012

2010-06-21T23:29:00.001+02:00

Wielkie inwestycje, nowoczesne stadiony i wieżowce - zrządzenie losu sprawiło, że mistrzostwa Europy odbędą się w tym samym roku, w którym kończy się kalendarz Majów. Czy ryk wuwuzeli zagłuszy spadające komety i odgłos pękających lodowców? A może kosmici nareszcie objawią się masom i odbiorą poród nowej, poszerzonej świadomości? Apokalipsa, nowy początek, czy po prostu wielkie nic? Obejrzyjcie film i przekonajcie się, co o tym myślą mieszkańcy Wrocławia.

Tropami Robertów - nowy film przyrodniczy

2010-04-27T20:32:00.002+02:00

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dwudziesty drugi

2010-03-13T00:32:00.002+01:00

Miasta antycznej Mezopotamii, jak wyłożył mi to wcześniej jeden z Chaldejczyków, stanowiły odbicie pewnych miejsc na nieboskłonie. Tygrys był odzwierciedleniem gwiazdy Anunit, Nippur – będące jedynie kopią, połyskujących w kosmosie pałaców – miało swój archetyp w Wielkiej Niedźwiedzicy. Eufrat natomiast płynął naprawdę w gwieździe Jaskółki. Według mieszkańców Mezopotamii wszystkie otaczające ich lokacje świeciły światłem odbitym. Europejczyk najlepiej pojmie założenia tej astro-geografii na przykładzie Księżyca i Wenus, które w istocie świecą światłem odbitym od słońca. Inny dobry przykład obrazujący ten aspekt chaldejskiej kosmologii to camera obscura – ciemność nocnego nieboskłonu stanowi ciemność pokoju, w którym na ścianie przeciwległej do zamkniętego okna pojawia się odwrócony obraz tego, co istnieje po drugiej stronie ulicy. Gwiazdy są, według tradycyjnej mądrości moich towarzyszy, niczym szpary w niedomkniętych okiennicach, poprzez które światło rysuje obrazy widzialnej rzeczywistości. Słońce jest identyfikowane z Mardukiem, boskim opiekunem Babilonu i poprzez nie trafia na Ziemię obraz Miasta Miast. Ślady tej chaldejskiej astro-geografii odnajdujemy w doktrynach rozmaitych stowarzyszeń masońskich, a także w kanonach alchemii. Wielka Rewolucja została w dużej mierze spreparowana przez masonów. Kilku moich znajomych we Francji poddało się modzie na konspiracje i zasiliło szeregi bractw hermetycznych. Póki trwała moda, byłem nieustannie przekonywany do udziału w tym lub innym sekretnym stowarzyszeniu – niezmiennie odmawiałem, licząc że dzięki temu polityka pozostawi mnie w spokoju. Wtedy we Francji jeszcze nie potrafiłem ubrać w słowa swoich lęków. Podróż uczyniła przetrwanie nieco prostszym i bardziej bezpośrednim doświadczeniem. Nagle uświadomiłem sobie, że na francuskim brzegu pozostawiłem paniczny lęk przed śmiercią. Gdzieś w zakamarkach mojej pamięci majaczyły postaci, mgliste sceny dotyczące Paryża, przeszłe wydarzenia które utraciły wagę na skutek natłoku teraźniejszości. Na powierzchnię czujnego umysłu wypłynął konkretny sen, który dręczył mnie we Francji. Oto jego skrócony przebieg: Tracę rozum podczas gorącej debaty w jednej z paryskich kawiarni i popełniam faux pas w stosunku do świętych idei rewolucji. Paryżanie są zawsze skorzy do bitki, przyciskają mnie do stołu i okładają pięściami po wątrobie. Przez jeszcze chwilę opluwam się krwią i charczę. Następnie umieram, lecz nie ma duszy, jest tylko zmaltretowane ciało, które moi znajomi z kawiarni rzucają świniom na żer. Dopiero kiedy zostaje wchłonięta ostatnia kosteczka, zrywam się z łóżka. Mimo tłumionej grozy i komplikacjom, towarzyszącym mojej paryskiej egzystencji, mam banalne refleksje, które samego mnie zaskakują. Wolałbym żeby pożarły mnie aligatory, piranie albo ludzie, chodzący na rękach. Ja po prostu nie lubię świń.

Nieco wcześniej, aby oddalić od siebie obrazy Francji wypytywałem moich informatorów o związki ich kosmologii z doktrynami hermetycznymi. Chaldejczycy jednogłośnie stwierdzili, że bezpośrednio z Babilonu wywodzi się hasło „Jak na górze tak i na dole”, a Szmaragdowa Tablica Trismegistusa przez setki lat stała w zikkuracie Esangili. Poza tym byli raczej zdawkowi, więc zachęciłem ich informacją na temat tubylców. Zdradziłem, iż mieszkańcy Amazonii, podobnie jak Chaldejczycy budowali miasta na planie nieba i podobnie jak oni stawiali świątynie w postaci zikkuratów. Kultury wpływają na siebie. Fakt ten stanie się pewnie powszechnie znany znacznie później niż za moich czasów. Każda kultura składa się ze zbioru symboli oraz pojęć i każde z nich jest ze sobą jakoś powiązane. Oplata nas siatka, niczym druga skóra. Zasadnicze pytanie brzmi: Czy można się wyrwać z siatki? Czyż właśnie temu nie służyły misteria czasów antyku? Czyż Chaldejczycy nie byli właśnie na tropie jakiejś rzeczy, która pomaga to uczynić? Czy może raczej jako człowiek, wywodzący się ze środowiska chrześcijańskiego, jestem podatny na ich biblijny czar? Te wizje, laska zmieniająca się w węża, ten mechaniczny król – jaki to ma wszystko sens? Docierało do mnie, że gdzieś się zbliżaliśmy. Być może istnieje miejsce gdzieś pośrodku tej dżungli, gdzie sploty siatki są najsłabsze. Czy już samo zbliżanie się do niego zmieniało życie w fantastyczną podróż? To prawda, że czasy są niespokojne i we Francji zostałbym za to ścięty, ale jeśli istnieje takie miejsce, to jest ono po stokroć ważniejsze niż Wielka Rewolucja. Czy towarzyszący nam Francuz też to rozumie? Te i inne kwestie dręczyły mnie, kiedy dochodziłem do siebie w nowym miejscu.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dwudziesty pierwszy

2010-02-02T20:45:00.010+01:00

Pomysł Acatl był prosty. Biegając żwawo po wiosce, pod czujnym okiem Chaldejczyków, zbierała różne przedmioty, pozostawione bez ładu i składu wokół domostw. Kiedy już miała dużo tych rzeczy, wysypała je przed nami i zaczęła ze sobą łączyć. Wyrosło palenisko, na którym stanął duży kocioł. Wyrzuciliśmy wcześniej ten kocioł na plażę – moi towarzysze bali się, że tubylcy gotowali w nim trucizny. Pytali mnie o radę, a ja powiedziałem że to niewykluczone. Od kilku dni żywiliśmy się wyłącznie kameleonami, których było wszędzie pełno. Pomyślałem, że w swojej monografii nazwę ten region Krainą Smacznych Kameleonów.

Wciąż istniało zagrożenie, iż Indianka będzie chciała nas otruć, ale Chaldejczycy uznali, że wpierw sama spróbuje tego, co ugotuje. Wszyscy byliśmy zaskoczeni, gdy wskazała kij i pokazała jak go szatkuje. Moi towarzysze byli zdziwieni jej żądaniem, ale mnie ciekawiła jej komunikatywność. Czy często widywała obcych? Zanotowałem tą uwagę, by potem roztrząsnąć ją w grupie. Chaldejczycy trajkotali chwilę w swoim języku, po czym zwrócili się do mnie. „Co zamierzasz zrobić ze swoją laską?” spytali. Dotychczas przyzwoicie nam służyła, może poza incydentem z wężem. Z drugiej strony - Chaldejczycy mieli broń palną do odstraszania tubylców. „Czemu nie? Niech pokaże nam swoją magię” zawołałem, podając Indiance kij. Następnie cała grupa uważnie obserwowała jak Acatl mozolnie uciera laskę na wiór. Twarze pobladły wyznawcom Teitana, ale nawet oni byli żywo zainteresowani całym procesem. Francuz oparł się o jeden z domów i spluwał z obrzydzeniem mahorką. Chaldejczycy zaś obserwowali, podglądali, zerkali i wymieniali skąpe uwagi. Nie mogłem uniknąć skojarzeń z wizjami Nabuchodonozora, zażywającego manny. Skojarzenia nasiliły gdy po ugotowaniu wywaru z kija, Acatl nalała go do czarek mi i potomkowi generała. Francuz odmówił, ale Chaldejczyk wydawał się nie mieć oporów. Jego ciekawość zatriumfowała nad instynktem przetrwania. Ja w pewnym sensie także byłem członkiem ludu, a przynajmniej osobą wtajemniczoną. Przelali na mnie tą swoją piekącą ciekawość.

Napój był słodki z odcieniem zgnilizny – okropny w smaku. Wywołał u mnie lekkie zawroty głowy i nudności. Przełykałem nerwowo ślinę, próbując pozbyć się nieprzyjemnego smaku i z każdą chwilą coraz mocniej czułem, że na moim ciele powstało zbiegowisko setek małych nóżek. Odkryłem, że jakieś owady nieustannie wiły się w fałdach mojej kamizelki. Odbarzałem je tylko przelotnym spojrzeniem, bo obawiałem się na nich skupić. Nie chciałem ujrzeć czegoś na wskroś obrzydliwego. Odrzucała mnie myśl o obrazie wymiany owadzich soków, czy powolnego pożerania żywcem czegoś co pożera żywcem coś jeszcze innego. Wreszcie nie mogłem już ignorować tego chrupania chityny, pękania pancerzyków. Miałem przeczucie, że na jakimś poziomie cała dżungla jest wypełniona tym szczękiem przeżuwania i fizjologii. Nie wiedziałem jednak czemu żuki, wije i inne wściekłe automaty wybrały mnie, jako centrum zainteresowania. Mdłości narastały w czasie gdy nieznacznie zmieniałem pozycję. Bałem się zdradzić, że jeszcze żyję. „Może powinienem” pomyślałem. Postanowiłem się drapać, ale za każdym razem gdy umieszczałem rękę gdzieś na moim ubraniu, momentalnie ją zabierałem. Coś żywego i nieproszonego było na moim ubraniu. W pewnym momencie przebrała się jakaś miarka, treść żołądka zabulgotała i wytrysnęła ze mnie. Czułem się jak skała, którą Mojżesz uderzył kijem.

Eliksir wylatywał ze mnie przez noc i usta. Pogrążając się w zamroczeniu zobaczyłem mrówki, które były jak mdlący obraz, odbijający się echem w nieskończoność. Wszystkie egzemplarze identyczne, zgodnie marszowały w moją stronę. Wkrótce w fałdach tkanin, które miałem na sobie rozgorzała prehistoryczna bitwa. Mrówki wspólnymi siłami próbowały ukatrupić stonogi i kolorowe karaluchy. Rozumiałem co się dzieje: mrówki stanowiły zorganizowaną społeczność, były jak Francuzi czy ludzie w ogóle. Inne owady to dla nich po prostu ruchliwe pożywienie. Nagle przestały mi przeszkadzać chrupanie i panika w ubraniach. Nie sądziłem, że sam zacznę niedługo panikować – w dalszej kolejności mrówki postanowiły opanowywać moją skórę. Drapałem się i biłem otwartą dłonią. Nie mogłem wstać – nogi mi drżały. Czemu byłem zjadany? Czy nie powinny interesować się padliną? Czy ja umarłem, a to są piekielne zaświaty? Niezliczone zastrzyki mrówczej trucizny doprowadziły mnie do odrętwienia. Mrówki skrupulatnie oddzielały moje ciało od kości, kiedy się zastanawiałem nad absurdem doświadczenia. Nie miałem innego wyjścia niż postawić na jakąś wersję i to szybko. Być może trud podróży i tląca się we mnie beznadzieja sprawiły, że szybko dokonałem wyboru. „Musiałem zostać otruty” wysnułem odpowiedź. Przyszło mi nawet do głowy, że Acatl mogła mieć dobre intencje. Nie zrozumiała mnie dobrze i wydało jej się, iż to czego chcemy można odnaleźć wyłącznie po śmierci. Poddałem się tej możliwości i o dziwo nie byłem już duchem uwiązanym do sparaliżowanego ciała. Mrówki rozparcelowały mnie na drobinki. Każdy sobowtór wziął kawałek mojej fizycznej powłoki – ćwierć paznokcia, odłamek piszczela lub galaretowatą porcję oka. Mrówki wydobyły ze mnie także to coś, czemu nie sprostają metafory i poniosły to wgłąb swojej krainy.

Co się tymczasem działo z Chaldejczykami? Wiem, że to zabrzmi niewiarygodnie, ale oni sami twierdzili następujące rzeczy:

- Wiał silny wiatr, który rozwiał jednego z nich jak piasek.

- Inny zabłądził nad rzekę, gdzie na plaży nocowały motyle. Wyszło na jaw, że są agresywne. Zaczęły latać wokół niego i kąsać, dopóki nie napełnił ich owadzich żołądków.

- Trzeci Chaldejczyk poczuł, że się rozpuszcza jak śnieg na słońcu. Stopniał i wymieszał się z wilgocią gleby.

Nie jestem w stanie powiedzieć jak długo trwała moja podróż z mrówkami, ale nieoczekiwanie znalazłem się w gotowym ciele, zrekonstruowanym z rozkradzionych części. Leżałem zupełnie nagi na kamieniu. Nie wywołało to żadnych silnych sprzeciwów z mojej strony, w końcu dobrze jest być z powrotem w całości. Dość szybko moją uwagę przykuł czerwony zachód słońca – rzecz nadzwyczajnie rzadka w gęstym lesie równikowym. Kątem oka uchwyciłem kilka spóźnionych robotnic, które ukradkiem dołożyły ostatnie cegiełki do mojego nowo-zintegrowanego ciała. Gdzie się znalazłem? Pozostawało mi rozwiać tą wątpliwość.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek piętnasty

2009-11-22T03:50:00.002+01:00

Chłodny aksamit ciemności połknął nas niczym wielka ryba. Ledwo widoczne o tej porze słońce zupełnie skryło się za wierzchołkami drzew. Nasza łódka, po kilku pchnięciach wiosłem, ruszyła niesiona spokojnym prądem, wzdłuż ściany świętego lasu. Widziałem jak rzędy sosen zmieniają się na moich oczach w kolumnady, ukoronowane gotyckimi sklepieniami. Na sklepieniach zakwitły krzyże równoramienne, a niektóre gałęzie utworzyły ramy okien, rolę umieszczonych w nich witraży pełniły młode, półprzejrzyste liście. Gdzieś tam między drzewami snuł się jupiter światła, spływał szybko i niespodziewanie na różne partie gęstwiny. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że jesteśmy w średniowiecznym teatrze, a niewidoczny pracownik wskazuje kolejne obszary scenografii, lub szuka zgubionego rekwizytu. Zapadłem się w atłasowe marzenia rozważania na temat przedmiotu poszukiwań. Czy przez przypadek nie mijaliśmy właśnie unikalnej sytuacji, w której widać działanie jakiegoś technicznego rzeczywistości? Coś takiego zdarza się nadzwyczaj rzadko – to moment gdy człowiek operujący maszynerią ukrytą za kulisami sądzi, że akurat nikt go nie zauważy i szuka nieprawidłowości w poszyciu materii. Od razu nabrałem niewyjaśnionej sympatii dla tej hipotezy, jednak nie mogłem wymyślić co z nią dalej począć. Ogłosić w żurnalach? Nie dadzą mi wiary, rzekłem do siebie, wpatrując się w cudowny spektakl. W miejscach, gdzie uderzał snop światła wybuchały melodramaty i utopie. Drobiny kurzu, falujące pajęczyny i zakochane świetliki lewitowały niewzruszone przez człowieka z reflektorem. Las najwyraźniej już się przyzwyczaił – tu rozgrywała się Wielka Reforma Teatru.

Poruszaliśmy się coraz szybciej i nie mogłem obserwować brzegów tak dokładnie jak przedtem. Książę Tzolkin już od jakiegoś czasu drzemał na rufie. Wyciągnął się na wznak, skrzyżował stopy na ławeczce, a twarz przykrył turbanem spod którego wystawała tylko bródka.

Z każdą chwilą na granicach mojego pola widzenia pojawiały się figury geometryczne. Wkrótce zacząłem widzieć je po obu burtach naszej łodzi. Płynęliśmy poprzez tunele z obracających się barwnych kół zębatych. Niby nic specjalnego, a jednak ten widok zawładnął mną, tak że straciłem poczucie czasu i...siebie. Zupełnie zapomniałem czym jestem, a migawki reminiscencji były jak wspomnienia niezrozumiałego snu. Gdybym tylko mógł odzwierciedlić te obrazy, rozmarzyłem się, świat doznałby szoku. To nieustannie nawarstwiające się bogactwo form constans, spirali pstrokatych klatek schodowych, roztapiających się w pękach piór quetzala, z których wykwitały kolaże ze skrzydeł motyli. Alfabety i święte symbole zaczerpnięte z rozmaitych kultur zajęły miejsca hiper-estetycznych kalejdoskopów. Wrażenie, że przejażdżka weszła na tory doświadczenia religijnego, uderzyło mnie z pełną mocą. Krzyknąłem z wrażenia, gdy uświadomiłem sobie jak łatwo jest przyjąć, iż coś jest mi właśnie objawiane. Główne przesłanie nie skrystalizowało się jeszcze, ale jakaś część mnie, dotychczas uśpiona, budziła się, ziewając i przeciągając. Jak na zawołanie do moich uszu dotarło ziewnięcie, a łódka zachybotała się. Po chwili zrozumiałem, że książę się ocknął i to on ziewał, a jednak utkwił we mnie podziw dla misternej synchronizacji, jaka zaszła między moimi myślami, a otoczeniem.

Obudził mnie pan tymi krzykami – powiedział książę i wziął się do mycia twarzy za burtą. Parskając, wskazał kierunek naszej podróży – Oczy puchną od tych arabesek.
Chwilami trudno mi w „to” uwierzyć – stwierdziłem.
Niech pan się nie martwi. „To” się dopiero zaczyna – uspokoił mnie książę.

Strugi płynnego oświecenia spadają nam na głowy jak guano pikującego kondora

2009-11-12T16:06:00.003+01:00

Oto strona z pierwszego wydania "Remember Be Here Now" aut. Ram Dasa. Ram znany jest również jako Richard Alpert, były psycholog i wykładowca na uniwersytecie Harvarda, współpracownik Tima Leary'ego, jogin i jeden z uczniów guru Neem Karoli Baby. W 1997 Ram miał wylew, ale wciąż żyje! Ostatnio napisał książkę "Still here". Ram jest również znany ze swojego otwartego stosunku do seksualności, który najlepiej oddają trudno przetłumaczalne słowa: "to czym jesteśmy to nie gejami, ani nie nie-gejami, ani w ogóle niczym - jesteśmy tylko świadomością".

Oświecenie dla Tumanów - odcinek czternasty

2009-11-12T15:49:00.003+01:00

Zagłębialiśmy się coraz bardziej w las. Uporczywe myślotwory pozostały za nami wraz z całym szpiegowskim galimatiasem. Powietrze stało się przejrzyste, a światło księżyca rozbiło w puch wszystkie złowrogie cienie i wygładziło kanty. Pod naszymi nogami rozsiadły się paprocie. Szliśmy zanurzeni w nie po kolana. Musieliśmy dobierać starannie kroki, aby nie nadepnąć żadnego susła, lub innego gryzonia. Ogarnęło mnie znajome uczucie, jakbym wrócił późno do domu i kluczył w półmroku w poszukiwaniu przytulnego łóżka. Bez ciekawości minąłem napis wyżłobiony na pobliskiej sośnie: „Dżaja Mahakali Ma”. Ostatni kilometr drogi był dobrą zapowiedzią tego co nas wkrótce czekało. Wyszliśmy na polanę i szmaragdowy krajobraz otworzył się przed nami niczym perłopław – srebrzysty blask kluczył wśród przybrzeżnych kamieni i tataraku; woda głęboka do kostek migotała i chlupotała, zaś pod jej taflą skrzyły się obłe kamienie. Chłonąłem ciszę, którym było wypełnione otoczenie. Taka cisza charakteryzuje sanktuaria. Ostrożnie zaciągnąłem się mozaiką woni nocnych kwiatów. W jednej chwili zobaczyłem smugi, arabeski zapachów, które leniwie wpływały do moich nozdrzy. Uśmierzyły one resztki niepokoju, wciąż tlące się gdzieś w głębi mojego ciała.

To jest piękne miejsce, książę – powiedziałem z zachwytem. Staliśmy już dosyć długo nad brzegiem jeziora.

Jest też bardzo wyjątkowe. Zachowały się opisy miejsc podobnych do tego. Na przykład ogród Hekate w historii o Argonautach. Gaje takie jak ten pojawiały się na przestrzeni wieków raz za sprawą ludzkiej ręki, innym razem spontanicznie. W zamierzchłej starożytności, przed formacją patriarchatu, mieszkańcy Bliskiego Wschodu czcili w nich boginie wegetacji. Gaje były nierzadko wypełnione świętymi roślinami leczniczymi. Natura pełniła rolę żywicielki i kipiącego tygla alchemicznych składników. Wydaje mi się, że człowiek antyku był uzależniony od regularności w ruchu gwiazd i odpowiadających im cykli przyrody. Niektórzy Grecy, brzydzący się pracą na roli wciąż utrzymywali ścisły kontakt ze sferą mistyczną, spożywając wina z dodatkiem odurzających roślin na sympozjonach i eliksiry z grzybów w trakcie ceremonii. Wiele z tych roślin rośnie tu w lesie.
Skoro były w powszechnym użyciu w czasach starożytności, co doprowadziło do tego, że popadły w niełaskę? - spytałem z przejęciem.
Zmienił się ludzki stosunek do natury w ogóle. To, co powiedział anioł Kartezjuszowi jest bardzo znaczące. „Naturę można podbić” powiedział. Francis Bacon twierdził, że naturę należy torturować do czasu aż wyjawi swoje sekrety. Te słowa są odzwierciedleniem chęci uczynienia z natury niewolnika. Jeśli chodzi o Bacona, to zdaje się, iż jego słowa zostały po prostu błędnie zinterpretowane. Tortury miały być żmudnym procesem uczenia się i eksperymentu, którego wynikiem jest oczyszczające poznanie. Uczony odwołuje się do micie o proteuszu, z którym musiał siłować się Menelaos zdobyć wiedzę. Proteusz był pasterzem, poddanym Neptuna i wielkim prorokiem. Według mitu, Proteusz miał być po trzykroć przenikliwy, albowiem znał nie tylko przyszłość, ale i teraźniejszość oraz przeszłość. Jedynym znanym sposobem na wyciągnięcie od niego jakichś informacji miało być pokonanie go w uczciwych zapasach i związanie mu rąk. Jest to przesłuchanie godne wielkiego człowieka. Przemoc miała być obecna wyłącznie w zapasach. Bacon nie wziął pod uwagę co należy zrobić, jeśli Proteusz mimo przegranej i więzów nie będzie chciał podzielić się swoją wiedzą. Miejsce honoru zajęła chłodna kalkulacja i rzeźnicka rutyna zabijania. W innym, znanym mi fragmencie, Bacon pisze o „polowaniu na Pana”. Mimo dobrych chęci w jego słowach pobrzmiewa szowinizm – polowania to przecież typowo męska rozrywka.
Niestety Bacon nie był Proteuszem. Żaden z nas nim nie jest.
Zgadzam się, a jednak mój ojciec był odmiennego zdania. Twierdził, że mistrz Dejwon jest obdarzony podobną przenikliwością co Proteusz. Liczę, że jest w tym choć ziarnko prawdy – rzekł książę i pokazał pobliskie szuwary – Proszę zobaczyć. Czy to nie łódka, ukryta w zaroślach?

Oświecenie dla Tumanów - odcinek trzynasty

2009-11-08T14:50:00.004+01:00

W trakcie kolejnych pokonywanych przez nas kilometrów otoczenie uspokoiło się na tyle bym mógł pogrążyć się we własnej głowie. Niewyraźną ścieżkę pośród wilczych jagód, co jakiś czas przecinał potężny fraktal, odłamek mozaikowego stropu z jakiegoś świętego miejsca. Uchylaliśmy się wtedy, w obawie by nie skończyć jak Jamajczyk. Poza tym było raczej spokojnie. Dopiero w pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że mimowolnie śledzę dialog rozgrywający się w mojej wyobraźni. Dialog, który pochłonął doszczętnie pochłonął moją uwagę. Wpierw wydawał się być zbitką przypadkowych cytatów mistrzów buddyzmu tybetańskiego, ale potem przybrał nieco inne szaty. Sarkastyczne i prześmiewcze. Przebiegał on następująco:

Nie bądź pan taki paranoiczny, odzyskamy tą forsę. Jeszcze nie było takiego, co by mnie przechytrzył. Różne rzeczy robili: niektórzy ostrzegali, inni strzelali bez ostrzeżenia, co ja gadam...nawet nie wiem czy któryś z nich kiedykolwiek mnie ostrzegł. Po prostu walili we mnie tym, co mieli pod ręką. Jeden nawet rzucił paprotką. Widziałeś pan kiedyś żeby kogoś zabiła paprotka?

Widziałem jak paprotka spadła z czwartego piętra i rzeczywiście kogoś zabiła.

Kurna, ja czegoś takiego nigdy nie widziałem.

Świetnie. Kiedy przejdziemy do konkretów?

Czy wie pan, że jeśli zaczynamy mówić jak inne osoby to przestajemy być sobą? Głos! Głos to potężne narzędzie. W pracy zawsze korzystam z głosu. Wie pan skąd to umiem? Odczytałem wiadomość, która została zapisana w naszym kodzie genetycznym przez jakąś dawno uśmierconą rasę. Myśli pan, że jestem zwykłym cwaniaczkiem, bo posługuję się takim głosem? Miałem katedrę na uniwersytecie w Edynburgu, ale się zrzekłem bo mnie to śmiertelnie nudziło. Randolph Hearst przyszedł do mnie w kucki kiedy niebezpieczni zbiegowie z buddyjskiego piekła nieskończonej krępacji porwali jego żonkę. Oczywiście wszystko po cichu. Nawet pan nie podejrzewa jaką wiedzę posiadam. Omówmy teraz zapłatę.

Ile pan wziął od Hearsta?

298300000 tysięcy gwiazdolarów (waluta którą się posługuje cała cywilizowana część wszechświata). Pan trochę spaprał sprawę: wpierw zadzwonił pan na policję. To duży błąd, wie pan jacy oni są nieudaczni. Teraz ci terroryści już wiedzą, że nie pójdzie gładko. Było o nich w telewizji. To wszystko na szczęście nie utrudni mi roboty – jest to dla mnie kaszka z mleczkiem Wielkiej Matki. Z Hearstem było trudniej, bo porywacze nieustannie gwałcili zakładniczkę. Myślał pan, że czemu trafili do piekła? Kiedy ich z niej ściągnąłem poszli potulnie z powrotem. Wie pan, w istocie cała ta sprawa była koszmarem jednego z nich wyśnionym w innym buddyjskim piekle. Wizje, które nawiedzają po śmierci, z nich składa się materialna rzeczywistość.

A czy nie składa się z wizji, które nawiedzają przed śmiercią?

Ech, dobra. Niech se pan te sztywne gatki zachowa na jakiś wieczorek literacki. Tutaj trzeba działać. Wezmę mniej niż od Hearsta, zgoda?

Umowa! Niech pan teraz ratuje moją żonę i ciężko zarobione pieniądze.
Biorę się do roboty, a ty mnie facet nie poganiaj, bo chuja dostaniesz.

Z tymi słowami Pałkiewicz trans-galaktycznego survivalu zaczaił się przy ścianie budynku gdzie handlarze koki przetrzymywali żonę znanego producenta procesorów. Na scenie były także pieniądze – trafiły tam w wyniku nieudanej akcji policyjnej. Zginęło czterech funkcjonariuszy. Tajniak wśliznął się do domu przez lufcik w ubikacji. Pierwszego hultaja udusił superstruną. Drugi poddał się, patrząc w lufę emitera promieni śmierci. Trzeci zaszył się w altanie, padł na kolana przed bogiem i obiecał że będzie posłuszny miłości, wkrótce po tym jak tajniak dorzucił mu do czipsów parę kartonów kwasu. To był naprawdę mocny towar. Upichcił go sam Nikola Tesla (znany naukowiec z Syriusza, który tylko upozorował swoją śmierć). „Ale kopie” powiedział podczas eksperymentu Tesla i tylko to powtarzał przez czternaście godzin działania specyfiku. Ludzie pamiętają, że był to czas kiedy wybuchło niebo nad Syberią. Oświecenie było tak potężne, że nareszcie można było czytać książki nocą. Niedługo potem Tesla zaczął wariować i nigdy nie doszedł do siebie. Jak mówią fachowcy „kwas go opętał”. Tymczasem w miejscu porwania: cwaniak otworzył czakry jeszcze trzem przeciwnikom (nie powinno się otwierać czakr), a ostatniego po bożemu wypatroszył nożem myśliwskim.

Zrobione. Pańska żona bezpieczna, pieniądze również. Myślę, że wystarczą by pokryć moje wydatki.

Przecież to wszystko co mam!

Świetnie, a teraz patrz pan uważnie – cwaniak odpalił zapałkę i wrzucił do torby, pieniądze zajęły się ogniem. Papierki wiły się, jak larwy szkodników. Nagle zrozumiałem, że cała historyjka kieruje się porządkiem sennym – z trudem znosiłem widok płonących banknotów gdyż byłem jednym z bohaterów historyjki...chyba producentem procesorów...lub zająłem jego miejsce.

Co pan robi, do diaska.....ach.....nie wytrzymam tego – syknąłem z bólu, łapiąc się za głowę. Dwie matryce rzeczywistości przez chwilę się pokrywały, a mnie sparaliżowało coś na kształt błyskawicy - Teraz rozumiem! – krzyknąłem i moje myśli rozświetliły się niczym chińskie lampiony unoszone prądem rzeki. Wkrótce lampiony zmienił się w płonące torby z pieniędzmi.

Następny na koncie. Masz, weź wizytówkę – otrzymałem kartę z napisem „John Avalokiteśwara Mcleash”.

Więc to ty? Jesteśmy na tropie kwiatu z twojego dziennika. Czy on w ogóle istnieje? - spytałem. Wizja rozpłynęła się kiedy McLeash ujął moje ramię i potrząsnął nim, jakby chciał mnie przebudzić.

Proszę nie siedzieć po nawietrznej – powiedziała postać, której rysy twarzy zmieniły nagle położenie. Zamiast McLeasha siedział przede mną książę Tzolkin – to drewno dobrze się pali, ale od wdychania dymu może pan zwariować.....

Muszę o coś spytać. Zastanawiał się pan nad bogiem? - byłem w szczególnie natchnionym nastroju.

Bogiem? - zaniepokoił się książę.

A co jeżeli czas „jest” bogiem? Co jeżeli jedyną obiektywną dla „niego” skalą jest ruch. Na przykład wyczuwalny puls natury, regularności z jaką kosmos dzieli się na elementy. Czy to on przekazał Kartezjuszowi, że naturę można podbić cyfrą i miarą? Czy wszyscy ci przedpotopowi prorocy od niego się dowiedzieli, że mogą dzielić rzeczywistość na własne interwały. To znaczy, że „jest” porządkiem czy bezmiarem? Czy „jest” tym co robi? A co jeśli to wszystko jest opisem „jego” brawurowej podróży. To oznacza również to, że zniknął z naszego świata i stał się pożywką dla przestrzeni dialektycznej. Nie ma „go”. Pustka, która zostaje po stłuczce szklanek materii i antymaterii, linia dzieląca ying od yang, wizja wyssana z czarodziejskim pyłkiem. Ale skoro „jest” czymś za każdym razem, a nazywa się go wszystkimi imionami to znaczy, że „jest” także językiem, świadomością i samym sobą. „Jest” najzręczniejszym złodziejem, nie da się go schwytać, albowiem on „jest” łapaniem (tu powinno nastąpić oświecenie czytelnika – przyp. aut.). „Jest” sensem, ale nie ma sensu, „jest” ateistą, „jest” wszystkim, a więc „jest” mną. Moje pytanie brzmi: Czy otrzymuje się go z Moczi-loczi
Tak! Teraz to do pana dotarło! - uradował się książę - Chyba nareszcie mesjanowodór zaczął na pana działać. Bardzo mnie zainteresowały pańskie słowa, zwłaszcza że w Dzienniku Mcleasha jest bardzo podobny fragment. Chyba już pora bym coś panu wyjawił. Ktoś przede mną sporządził mesjanowodór. Na dodatek podejrzewam, iż ten dziwny naukowiec przysłał Ozjuszowi wyciąg z mesjanowodoru. Myślę, że był to ekstrakt wysokiej próby, który udało się otrzymać pewnemu tajnemu stowarzyszeniu. Bractwo Różo-miliarderów, bo o nich tu mowa, miało wiele stuleci by udoskonalić swoją technologię. Niech pan sobie to wyobrazi – ogromna maszyneria alchemiczna, wzniesiona nakładem pracy pokoleń wtajemniczonych bogaczy. W kilku moich wizjach ujrzałem tysiące retort, alembików i piecy, dziesiątki ton płatków kwiatu, gromadzonych przez wiele pokoleń, aby raz na sto lat wycisnąć odrobinę cudownego olejku. Wszystko to zmieściłoby się jedynie pod powierzchnią ziemi. Conan-Doyle i Fawcett, członkowie bractwa, paplali trochę o pustym jądrze planety. Ich fantazje nie mogły być dalekie od rzeczywistości. W pewnym momencie istnienie takiej technologii stało się dla mnie oczywiste. Zapewniam, że jest zbyt wiele wskazówek, dowodów. To nie są mrzonki – książę rozochocił się. Przez chwilę nawet myślałem, iż zwariuje z nadmiaru ekscytacji, więc postanowiłem mu przerwać.
Są jakieś wskazówki łączące tych ludzi ze śmiercią Ozjusza?
Jest ogromna ilość nieścisłości dotyczących śmierci Ozjusza. Znaleziono go uduszonego. Wydawało się, że umarł wstrzymując swój oddech. Takie rzeczy się zdarzały, zwłaszcza w kontekście rozwoju duchowego, ale ja uważam, że nie było w tym jego woli. Może zapomniał oddychać...z kolei takie rzeczy rzeczy zdarzały się podczas eksperymentów z prekursorami mesjanowodoru, o których czytałem.
Teraz proszę mi powiedzieć, czemu akurat mnie wybrałeś na swojego powiernika, książę?
Nie mogę panu wyjawić wszystkich powodów, ale podam dwa. Po pierwsze chciałem zobaczyć jak te kwiaty działają na racjonalizujące umysły, poza tym była to swego rodzaju inicjacja. Uważam, że się udała. Teraz jest pan po stronie światła – Poczułem odświeżający podmuch wiatru. Był mile widziany, przynajmniej na początku, ale zaraz potem ogarnęły mnie kolejne wizje. Doświadczyłem potężnego wrażenia, że książę jest Hanumanem, który wymachuje nad głową brahmastrą, nuklearną szablą wykutą z wszechmaterii najczystszego odjazdu i to ona powoduje wiatr. Otworzyłem usta ze zdziwienia, ale książę nic sobie z tego nie robił i kontynuował opowieść - Trochę myśleliśmy z Ozjuszem nad wpływem jaki może mieć mesjanowodór na ludzkość. W tej chwili, my dwaj stawiamy fundamenty pod koncepcję powszechnego oświecenia ludzkości. My dwaj i bezwłose małpy, które jako pierwsze powąchały Moczi-Loczi jakieś czterdzieści tysięcy lat temu. Pojmuje pan? Po co mamy czekać tyle wcieleń na akumulację wystarczającego duchowego kapitału, aby cała ludzkość została uwolniona? Może poród mesjanowodoru, który próbujemy odebrać jest właśnie aktem poczęcia nowej ludzkości, otwartej na szersze spektrum wymiarów. Chodzi mi o ludzkość, która nie daje wiary czczym iluzjom. Mam nadzieję, że nasza rychła ewakuacja nie przyczyni się do opóźnienia tego cudownego wydarzenia.
Nie jestem do końca pewien, czemu tak nagle uciekliśmy. Czy rzeczywiście przestraszył się pan jednej plotki?
Wziąłem pod uwagę kilka czynników. Zapewniam, że moja decyzja była przemyślana. Na przykład wczoraj zauważyłem, że pozostałe kwiaty zniknęły. Ktoś je ukradł. Do tego dochodzi niespodziewana śmierć Jamajczyka. Nie można pominąć faktu, iż prawie wszyscy przyjezdni coś są szpiegami – mówił książę, a ja przyznałem mu rację, sytuacja w kolonii była dosyć paranoiczna - Wolałem już uciec do lasu niż dawać im kolejne okazje do morderstw. Poza tym pomyślałem, że krótka wycieczka pomoże oczyścić umysł. No i trzeba by jeszcze odnaleźć mojego ojca i mistrza Dejwona. O! Niech pan tu spojrzy! - książę wskazał pęk pobrzękujących dzwonków na kiju wbitym między kamienie, które mijaliśmy - To własność tubylców. Weszliśmy właśnie na ich terytorium. Nigdy nie miałem z nimi bliższej styczności, ale założę się, że mają dla nas wskazówki. Z danych antropologicznych wynika, iż tubylcy znają pewne specyficzne pęknięcia skorupy jajka rzeczywistości. Są oni elementem układanki tworzącej schemat mesjanowodoru. Skoro już o tym mówimy: Pan też jest jej elementem.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek dwunasty

2009-10-25T11:02:00.003+01:00

Kilka godzin później ruszyliśmy w kierunku innej kropki, wskazanej przez księcia – kropki znajdującej się wewnątrz lasu. Według Tzolkina miała to być recepta na nasze poszukiwania. Uznał, że jeśli w tamtych rejonach nie postała dotychczas cywilizowana stopa, muszą one kryć wiele odpowiedzi. Czyli: szukając w miejscu gdzie nikt wcześniej nie szukał, znajdziemy na pewno coś czego nikt nie znalazł. Wpierw byłem zbyt zmęczony by nie zgodzić się z jego wyborem, lecz gdybym to ja kierował wyprawą udałbym się do Szwecji. Po wejściu do lasu ogarnęły mnie lęki i melancholie. Krzaczaste drzewa wydawały mi się upiorami z nordyckich bajek, naturą która gotowa była zadręczyć w okrutny sposób intruzów. Co i rusz miałem okazję poczuć orzeźwiające prądy powietrza, niczym tchnienie życia przywracały mi one na chwilę spokój ducha. Oprócz orzeźwienia coś jeszcze dostawało się do mojego organizmu i już po kilku głębokich oddechach zza drzew zaczęły wyłaniać się migoczące halucynacyjne stwory. Twarz księcia przybierała niespotykane rysy, będące odzwierciedleniem jego mistycznych przekonań, toteż w jednej chwili był irańskim mułłą, pogrążonym w głębokiej refleksji, a w drugiej przemieniał się w brodatego Swedenborga, po to by w trzeciej wypuścić z głowy, niczym wiosenne pędy, pióra quetzala. Na początku pióra opalizowały soczystą zielenią, jak wiosenna trawa która rozpiera starożytne kamienie majów. Potem zaczęły ciemnieć, zgęstniały i stały się emanacją suchego lata – jednocześnie las przybierał podobne odcienie i zobaczyłem w nim pełne przepychu pałace natury w stylu dżungli Lacandon. Kiedy znowu zwróciłem uwagę na oblicze Tzolkina musiałem szybko oderwać oczy od hipnotyzującego kalejdoskopu twarzy jaki się tam przewijał w przyspieszonym tempie. Były to twarze rozmaitych ludzi z różnych rejonów Mezo-Ameryki i nie mogłem otrząsnąć się z przypuszczenia, że są to twarze ludzi zmarłych. Pióra quetzala spłowiały, przerzedziły się i wyciągnęły do ziemi, niczym witki wierzby płaczącej. Moje zdumienie przeszło ostateczne granicę, gdy ujrzałem jak kilka skrzatów o owadzich fizjonomiach uczepiło się piór i zaczęło na nie wspinać. Od razu przyspieszyłem kroku, starając się wlepić wzrok w coraz bardziej niepokojące krajobrazy. Książę odezwał się cienkim, skrzeczących głosem baśniowej postaci. Zrobiło to na mnie piorunujące wrażenie. Czy wiatr rozsiewał też opary helu?

Przekraczamy właśnie ostatnią granicę – rzeczywiście minęliśmy kamień graniczny, który był jak widmo z odległego kraju - Dalej jest już wyłącznie pustka. Polecam panu zapiąć transcendentalne pasy o ile je pan posiada. Wchodzić tam z gołą głową, to jak medytować przez wiele lat pod drzewem Bodhi.

Skąd się biorą te wszystkie wizję – spytałem.

Z przestrzeni oczywiście. Pozwolę sobie zauważyć, że pomiędzy kwantami widzialnej rzeczywistości spoczywa pusta przestrzeń, wypełniona nieskończonym potencjałem. W rożnych etapach historii i rozwoju odmiennych cywilizacji ludzkość opracowywała metody spoglądania w tą przestrzeń. Jedne lepsze, inne gorsze, ale ten kto pierwszy zdobędzie władze nad odpowiednią technologią ten wygrywa (cokolwiek by to znaczyło). Tak przynajmniej uważali ludzie zwabieni na pogrzeb Ozjusza.
Czy nie da się tego wszystkiego jakoś powstrzymać, albo zignorować? - byłem trochę zmęczony dotychczasowymi, niespodziewanymi zwrotami akcji.
Niektórzy uważają, że można zatrzymać rozwój, ale ja sądzę iż jest to wrodzona cecha wszechświata. Poza tym proszę się zastanowić nad tym czym pan jest. Od razu dotrze do pana, że podobnie jak pozostałe rzeczy i ludzie składa się pan w ogromnym stopniu z przestrzeni. Bez niej nie byłby pan sobą.
Już nie bardzo wiem kim jestem – westchnąłem.

Ależ pan poszybował! Jeśli gnomy będą panu oferować prezenty, proszę ich nie przyjmować. Niektóre dary lasu są ciężkostrawne. Kiedyś wymiotowałem przez pół nocy, po nierozsądnie zjedzonym grzybku – jak na zawołanie leśne stworki zaczęły tłoczyć się wokół mnie. Aby dogonić księcia, musiałem kopnąć kilka z nich. Poleciały w głąb lasu, trzaskając jak sztuczne ognie.
Czemu pana ignorują? - zapytałem.
Używam tego żeby je odstraszyć – podniósł mi do oczu słoiczek.

Wydzielina Śiwy – przeczytałem – skąd pan to ma?
Ukradłem podczas astralnej pielgrzymki do Sangamu Kundari – Śiwa zmienił się w lingę, a linga trysnęła nasieniem, stąd maść. To coś jak łzy matek boskich z Europy – niebiańska wydzielina. Kapłanki z Sangamu zbierały ją każdego ranka do słoiczka. Musiałem przebrać się za jedną z nich żeby kradzież się powiodła. Na szczęście mam naturalnie długie rzęsy, więc bez trudu omamiłem strażników. Udało mi się wyprzedzić posłów rządu etiopskiego, którzy rozkradają cudowne dziedzictwo ludzkości. Co do chemicznej zawartości słoiczka to wydzielina powinna zawierać odrobinę mesjanowodoru. Po naniesieniu jej na oczy maść obnaża wiele karmicznych iluzji, pozwala rozpoznawać aury ze stu metrów i odstrasza niektórych mieszkańców lasu. Mimo wesołego usposobienia gnomy mają wstydliwą naturę - nie zaczepiają mnie, albowiem bez trudu dostrzegam, co kryją w sercach. Widzę, że się pan ich nie boi – to dobrze. Ludzi należy się obawiać. Na przykład etiopskich posłów. Żeby wyrwać się z ich kleszczy musiałem oddać im głowę świętego Patryka, której ponoć jak się patrzy w oczy to widać czyściec. Chyba niewiele straciłem, zwłaszcza że w obiegu jest siedem takich głów. Dopiero wtedy Etiopczycy przyrzekli pozostawić mnie i moje badania w spokoju. Proszę uważać pod nogi, widzę na ścieżce rzadkiego, świecącego węża – ostrzegł mnie książę, wskazując rozpromienionego gada skulonego przed nami – Taki jak ten ugryzł jednego z moich kuchcików. Od tamtej pory, próbuje policzyć swoje palce.

Liście zaszeleściły nad naszymi głowami i wraz z podmuchem wiatru nadeszła kolejna, wiele-znacząca wizja: rekin odgryzł Tzolkinowi rękę. Książę umierał w męczarniach i zaraz potem reinkarnował się. Obserwowałem jak dorastał. Widziałem go ubranego w za dużą sukienkę, szperającego w szafie swojej mamy. Odgrywał ją przed lustrem, tą matkę która odeszła. Co stało za tym obrazem nie miałem okazji się dowiedzieć.

Wyjaśnię ci coś, koleżko. Otóż jest siedem magicznych dzieł. Dzieło światła i bogactw, pod auspicjami słońca. Dzieło przepowiadania i tajemnic pod wezwaniem księżyca. Zajęcia zdolności, nauki i elokwencji pod ochroną Merkurego. Dzieło gniewu poświęcone Marsowi. Dzieło miłości ulubione przez Wenus. Dzieło ambicji i intrygi pod wpływem Jupitera, oraz zajęcia śmiercionośne pod patronatem Saturna. W symbolizmie astro-teologicznym słońce odnosi się do prawdy, księżyc do religii, Merkury do nauki i tajemnic, Mars do sprawiedliwości, Wenus do łaski i miłości, Jupiter do zbawiciela, Saturn zaś reprezentuje stworzyciela. W ludzkim ciele słońce objawia się w sercu, księżyc w mózgu, Jupiter w prawą, a Saturn w lewej ręce. Mars ma we władaniu prawą, a Wenus lewą stopę. Merkury odzwierciedla się w genitaliach. Na ludzkiej twarzy słońce rządzi czołem, Jupiter prawym a Saturn lewym okiem. Księżyc odbija się w podstawie nosa, brwi należą do Marsa i Wenus. Wpływ Merkurego można dostrzec w podbródku. Ludzie Antyku określali tą wiedzę mianem fizjognomii. Zauważyłeś ukrytego gnoma?

Czy to jakoś się wiążę z tym co tu mamy, książę? - spytałem, wpatrując się w odciętą głowę Jamajczyka. Natknęliśmy się na nią na ścieżce.

Możliwe. Spójrz na jego podbródek, ten Jamajczyk COŚ wiedział, to pewne.

Chcesz powiedzieć, że starożytna nauka fizjognomii pomoże nam znaleźć przyczynę jego śmierci?

Odniosłem wrażenie, że był religijną osobą, ale jak na niego teraz patrzę to zdaje mi się, że cała fizjognomia to jedno wielkie gówno – Tzolkin machnął ręką, przekraczając makabryczne znalezisko.

Książę! Mocne słowa – oburzyłem się.

Zrywam z kawą – oznajmił, ruszając w dalszą wędrówkę.

Książę, właśnie zauważyłem, że ma pan brwi mesjasza.
Wiem o tym. Matka zawsze mi powtarzała.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek jedenasty

2009-10-23T14:12:00.003+02:00

Uszanowanie. Widział pan co się stało z naszym znajomym "dyplomatą"? Coś mu urwało głowę! - profesor aż się wił ze śmiechu.

Co pan znowu przypalał? - spytałem, patrząc mu podejrzliwie w oczy.

Drogi kolego, wykładam w college'u. Tam zażywanie rozmaitych ziół i kwasów jest na porządku dziennym. Do tego uważam, że opium i haszysz bardzo mi pomogły w udoskonalaniu metodologii termo-ksenologicznej. Dosyć na ten temat! Proszę mi powiedzieć co z księciem? Powiedział mu pan, że jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie?

Profesorze, książę panu nie ufa, ja zaś nie wiem co myśleć. Dlatego zapytam wprost: Czy to pan zabił Ozjusza?

Śiwo po tysiąckroć błogosławiony, nie tak głośno! Tu jest pełno ludzi, którzy bez wahania poderżną panu gardło w zamian za jedną, cenną informację. Chodźmy szybko na stronę – profesor wepchnął mnie do schowka na miotły i przygwoździł do ściany – Wie pan ilu ludzi przywiozło ze sobą broń?

Niech pan nie zmienia tematu - krzyknąłem mu w twarz i ani jeden mięsień mi nie zadrżał - Niech pan udzieli wyjaśnień albo idzie do diabła! - po tej salwie profesor złagodniał i ściszył głos.

Sprawa jest bardziej skomplikowana niż przypuszcza książę. Nie wiem jak umarł Ozjusz, ale wiem, że ktoś przechwytywał listy. Połapaliśmy się, gdyż dochodziły pomięte i rozklejone. To skandal, ale nie mogliśmy nic zrobić. Postanowiliśmy pozbyć się dowodów naszych eksperymentów. Nie da się ukryć, że jestem zamieszany w całą sprawę, jednak Ozjusz był mi bliskim przyjacielem. Rozumie pan o czym mówię? - uczony jeszcze bardziej ściszył głos, tak iż musiałem nastawiać ucha - Tzolkin musiał coś podejrzewać, musiał dociec skąd przychodziły listy i wysłał do mnie zaproszenie na pogrzeb. Nie chciałem mu robić zamieszania w głowie, toteż powiedziałem że jestem tu w zastępstwie za innego naukowca, zbyt pogrążonego w smutku aby przyjechać. Ja i książę jesteśmy po tej samej stronie, rozumie pan?

Muszę się zastanowić. To co pan mówi, brzmi prawdopodobnie, ale nie mogę tak łatwo zdradzić pokładanego we mnie zaufania. Pewne informacje muszę zachować dla siebie.

Powinien pan podjąć decyzję. Być może został pan obdarzony zaufaniem z powodu właściwie podejmowanych decyzji, a może z powodu innych zalet, ale to już nie moja działka. W tej chwili chodzi mi wyłącznie o jego bezpieczeństwo - przekonywał profesor.

Niech tak będzie. Powiedziałem, że szykuje się zamach. Książę uwierzył i zamierza wyjechać dzisiaj do Indii. Chce się zaszyć u jakiegoś tajemniczego guru.

Czy powiedział jak się nazywa ten guru?

Tak, zaraz jak to było... - zacząłem kombinować, lecz nic mi nie przychodziło do głowy. Aż wtem... - ...jakoś...chyba Natjor.

Natjor? - zdumiał się uczony.

Natjor Byznes, profesorze. Niech się pan nie martwi o księcia – poklepałem go w policzek i przecisnąłem się do drzwi. Kiedy wyszedłem profesor siedział jeszcze przez moment w schowku i powtarzał „Natjor Byznes?” oraz „To niemożliwe - znam wszystkich indyjskich guru”, „Może to jakiś przedstawiciel nowej fali” stwierdził na koniec.

Nie mogłem zasnąć. Godziny dłużyły się nieznośnie gdy czekałem na księcia. Co i rusz w mojej głowie wykwitały kłębowiska bojaźliwych myśli. Czy aby na pewno zamach nie doszedł do skutku, a ja czekam teraz na marne? Dopiero koło północy usłyszałem skrobanie do drzwi. Wpierw podejrzewałem myszy, ale dźwięk był uporczywy i zbyt regularny. Strach opadł na mnie jak czarna zasłona. Czy zamachowcy przyszli teraz po mnie i grzebią wytrychem w zamku? Zimny pot zwilżył pierzynę. Prawdopodobnie przesiedziałbym resztę nocy pod łóżkiem gdyby nie cudowny przebłysk intuicji. Za drzwiami stał jaguar. To on tak skrobał aby mnie obudzić. Na mój widok przeciągnął się i ruszył w dół korytarza. Nie miałem innego wyboru niż pójść za nim. Próbowałem być równie cicho, lecz po drodze trąciłem dzwonek modlitewny. Nigdy nie zapomnę ludzkiego spojrzenia pełnego wyrzutu, jakim obdarzył mnie kot - musi być ziarno prawdy w mitach na temat pokrewieństwa jaguarów z człowiekiem.

Tzolkin czekał w oranżerii. Ja wziąłem walizkę, a on neseser na kółkach. Szliśmy we dwójkę w ciszy i bez latarek. Jaguary rozpłynęły się w otaczających nas ciemnościach. Niezwykłe rzeczy ujrzałem tej nocy. Wędrowaliśmy granicą lasu i mogłem się dobrze przyjrzeć złocistym wężom, zataczającym spirale nad głowami oniemiałych gnomów leśnych. Między drzewami, w plamach księżycowego światła widziałem kopulujące dharmapale. Leśny krajobraz wybrzuszał się pod postacią omszałych głazów, na których krokodyle z błyszczącymi nosami wabiły do siebie smakowite świetliki. Gwiazdy na niebie zaczęły baraszkować, wymieniać się promieniami i strzelać do siebie. Czarna przestrzeń wypełniła się całym spektrum barw. Od wpatrywania się w niebo zacząłem się zataczać. Książę podtrzymał mnie wtedy i ujrzałem dwa gnomy obściskujące się na jego turbanie. Czas stracił swoje zwykłe właściwości - stał się płynny i relatywny, gotowy do napełnienia spragnionych zegarków. Otworzyłem szerzej oczy, wspominając słowa Blake'a o nieskończoności w ziarnku piasku.

Ależ pana komary pogryzły. Cały się pan trzęsie - zmartwił się Tzolkin - Z nimi trzeba uważać: zaaplikują jad i ani się pan obejrzy a gnomy upieką pański mózg na ruszcie.

To książę też je widzi?

Ja nie. Mam niezawodny odstraszacz – feromony tych astralnych krokodyli. One się żywią robactwem z drugiej strony lustra. Trzeba uważać z dawkowaniem, posmaruje pan za dużo i będą gwałcić do rana. Okropne doświadczenie, którego życzyłbym tylko najgorszemu wrogowi.

Nic już nie rozumiem. Czy to jest prawdziwe?

„Najprawdziwsze na świecie, synku” jak mawiał mój tata. Czasami wymykałem się z Ozjuszem i zjadaliśmy niektóre grzybki i chaszcze. Całe dzieciństwo spędziłem bawiąc się w ciuciubabkę z gnomami i dryfując na falach Mandelbrodta. Pewnego razu ojciec zabronił mi łazić po lesie, stwierdził że to przestawia chromosomy. Sprawdziłem fachową literaturę i okazało się, że to przesąd. Król Itzam był trochę staromodny, chciał nam wpoić dyscyplinę, ale zamiast tego przekazał nam ciekawość. Dotarliśmy na miejsce - przed nami pojawiła się zbutwiała chatka. Z ulgą rozgościłem się w jedynej izbie. Tzolkin rozwinął na stole mapę i położył na niej palec:

Ta plamka to my - przesunął palec w inne miejsce - Stąd przyszliśmy. Wejdziemy do lasu od tej strony i pójdziemy wzdłuż wąwozu...

Oświecenie dla Tumanów - odcinek dziesiąty

2009-10-21T11:13:00.002+02:00

Książę, co tu się wydarzyło? - zagadnąłem Tzolkina, widząc zbiegowisko na dziedzińcu przed oranżerią.

Coś pogryzło jednego z gości. Jamajczyka. Stangreci znaleźli go na skraju lasu. Moim zdaniem trafił na nieprzyjazny element tutejszej fauny. Nikt nie wie czemu polazł do lasu nocną porą. Ostrzegłem wszystkich, że to niebezpieczne.

Czy winnym mógł być jaguar? - zaświtało mi w głowie.

W żadnym wypadku. Moi towarzysze są wegetarianami. Pewnie pan wie, że wegetarianie nie odgryzają ludziom głów.

Jak pan myśli, co to było? - dociekałem uporczywie.

Nie mam pojęcia...może dharmapale? To bardzo terytorialne stworzenia - książę zachichotał.

Właściwie przyszedłem tu, bo mam panu coś do powiedzenia – nachyliłem się głębiej - Doszły mnie słuchy, że szykuje się zamach na pana.

Ha! Zamach! Co też pan gada! – wykrzyknął zuchwale - Każdego dnia borykam się z takimi problemami, iż przyjąłbym ciepło jakiś zamaszek. Mam na myśli takie problemy, że nawet moim przywykłym do ryzyka jaguarom włos się jeży.

Rozmawiałem z profesorem. Nie wspominałem o zamachu, bo wiem że nie darzy go pan zaufaniem, ale powiedział mi kilka rzeczy o – tu ściszyłem głos – o mesjanowodorze. Profesor twierdzi, że korespondował z pańskim bratem w tej sprawie i że nie chciałby aby doszło do kolejnej śmierci. Z pewnością będzie zawiedziony - wskazałem na bezgłowego trupa.

Proszę zaczekać na mnie w oranżerii. Będę tam jak tylko dam polecenia służbie. Jeśli profesor wie aż tyle, to rzeczywiście mogę być w niebezpieczeństwie.

Siedziałem na dywanie z miękkiej trawy. Oba jaguary stały naprzeciw i wlepiały we mnie swoje kocie zmysły. Książę wchodząc przerwał krępującą ciszę:

Mam dla pana złe wieści. Obu nam się tu podoba, ale musimy się stąd wkrótce wynieść. Nic nam nie grozi póki pan nie puści pary z ust. Zanocujemy dzisiaj w chatce leśnika. Plan wyjawię dopiero na miejscu - dla naszego wspólnego bezpieczeństwa.

Proszę mi coś powiedzieć: Czemu jego książęca mość tak nie lubi profesora?

Niech pan sobie zapamięta, że profesor nie będzie działał na naszą korzyść. Chodzi mu o własne interesy oraz dobry biznes dla jego zwierzchników. Dlatego musimy wyjechać. Moja praca jest zbyt ważna by była przerywana polityką - książę aż poczerwieniał ze złości - Niby czemu oni tu wszyscy przyjechali? Właśnie po to by przerywać mi pracę polityką.

Nie popada pan w paranoję, książę? - zasugerowałem nieśmiało.

W tej chwili lekka paranoja, którą rozbudzają we mnie duże porcje kawy jest dla mnie sprzymierzeńcem - oznajmił i po sekundzie dla wyjaśnienia dodał - Pracuję po nocach.

Nie ma sensu ukrywać ciekawości. Nad czym pan pracuje?

Zgromadziłem w tej oranżerii okazy roślin z Andów, Himalajów, Kambodży, Meksyku oraz Afryki i prowadziłem na nich eksperymenty. Są tutaj także owady i małe ssaki potrzebne naturze do rozmnażania. Ten ekosystem należy do najdziwniejszych pod słońcem. Rośliny i zwierzęta dające najświętsze i - nie oszukujmy się - najważniejsze wizje. Są tu między innymi bufo albigensus – tajemnicza ropucha katarska, mandragora mesjanea - słynny korzeń w kształcie krzyża; mimosa orientalis – akacja która wyrasta na grobach palaczy opium; banisteriopsis muscaria – pnącza oplatające brzozy wokół, których wyrosły muchomory; psylocibe viracocha – pleśń porastająca megalityczne posągi; nymphea officinalis – paraliżująca halucynacjami orchidea z podziemnych jezior; jadowity żeńszeń – wstrzykiwany przez pewnego skorpiona; wszystkie kolory lotosu i wiele innych, dziwacznych roślin. To co zachowało się w zakamarkach lasów tropikalnych i na niedostępnych wyspach. Mój ojciec, potem brat i ja zaczęliśmy je gromadzić zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wedancie, mitach majów, relacjach inkwizytorów, alchemików, szamanów, oraz w zgodzie z własnym widzimisię. Ten ekosystem nie zacząłby działać bez krzyżówek genetycznych, stąd jego unikalność na skalę światową. Można powiedzieć, że bawiliśmy się w bogów. Mimo to zachowaliśmy czystość intencji. Byliśmy świadomi, że wszystko, włącznie z nami zostało muśnięte przez Pachamamę i dumnie nosi jej odcisk palca. Traktowaliśmy nasz mały ekosystem z nabożeństwem, przekazując mu wiele dobrej energii. Synchronizowaliśmy czakry z drzewami, grzybami i pszczołami tak aby dzieło było wspólne. Część wskazówek znaleźliśmy w Dzienniku Mcleasha, resztę jak wspominałem podpowiedziały nam święte pisma i własna intuicja. Nasz cel był określony: chcieliśmy mesjanowodóru. Proszę sobie myśleć, że to pogoń za białym waleniem, ale w przeciwieństwie do Ahaba my goniliśmy za nim z wielką miłością. Jedni siedzą, inni tańczą, ktoś tam puka w bębny, ktoś pali haszysz i podskakuje na grobach przodków, a my znaleźliśmy się blisko niezwykłej technologii i uczyniliśmy ją naszą dharmą. Jak pan wie wspólna wędrówka nie trwała długo: ojciec znalazł własny trop - jakiegoś mędrca. Ujrzał go w wizji i nazwał Jaśnie Prześwitującym Mistrzem Dejwonem. Pewnego razu powiedział, że mistrz schronił się w okolicznych lasach. To co pan ujrzy w lesie może być bardziej nieopisywalne od wszystkiego co pan dotychczas widział i widzieć będzie. Jest ku temu powód: jeśli mistrz Dejwon istnieje, musiał mieć swój udział w kształtowaniu ekosystemu na zewnątrz oranżerii. Początkowo myśleliśmy, że dziadek był odpowiedzialny za obecną kondycję lasu, jednakże w promieniu stu mil jest więcej zbiegów okoliczności niż przewiduje statystyka. Ludzie mówią, że przypadek ma wiele imion. Być może jedno z nich to "Moczi-loczi", ale...dosyć dygresji. Ojca w końcu ogarnął pożar świadomości, istna pożoga. Chyba przez pomyłkę otworzył sobie wszystkie czakry (nie powinno się otwierać czakr). Coraz częściej błąkał się po lesie i majaczył. Lokajom kłamaliśmy, że chodzi na jagody. Pewnego dnia zniknął na dobre.

Proszę mi powiedzieć o swoim bracie. Pańska dharma ma chyba ciemne strony skoro Ozjusz nie żyje.

Śmierć Ozjusza jest ściśle związana z osobą profesora. Brat mi powtarzał: „To kolega po fachu, przyzwoity naukowiec”. Jaka była przyczyna tragedii? Cóż...wydaje mi się, że ktoś - może Einstein - powiedział parę słów za dużo i efekt jest taki, że mesjanowodorem zainteresowali się niewłaściwi ludzie. Są to osobnicy, którym zależy na pieniądzach i wpływach, czyli w skrócie tajne służby. Jeśli zaś chodzi o korespondencję, to Ozjusz rzadko dostawał listy, ale wcześniej tego dnia kiedy został znaleziony, otrzymał list. Widziałem spalone koperty w kominku – dużo kopert - musiały się nagromadzić przez lata. Były one dla mnie zagadką dopóki mi pan nie wyjawił, że profesor korespondował z bratem. Na marginesie, wie pan co ten uczony wykłada? Termo-ultra-ksenologię. Cóż to za szemrana dziedzina? Moim zdaniem profesor jest popaprańcem i nie można mu ufać. Stąd decyzja o wyjeździe. Wyruszymy jak tylko pomedytuję. Ciężko mi opuszczać miejsce gdzie zawiązałem tyle nowych znajomości – tu zatoczył ramieniem pokazując roślinność – Niech pan zabierze najpotrzebniejsze rzeczy, przybory do golenia, misie maskotki, co pan tam przywiózł.

Jeszcze jedna rzecz książę...
Nie teraz. Czas nas goni. Porozmawiamy potem w bezpiecznym miejscu - Chciałem spytać gdzie ja się znajduję w tym rozgardiaszu, ale grzecznie pobiegłem się pakować. Może nie należało ignorować insynuacji profesora...

Oświecenie dla Tumanów - odcinek dziewiąty

2009-10-17T00:11:00.003+02:00

Tymczasem Jamajczyk, który był podwójnym albo i potrójnym szpiegiem, napełnił strzykawkę jasnozielonym fluidem. Tylko ludzie z cukrzycą byli odporni na truciznę, do tego wywoływała ona u nich przyjemne mrowienie w kroczu. Asasyn spojrzał na zegarek. „Już czas” rzekł, było chwilę po północy. Przemykając w cienistych kuluarach powtarzał przysięgę złożoną na ołtarzu Kali: "Niech żyją ludzie wierni Kali". Trąciło to paradoksem, bowiem Kali chętnie przyjmowała ofiary z ludzi, odcięte głowy w jej naszyjniku symbolizowały oświeconych nieszczęśników. Jamajczyk był głęboko wierzący - ta jego cecha dobrze współgrała z zawodem, który wykonywał. Normalnie jego praca polegała na uśmiercaniu wrogów politycznych Indii w imieniu krwawej bogini. Nowe zlecenie nie było dobrze płatne, więc jeszcze nie zdecydował czy odda zdobyty na trupie Tzolkina mesjanowodór braminom, którzy rościli sobie do niego pretensje jako spadkobiercy Gotamy, czy przekaże go za dużą kasę rządowi Etiopii-kolebki. Rząd Etiopii w ramach pasji kolekcjonerskiej ściągał z całego globu święte artefakty - mieli już arkę przymierza, deskę z pokładu Mayflower, przednie zęby Anioła Śląskiego, oraz pierwszy egzemplarz Zaślubin Nieba i Ziemi z plamą po kawie zrobioną przez samego Blake'a). Jamajczykowi przez chwilę zdawało się, że ktoś obserwuje jego nerwowe poszukiwania sypialni księcia. Niby słyszał kroki za plecami, ale gdy się zatrzymywał piorunowała go zwalista cisza. Uznał, że była to sprawka buzującej adrenaliny. W pewnym momencie prawie się potknął o leżące na podłodze lusterko....jak się tam znalazło?

Profesor zjawił się u mnie przed śniadaniem. Byłem zaspany, więc z trudem obserwowałem jak nasłuchuje czegoś przy drzwiach. Potem przekręcił klucz i usiadł na łóżku gotowy zdradzić mi jakąś tajemnicę.

Powiem panu co się stało. Pyłek, który pan wciągnął to nic innego jak legendarny mesjanowodór, substancja opisywana jedynie przez najbardziej zwalczanych gnostyków. Mesjanowodór, do którego w dzieciństwie wpadł Jezus, mesjanowodór, który rozdał w kielichu na ostatniej wieczerzy. Stąd poszukiwanie świętego Graala – templariusze po prostu myśleli, że coś tam jeszcze zostało. Wszystko się rozchodziło o ten cudowny związek. Dzięki niemu św. Jan przekazał apokalipsę. Mesjanowodór zażył Kartezjusz, który w czasie wojny trzydziestoletniej oblegał alchemiczną Pragę, bo na dworze króla Rudolfa II mesjanowodór wypłynął na wierzch jak oliwa w wodzie, bardzo rzadka oliwa! W istocie to on spowodował sen Kartezjusza o aniele, który uczy go, że naturę można ujarzmić cyfrą i miarą. Było jeszcze kilka takich przypadków. Kartezjusz zostawił substancję w skrytce w jednym z domów, kiedy jego armia maszerowała przez Ulm – miasto w którym trzysta lat później urodził się i przez przypadek zażył mesjanowodór młody Albert Einstein. Ten alchemiczny cud podobno wziął się z kwiatu, który rośnie na najwyższej górze Himalajów, gdzie strzegą go straszliwe Dharmapale. To wszystko trochę romantyczne, ale jest kolejny dowód: Budda Gotama w jednym ze swoich kazań nie mówi ani słowa, lecz ukazuje uczniom pojedynczy kwiat. Tylko jeden z uczniów rozumie co oznacza ta nauka – kwiat, który otwiera umysł, panaceum na łańcuchy karmiczne, pyłek radosnego prześwitywania przez wszystko co istnieje morza nieistotnej tetra-świadomości, czy to dla pana jasne?

Tak, profesorze. Na razie łapię w locie. Czyli uważa pan, że to co dostało się do mojego organizmu to jakiś mityczny mesjanowodór?

Istotnie, albo raczej jego pośledniejsza wersja, prekursor. Jestem prawie pewien, że to nie ten sam kwiat co wąchali Budda i Jezus, Czuang-Tsu i Coleridge, ale raczej to co odkrył król Rudolf II w swoim alchemicznym laboratorium, a kto wie jacy szarlatani panoszyli się na jego dworze. Czy mogło być tak, że położył łapę na dzienniku Johna „Widzialna Rzeczywistość” Mcleash? Dlatego właśnie tu jestem. Brat księcia Tzolkina, Ozjusz konsultował się ze mną w sprawie dziennika, znam niektóre passusy, ale nie widziałem książki na własne oczy. Jestem członkiem Wielkiego Wschodu Francji i Zakonu Różo-miliarderów, to sprawia że mam ciekawską naturę, ale przede wszystkim jestem wolnomyślicielem i naukowcem i dlatego książę Ozjusz korespondował ze mną. On uważał, że wspólna ciekawość może zatrzeć inne koneksje. Zresztą nie chodziło wyłącznie o ciekawość...

Czy to ma jakiś związek z królem?

Dokładnie, mój drogi. Otóż ma to subtelny związek z królem Itzamem, który w młodości studiował w Sorbonie. Podobno znalazł dziennik w jednym z tomów „Pracy najemnej i kapitału” Marksa – ktoś chytrze podmienił okładki. To się trochę nie zgadza, bo Einstein studiował w Zurychu, a Itzam nigdy tam nie był, ale teorie spiskowe obejmujące wiele stuleci bywają odrobinę niedokładne. Król jak sądzę wychował swych synów w duchu dziennika i tego co zobaczył kiedy zrobił sobie herbatę z suchego kwiatka ukrytego w obwolucie. To był pewnie ostatni okaz. Król nie bez powodu zwiedził Amerykę łacińską podążając tropem Mcleasha. Poznawał swoje korzenie – rodzina królewska wywodzi się przecież od Tupaca Amaru. Kto jeśli nie daleki potomek miałby zatrzymać czas i poruszyć go w inną stronę, albo skręcić jak precla. To wszystko oczywiście hipoteza, Ozjusz nigdy nie mówił o ojcu, tyle tylko że żyje ale nie wiadomo gdzie. Fascynuje mnie to, ale po śmierci brata, Tzolkin ma do mnie duży dystans. Może chce znaleźć Itzama idąc jego tropem? Mam wrażenie, że jesteśmy dopiero w połowie góry lodowej, a wie pan co nas czeka na szczycie....

Przyrzekłem księciu dyskrecję – zasępiłem się.

Rozumiem, ale ja też przyrzekłem dyskrecję Ozjuszowi i proszę zobaczyć, teraz nie żyje. Trzeba chronić księcia. Teraz przede wszystkim – w jego otoczeniu przebywają nieprzychylni ludzie. Proszę iść i ostrzec go. No już! - ryknął profesor i wyciągnął mnie przemocą z przytulnego łóżka.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek ósmy

2009-10-15T16:56:00.003+02:00

Kiedy skończyliśmy czytać historię, profesor poprosił o chustkę i otarł łzy długo skrywanej rozkoszy rozkoszy,

Mówiłem, że to dobre opium. Przyciąga odpowiednie zbiegi okoliczności. Jak je pierwszy raz zapaliłem uczelnia poprosiła mnie o ekspertyzę kilku gatunków roślin w tych okolicach, a na miejscu czekały mnie kolejne niespodzianki! - ucieszył się profesor.

Zgadzam się, wybornie rozluźnia. Co pan myśli o tej opowieści, Herr profesor? Myśli pan, że John zdobył więcej kwiatów? Musiał wrócić, skoro znaleziono jego pamiętnik i czemu niby tej tradycji poświęca się Tzolkin? - zastanawiał się Niemiec.

Możemy przyjąć, że John wrócił, razem z tajemnicami wielkiego kwiatu - uczony podniósł mądrze palec - Tu jest wyraźnie napisane, że mnich tylko otworzył dziennik. Historia, którą wymajaczył była jakby preludium do dziennika, który stworzył Mcleash. Dziennika napisanego po dziwnych wydarzeniach w dżungli.

Proszę pamiętać, że wizje nie przychodzą ot tak sobie - dodałem - Coś musiało ją wywołać.

Pański magiczny pyłek! Wszystko się zgadza - klasnął profesor - Książę może być przecież potomkiem Johna, przyznacie że jest trochę dziwny.

Nie życzę sobie słuchać takich uwag. Książę ma prawo do ekscentryzmu, jest arystokratą – przerwał Niemiec.

Pan zna jakichś...o przepraszam, przecież pańscy suwereni żywią się wyłącznie kiełbasą, Hans - profesor popadł w opiumowy rechot.

To nieprawda, para cesarska to wspaniali ludzie, którzy jadają różnorodne posiłki - Niemiec zasłonił się dumą narodową.

Przerwę wam - wtrąciłem - Rzuciła mi się w oczy pewna niezgodność: Czemu moja wizja nie była związana z Johnem Mcleash.

Wszystko da się wyjaśnić: albo pan wąchał inne kwiaty, albo na każdego działają inaczej, albo cała układanka nie ma sensu. Każda z możliwości kopuluje z innymi możliwościami. W ten sposób mnożą się pytania. Musimy poszukać jednej złotej nici, która doprowadzi nas do celu – zawyrokował profesor.

Jest pewien sposób żeby zbliżyć się do rozwiązania. Pan musi iść na spytki do księcia – Hans zwrócił się do mnie – On panu ufa. Proszę powiedzieć, że przypomniał Pan sobie, co książę powiedział o Johnie i chce wiedzieć co to znaczy...Bardzo prosimy.

Hans, ja i cały aparat szpiegowski rzeszy niemieckiej. Co Hans, masz apetyt na awans? - zaśmiał się naukowiec.

Niech już pan da spokój, ja też jestem człowiekiem. Może pójdziemy na spacer do tego pięknego ogrodu, a pan rozejrzy się za księciem?

Świetny pomysł. Uwielbiam ogrody. A pan niech się dobrze spisze, bo tajna policja kajzera i nauka na pana liczą – profesor klepnął mnie w plecy dla kurażu.

Książę...

Tak?

Co z tą tradycją Johna Mcleash? Właśnie sobie przypomniałem, że pan o tym mówił...

Kłamiesz. Wiem, że trzymasz z Niemcem i profesorkiem. Wiem też kto komu płaci.

Skąd pan to wie? - byłem zaskoczony. To nawet mało powiedziane, byłem bardzo zaskoczony!

Kazałem moim jaguarom śledzić kilku gości, co do których nie miałem pewności od kogo przyjechali. Jaguary potrafią być nieuchwytne dla oka jeśli potrzeba.

Przyznaje, nie byłem do końca szczery, ale jeszcze nie rozumiem wszystkich gier jakie tu się toczą.

To wiele wyjaśnia, ale i tak powinieneś uważać. Wiele osób żywi wobec moich ziem wiele zainteresowania. Zresztą profesorek też nie jest niewinny, będzie się wykręcał profesjonalną ciekawością, ale ma w tym interes.

On też szpieguje?

Szpieguje? Nie powiedziałbym. To brzydkie słowo, później znajdziemy bardziej odpowiednie...pytał pan o Johna. Powiem. ale tylko jeżeli złożysz obietnice, że wiedza pozostanie z tobą, chyba że szczególnie zależy ci na wątpliwej przyjaźni dwóch dżentelmenów i wtedy żadna przysięga nie pomoże, ale podejmę ryzyko.

Przysięgam, ta opowieść nie opuści moich ust, a jeśli opuści to niech mnie ukarze opryszczka i inne przykre klątwy.

Dobrze, więc proszę słuchać: moje spotkanie z Johnem nastąpiło w roku pańskim.....

Oświecenie dla Tumanów - odcinek siódmy

2009-10-14T19:46:00.003+02:00

Historia Johna „Widzialna Rzeczywistość” Mcleash

Jak to było z tym facetem? Był z niego prawdziwy Irlandczyk. Pojechał do Nowego Świata i jego oddział uratował kogoś z kłów straszliwego mastodonta. Ocalony został tukanoański szaman, ale nie jakiś zwykły, lecz taki jacy się zdarzają tylko w najrzadszych opowieściach. Czemu sam nie mógł zniszczyć mastodonta? Nie wiadomo, ale powód tego musiał być podniosły i tajemniczy. Grunt, że szaman oddał Johnowi w podzięce kwiat z najwyższej góry w Peru (mowa tu oczywiście o górze Meru). Wyjawił mu także przebieg swojej misji: po dostaniu się na szczyt udawał, że medytuje po to, by nie wzbudzić czujności mastodonta, następnie znienacka urwał kwiat i rzucił się do ucieczki. Prehistoryczne bydle goniło go, aż po brzeg Amazonki – tam miało miejsce niespodziewane spotkanie z Johnem i jego dzielnymi chłopakami.

Widocznie tak musiało być, a szkoda bo miałem ochotę na dobry odjazd w krainę przodków- zasmucił się Indianin - Tradycja jednak wyraźnie wskazuje, że jeśli po zerwaniu kwiatu nie utopię mastodonta w Amazonce, muszę oddać kwiat temu kto go zabił. Jeżeli sprzeciwię się tej zasadzie, duchy zgotują mi straszliwe męki, a moja rodzina zostanie obłożona klątwą i będzie musiała opuścić wioskę. Zatem kwiat dobra i zła należy do ciebie – wytłumaczył szaman.

Czarowniku, byłeś przecież tylko krok od rzeki kiedy wkroczyliśmy do akcji. Może da się to zaliczyć do twojego zwycięstwa? - odparł John - Ja naprawdę nie potrzebuję kwiatów, mam tu moją wierną butelczynę whisky.

Nie! - szaman zagrzmiał, aż żołnierze struchleli - Tradycja jest surowa niczym życie w dżungli. Gdybym jej nie przestrzegał to, by się wszystko rozleciało. Widzisz, tak zdarzyło się za pierwszym razem - pierwszy szaman zamiast oddać kwiat, temu kto przyszedł mu z pomocą, zatrzymał go. Konsekwencje tego czynu nie mają końca. Wszystko co widzisz powstało w wyniku tego pierwszego złamania zakazu. Popatrz na swoje życie i życia innych ludzi - pochłania je wojna, ubóstwo i choroby. Myślisz, że skąd się to wzięło? - rozkręcał się szaman - Teraz, postępując według zasad, mamy szansę nastawić złamaną nogę widzialnej rzeczywistości, więc bierz to i wracaj na szlak pierwszy Irlandczyku w Nowym Świecie. Stąd gdzie stoję widzę, że duchy są ci przychylne. Co do kwiatu, to powąchaj go kiedy będziesz gotów – mówiąc to, szaman rozpłynął się w chmurze zielonego dymu, który wiatr zaniósł nad Amazonkę.

John nie wiedział za bardzo co zrobić z prezentem, więc poprzysiągł sobie, iż ochroni kwiat do czasu, aż będzie mógł go wymienić na rękę córki piekarza z rodzinnej miejscowości. Przysięga nie wytrzymała zbyt długo. Już na pierwszym postoju, Johna opadły pogańskie małpy złaknione krwi imperium hiszpańskiego. Odpędzał je, wymachując rozpaczliwie szablą. Niestety został rozbrojony i w ogniu walki chwycił przez pomyłkę kwiat, gotów się z jego pomocą bronić. Machnął nim kilka razy, zadając cięcia na sucho. Efekt był zaskakujący: małpoludy zaczęły porykiwać, wymiotować, majaczyć i w końcu rozlazły się po okolicy. Tajemniczy szept puszczy rozniósł pyłek po obozowisku. Żołnierze, ludzie-lemury i jezuici padli razem na ziemię aby się modlić i śmiać. W końcu i John uległ zaklęciu ukrytemu w kwiecie. Doznał wizji, w której wszystko wokół było złożone z podobnych wokół, mniejszych aż do znudzenia. Potem na promieniu złotego światła, niczym na poręczy zjechał wodewilowy jegomość. Przedstawił się jako Sziwa (a wyglądał na daleko potężniejszego i bardziej wyluzowanego niż król Hiszpanii) i powiedział „Johnie Mcleash, nadaję ci imię Widzialna Rzeczywistość, albowiem jesteś wyłącznie jej kolejnym wcieleniem” po czym pogłaskał Johna po policzku i Irlandczyk zauważył, że on i lord Sziwa wyglądają zupełnie tak samo. Przed zniknięciem, przybysz rzekł „Tę wizję przerwie ci seria natrętnych oświeceń i objawień”. Było wiele prawdy w tym co mówił Sziwa. Gdy wszyscy doszli do siebie, John wydał rozkaz aby zwinąć obóz i żołnierze zauważyli, że zwrócił się do nich per „Widzialna Rzeczywistość” jak w „Widzialna rzeczywistość, zrób mi kanapkę”. Od tej pory każdego tak nazywał, a nim dotarli do Cuzco, John się ulotnił. Już nikt o nim nie słyszał, ale chodzą plotki, że szaleństwo którego padł ofiarą zawiodło go na najwyższy szczyt. Miał rzekomo zebrać tam samodzielnie nasiona kwiatów - łatwe zadanie, odkąd nie było już mastodonta. Została tu opisana wizja XVII-wiecznego mnicha, który otworzył dziennik Johna „Widzialna Rzeczywistość” Mcleash. Chmura pyłków wezbrała jak przypływ nad żółtymi stronami książki, mieniła się tęczowo w świetle kaganka i poszła mnichowi do mózgu, gdzie eksmitowała molekuły serotoniny i zaczęła baraszkować tak, jak to się dzieje gdy rodziców nie ma w domu. Mnich zdjęty trwogą opowiedział bajkę inkwizycji, a ja byłem skrybą inkwizytora Fernando i tu zapisałem co ten koliberek wyśpiewał. Książki o ile mi nie wiadomo nie znaleziono, zaś mnich poszedł do lochu....

Spisek konopny - dodatek

2009-10-14T18:55:00.004+02:00

Po krótkiej i dramatycznej wymianie ciosów między mną a Frankiem Wilsonem, wydusiłem z niego iż "rosebud" jest słowem, którym członkowie Xanadan Society określają kwiaty cannabis sativa. Rosebud jest także słowem, które wypowiada na łożu smierci bohater filmu Obywatel Kane. Zarówno słowo, jak i prawdziwość tego przekazu filmowego jest po dziś dzień przedmiotem sporów w kółku fanów Orsona Wellesa. Warto zaznaczyć, że Xanadu jest filmową posiadłością tytułowego obywatela. Filmowa postać potężnego magnata medialnego została oczywiście zainspirowana Hearstem. A więc rosebud, kwiat paproci i topy konopne...

Oświecenie dla Tumanów - odcinek szósty

2009-10-12T12:37:00.001+02:00

„Mówią, że imperia są wykuwane w ogniu wojen, czy planuje pan jakieś wojny? Wojny są ostatnio bardzo modne” reporter zadał księciu pytanie, „Nie planuję żadnych wojen. Mój ojciec by tego nie pochwalał. Zresztą, to że wojny są modne jest śmiesznie prostackim sloganem. W istocie nikt już się nie zastanawia nad pretensjonalnością wojen i głupich sloganów, albowiem weszły w kanon codziennego doświadczenia” - wyraźnie wymijająca odpowiedź. Zgłębianie wywiadów z księciem Tzolkinem zajęło mi następne kilka godzin. Na grubych dywanach biblioteki, w wysiedzianych fotelach zaczęły kiełkować pytania: Co ja tu robiłem do ciężkiej cholery, na krańcu cywilizowanego świata w krainie nieopanowanej przyrody, gdzie ostatnie 16 godzin spędziłem na introspekcjach i przemierzaniu światów wewnętrznych iluzji po tym jak nieopatrznie powąchałem cholerny kwiatek. To doświadczenie przez duże D było dramatyczne, ale przyjemne. Zaciągnąłem się pyłkiem niby wonią fantastycznego obiadu, jednego z tych co serwowali nadworni kucharze. Właśnie! Czekał mnie zaraz wyborny posiłek i poszedłbym wcześniej stukać sztućcami o talerze, ale trafiłem w bibliotece na profesorka i Niemca. Natknąłem się na nich, kiedy raczyli się opium nad jakąś mądrą księgą.

Co robicie panowie?

Szukamy właśnie opowieści o pierwszym Irlandczyku w Nowym Świecie, niejakim Johnie „Widzialna Rzeczywistość” Mcleash, który został heretykiem i najpewniej trafił za to do nieba. Mój niemiecki przyjaciel, kiedy o tym usłyszał chciał się wyspowiadać u tego papieskiego podnóżka Baldiniego, ale dałem mu opium i się trochę uspokoił. A pana co tutaj sprowadza?

Przeglądałem wywiady z księciem Tzolkinem.

A wcześniej co pan robił, kiedy pana tak długo nie było – spytał Niemiec.

Herr Allemaniak jest podejrzliwy, bo pracuje dla Kajzera -zarechotał profesor.

Herr profesor! To nieładnie.

I tak wszyscy już wszyscy zauważyli, że je Pan wyłącznie kajzerki do sniadania.

Wiem, że wiedzą. Chodziło mi o to jak mnie pan nazwał. Mam na imię Hans.

Przewidywalne. Proszę mi zdradzić...jest Pan junkrem? Szpiegiem gospodarczym?

Nieważne. Wolałbym teraz usłyszeć co ma do powiedzenia kolega – Niemiec popatrzył na mnie.

Wybrałem się na przechadzkę z państwem z Wielkiej Brytanii. Używali szyfru żeby się pośmiać z pana. Mówili „Hanska jestka groźnymka szpiegiemka”

To prawda. Wyśmiewały się ze mnie te angielskie świnie, ale zrozumiałem każde ich zdanie, to był prosty szyfr. Jednak Panu się przytrafiło coś więcej, prawda?

Mojaka przygodaka zaczęła się kiedy wciągnąłem pyłek z jednego kwiatuszka. Podobno trafiłem do ambulatorium, gdzie halucynowałem przez cały dzień. Czasami odzyskiwałem świadomość, jednakże na krótki okres czasu. Mówiłem w innym języku i przekazywałem wiadomości od zmarłych krewnych kucharza. Stąd opóźnienie w kolacji - szef kuchni chciał wyciągnąć od swojej prababki gdzie schowała biżuterię. Potem miałem introspekcje i wizje wielce różnorodne, od atakujących mnie jaguarów po inwazję kosmicznych bolidów.

Ciekawe, a przypomina Pan sobie co powiedział książę? Coś o tradycjach heretyckich z innego czasu i miejsca? - spytał profesor.

Nic takiego nie pamiętam. Czy to coś cennego?

Możliwe. Właśnie badaliśmy tę sprawę z Hansem. Okazało się, że to może mieć wiele wspólnego z azteckimi korzeniami rodu Tzolkina. Proszę rzucić okiem do tej księgi... - rzekł uczony, dotykając paluchem otwartego tomu. Sprawdziłem szybko okładkę i moim oczom ukazały się słowa: Historia Johna „Widzialna Rzeczywistość” McLeash.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek piąty

2009-10-11T11:31:00.001+02:00

Chór tysiąca kłótliwych, azteckich bogów w ciemnym, ciasnym pomieszczeniu. Chyba jedynie w ten sposób mogłem opisać ból głowy z jakim miałem się borykać po powrocie do rzeczywistości i ulgę sprawiło mi wejście do oranżerii na miękkie trawniki. Stąpałem jak piórko, ale to już dlatego, że nie chciałem przerywać księciu głębokiej medytacji, jednak gdy zawróciłem do wyjścia drogę przerwał mi jaguar i wyszczerzył zęby.

Witam ponownie. Niech pan spocznie gdzie panu odpowiada – usłyszałem za plecami - Jakie wieści mi pan przynosi z tamtej strony?

Z gabinetu zaraz przeniosłem się do hotelu…

Do hotelu! Były tam jakieś ładne pokojówki? – zachichotał książę.

Nie, ale była tam pani prezydent w otoczeniu swoich typistek. Postanowiłem ją śledzić, bo wiedziałem, że knuje coś niedobrego. W kuluarach było akurat tyle miejsca, żebym mógł chować się, a nawet podkładać lusterka, tak że kiedy przechodziła nad nimi świta widziałem, iż pani prezydent nie nosi majtek, stałem wtedy na antresoli i robiłem zdjęcia. Śledziłem ją i podsłuchiwałem, czego normalnie nie robię. Byłem tuż za nią kiedy wsiadła do autobusu.

Czego się pan dowiedział?

Okazało się, iż pani prezydent planuje inwazję na własnych obywateli, a właściwie na mieszkańców całej planety. Ludzie w autobusie coś wyczuli, bo przed pałacem prezydenckim, który do złudzenia przypominał Angkor rozłożono bramki dla gawiedzi i kontrolę dokumentów. Jakiś facet spytał mnie po co to i czy wszystko w porządku. Odpowiedziałem, że nie wiem i w porządku. Naloty rozpoczęły się kiedy wysiadłem. Gdyby to co widziałem miało potrwać kilka dni, całe miasto stałoby się kupą gruzów. Ponad dachami toczyła się bitwa powietrzna. Dziwne kosmoloty waliły się z nieba i trafiały domy. Ich widok, jak pruły otchłań nade mną był naprawdę wspaniały.

Proszę opisać te maszyny.

To musiały być bolidy z innego wymiaru, zwinne, aluminiowe trylobity, szybkie jak mgnienie oka, wielkości dwóch samochodów. Jeden rozbił się tuż obok, wzniecając prysznic chłodnej ziemi. Nie wybuchł. Pamiętam jeszcze, że na trawniku wokół zaczęli się gromadzić przerażeni obywatele, każdy miał dobytek w jednej w walizce. Wtedy pojawił się inny oprawca: bolidy w kształcie czarnej kropli z małymi skrzydłami na końcu. One ścigały ludzi. Ofiarą jednego padł chłopak z sąsiedztwa. Maszyna go ścigała aż upadł na plecy, wtedy zawisła nad nim i wypuściła chmurę zielonego gazu. Gaz musiał zawierać nasiona lub zarodniki, bo już po chwili z ciała chłopaka wyrosły rośliny. Przedpotopowe skrzypy wyssały z ciała minerały i zaczęły przekazywać nam, pozostałym wiedzę na temat podobnej inwazji, ale w innym czasie, miejscu i cywilizacji.

Czy pamięta pan tą opowieść?

Niestety miałem czas tylko by się zorientować o czym ta historia.

W jaki sposób one przekazywały wiedzę?

Otóż nad ciałem sąsiada zmienionym w ogródek dla roślin z innego wymiaru pojawił się dymek, a w nim tekst.

Dziękuję, to wystarczy. Na pewno jest pan zmęczony, proszę iść się położyć.

Na Tropach Spisku Konopnego

2009-10-11T11:14:00.010+02:00

Znalazłem dowód na to, że istnieje jeszcze jedno połączenie między konopiami a Hearstem. Yantrę, namalowaną przez Franka Wilsona z Xanadan Society. Wspomniana organizacja to nic innego jak podejrzany interesik, prowadzony na boku przez pana Hearsta. Yantra owa była wariacją na temat symboliki ukazującej się w sztuce jednej, konkretnej wspólnoty religijnej. Chodzi tu o Tenginów, mieszkańców doliny Lang-Tang w Nepalu.

Szamani Bonu, buszujący w nietkniętych lasach Parku Narodowego Lang-Tang, są znani ze swojej sympatii do cannabis sativa. Piękne, smukłe krzaki czerpią swe lecznicze właściwości z dużego nasłonecznienia, rosną przecież na wschodnich stokach Himalajów. Zerwane kwiaty zostają poddane procesowi ugniatania, w wyniku którego powstaje sławny na całe Himalaje haszysz. Podobno członkowie Xanadan Society często odwiedzają tamte rejony, aby – jak się lakonicznie wypowiadają na ten temat – polować z aparatem na ostatnie okazy Pandy Czerwonej, tego himalajskiego ptaka dodo.

Temat ten został poruszony tylko raz, w trakcie wywiadu z Frankiem Wilsonem. Był to wywiad dla nieistniejącej już gazety, tropiącej przeróżne spiski międzynarodowe i konspiracje. Gazeta zbankrutowała wkrótce po publikacji tego wywiadu. Może dlatego, że nie dość dobrze zasugerowano w nim, iż Xanadan Society to tylko intymny klub palaczy cygar. Ktoś w tej gazecie wpadł na ten sam trop co ja. Czyżby Xanadan Society, grupa bogaczy z naprawdę wysokiej półki miała ukryty cel w delegalizacji konopii? Czy zauważyliście się jak gładkim określeniem jest „wysoka półka”? Mało kto urósł dostatecznie wysoko by jej sięgnąć. Czy moglibyśmy stanąć na palcach, z ręka wyciągniętą ku górze i jeszcze podskoczyć i zrzucić z półki Hearsta, Wilsona i paru innych ważniaków? A oni potłukliby się u naszych stóp, jak porcelanowe figurki. Postanowiłem coś z tym zrobić, zajrzeć jakoś w to bractwo ezoteryczne. Wpierw znalazłem Wilsona. Zadufany dupek zaszył się w muzeum. To było jakieś uniwersyteckie muzeum gdzieś w Kornwalii, w miejscu niewartym detalicznego zapamiętania. Przychodzi mi na myśl jedynie pusta droga między parkingiem a budynkiem – scena jest pochłonięta przez szarość nieba i drobny, kłujący deszcz. W ciemnym holu muzeum, siedzę na niewygodnym wiktoriańskim krześle i odbieram filiżankę herbaty od portierki. Mam na sobie mokry płaszcz, powietrze w muzeum jest wilgotne i suche zarazem, tak jakby mieszały się ze sobą przeciwne prądy powietrzne. Siedzę tam i myślę „To jest idealna atmosfera do badań. Pamiętam jak minąłem portiernię, zobaczyłem skrzyżowane nogi pracownicy, spoczywające na biurku, tuż przed miniaturowym telewizorem.

Zasypałem się dokumentami. Co kilka godzin wertowania, kładłem się i zakopywałem w papierach, udając że zakopuję się w piasku. Co prawda znalazłem sporo ciekawych rzeczy, nie-dotyczących Franka Wilsona, ale nie mogłem dociec nic na jego temat. Z pomocą przyszedł mi węch. Co kilkanaście minut, w monotonnej zupie zapachów, przewijającej mi się przed nosem, odnajdywałem zapach kadzidła sandałowego. Kiedy zdarzyło się to po raz pierwszy, poczułem dreszcz ekscytacji. Dopiero za którymś razem upewniłem się, że zapach nie jest moim złudzeniem. Stało się dla mnie jasne, że ktoś w muzeum palił kadzidełka. To martwe miejsce przypominało mi zasypaną, starożytną bibliotekę, pełną tajemniczych tekstów i formuł; ja zaś wydawałem się sobie archeologiem, który wpadł przez przypadek do otwartej studzienki kanalizacyjnej i znalazł to wszystko. Znajomi wielokrotnie ostrzegali mnie przed wizytą w Egipcie. Podobno kilku ich znajomych, podczas spaceru, wpadło w głębokie czeluście pod Piramidą Cheopsa, zupełnie jakby wpadali w te otwarte studzienki. Podobno zabobonni Arabowie, co jakiś czas wrzucają do dziur w piasku surowe mięso, na przebłaganie dżinów i bogów-krokodyli. Czułem się teraz jak jeden turystów, który znalazłszy się w podziemnym labiryncie zobaczył migotanie pochodni w jednym z korytarzy. Porzuciłem dokumenty i zacząłem przeczesywać muzeum. W pewnym momencie dotarłem do zamkniętych drzwi archiwum archeologicznego. Znów przebiegły mi przez głowę myśli o Egipcie. Czułem delikatną, lecz wyraźną woń kadzidła. Otworzyłem drzwi minąwszy kilka, zakurzonych regałów natknąłem się na niecodzienną scenę: Młody mężczyzna, o kruczoczarnych włosach i brodzie, siedział bezwładnie na wiktoriańskim krześle. „Oto jest! Frank Wilson” pomyślałem. Jego twarz wyrażała stan zaawansowanej błogości. Wokół krzesła znajdowały się baterie z Bagdadu, połączone ze sobą zwojami druta. Dwa druty biegły w górę i robiły pętlę na czole Franka Wilsona. Pojedynczy drut opadał mu między nogami, łącząc znajdujące się poniżej baterie z fiutem malarza. W tym momencie warto wyjawić skąd się wzięły baterie. Były wynalazkiem z drugiego wieku naszej ery. Znaleziono je na terenie ówczesnej Persji pod rządami dynastii Sassanidów. Były to amfory z prętem żelaznym w miedzianej tubie. Pręt i tuba stykały nie stykały się ze sobą, ale po dodaniu elektrolitu, w postaci soku z grejpfrutów lub cytryn, działały na zasadzie ogniw elektrycznych. Nikt nie jest w stanie definitywnie ocenić roli artefaktów, ani nawet czy na pewno były to baterie, ale jedno jest pewne – po dodaniu soku i połączeniu drutem stawały się bateriami. Wilson skwapliwie z tego skorzystał i poddawał swoje ciało oddziaływaniu słabego napięcia prądu. Wokół jego stanowiska stało kilka zapalonych kadzidełek, z których sączył się mój tajemniczy podmuch. Nie wydaje mi się by Wilson był hedonistą, dostrzegłem w tej scenie coś więcej – jakąś pustkę która przypada w udziale człowiekowi, bez jego zgody. Kopniakiem poprzewracałem starożytne baterie i złapałem malarza za fraki, chcąc odnieść efekt szoku. Zamiast tego sam stałem się ofiarą szoku. Kilku voltów napięcia wpełzło mi pod skórę i zobaczyłem wielobarwne gwiazdy przed oczami. Raptem uświadomiłem sobie prawdziwy cel Hearsta i jego szajki. Musiał zajść jakiś rodzaj telepatii między mną a Wilsonem, bo ta refleksja była świeża i obca, jakby nie pochodziła ode mnie. Czy razem z prądem popłynęły nasze myśli? Czy on też tego doświadczył? Nieważne, powiedziałem sobie, musiałem się spieszyć jeśli chciałem uratować konopie. Ukryty cel Hearsta to uczynienie z nich ekskluzywnego towaru, którego rozprowadzanie i spożycie miało być kontrolowane przez jego zbrodniczą szajkę.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek cZwarty

2009-10-09T19:04:00.002+02:00

Tego się właśnie bałem, że w mojej strefie czasowej typistki potrzebują skomplikowanych trójwymiarowych związków chemicznych żeby pisać. Jak to rzekł Thompson na którymś z wykładów „Nie chcę nikogo namawiać do picia i narkotyków, ale mi to pomaga”. Możliwe, że umarł nieszczęśliwy, bo przedtem postrzelił przypadkiem swoją sekretarkę jako, że miał na drzwiach portret Reaggana, a ona akurat zajrzała kiedy mierzył z flinty. Mój dziadek miał kiedyś worek treningowy z podobizną Jaruzelskiego, gdyż babcia potajemnie szkoliła go na zabójcę schowanego w cieniach nadświadomości. Miał być pierwsza osobą, która znokautuje jakąś osobę ze stołka prawym prostym. Ta dziewczyna, skąd wiedziałeś że nie ma HIV? Usilnie twierdziła, że jest dziewicą, poza tym zajęło mi trzy miesiące nim udało mi się wejść – taka była wąska lufa – tu pogładził swoją wszędobylską .45 – zupełnie jak ta tutaj i obaj zniknęli w oparach tajemniczej substancji, po chwili jeszcze dwa razy pożarł mnie tygrys. Jeszcze w przebłysku trzeźwości widziałem pochylającego się nade mną księcia Tzolkina i spytałem go jaki to związek chemiczny i czy taki jakiego potrzebują typistki, książę zaśmiał się i zareplikował „W żadnym wypadku. Z tego co mi wiadomo typistki używają trójwymiarowych stymulantów, a pan wciągnął pyłek z kwiatu Moczi-Loczi, piątej rośliny przedstawionej na piramidach Majów na Jukatanie. Przynajmniej dopóki misjonarze nie postanowili własnoręcznie skuć tych reliefów, ale to historia innej herezji w innym czasie i upadku innej cywilizacji. Chodzi tu właściwie o tradycję, z której ja czerpię, ale proszę tego nikomu nie powtarzać. Ufam panu i niech tak zostanie”

Książę, czy ja śpię?

Absolutnie nie. Pan ma wizje proszę pana, a teraz niech pan wraca w przestworza, pogadamy kiedy pan będzie z powrotem. Czekam w szklarni pod krzakiem szałwii.

Poddałem się zaraz sugestii księcia, bo nie chciałem nadużywać jego szlachetnej cierpliwości i od razu znalazłem się w przedziwnym miejscu. Był to jakiś hotel w zaświatach...

Dziwne dzieje innej herezji w innym czasie? Co on chciał przez to powiedzieć? – zadumał się profesor odklejając ucho od drzwi. Ręce mu się trzęsły kiedy nabijał fajkę opium.

Czy jest wśród nas jakiś duchowny? Myślę, że chciałbym się wyspowiadać po tym co dotychczas widziałem. Sądzi pan, że Baldini jest szpiegiem Watykanu, Herr profesor?

Nie wiem na pewno, ale nawet gdyby to nie udzieliłby rozgrzeszenia. Wydaje mi się, że jest świeckim szpiegiem. Jedno wiem za to na pewno: że pan jest szpiegiem kajzera.

Czy wszyscy tutaj wiedzą?

Szpiedzy mają to do siebie, że są utajeni. Możliwe, że nawet nie wiedzą o tym, iż działają w interesach rodzimych służb wywiadowczych, zostali zahipnotyzowani, zastraszeni, albo naszpikowani eksperymentalnymi chemikaliami. Żeby dać panu satysfakcję ja też powiem coś o sobie.

Więc Herr profesor także jest szpiegiem?

Nie. Ja akurat jestem wolnomyślicielem – rzekł uczony i dmuchnął niemcowi dymem po oczach.

Jak pan może palić to świństwo?

Muszę. Rozmywa mi przestrzenie. Psychiatra mi zalecił przeciw zbytniemu zawężeniu horyzontów. Teraz proszę udać się ze mną do biblioteki jeśli chce się pan dowiedzieć czym była ta herezja, o której mówił książę.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek trzeci

2009-10-08T08:15:00.001+02:00

Zauważyłem, że część z przybyłych gości to agenci obcych wywiadów – na przykład ta rubaszna para z Niemiec to szpiedzy kajzera. Ambasador z Jamajki to prawdopodobnie asasyn, który chce zlikwidować księcia i całą jego pozostała przy życiu rodzinę. Możliwe, że przyjechał zabijać, ale nie tylko on przywiózł rewolwer. Jamajczyk nie zachowuje się jak cukrzyk – czy to możliwe, by jego insulina była zabójczą trucizną?

Czemu pańska insulina jest zielona i świeci w ciemności?

To zupełnie nowy rodzaj insuliny, prima sort. Dopiero opuścił laboratorium, wciąż pachnie tą aurą alchemicznej bieganiny cząsteczek, niczym owiana kadzidłem skóra mości Sziwy, pana życia i śmierci – odkorkował butelkę i dał mi do powąchania. Intensywny zapach odrzucił mnie w tył.

Pachnie wstrętnie, nie wiem czy chcę mieć z nią coś wspólnego – wytarłem cieknący nos.

Słusznie! Cukrzyca to klątwa. Nie ma tu żadnej metafory. Zostałem obłożony klątwą przez własną babkę, kiedy próbowałem jej wyjaśnić, że wudu to zabobony. Odniosła skutek, całym sercem jestem jej wdzięczny za lekcję i za to, że mnie nie zmieniła w bezmyślne zombi – Jamajczyk przygotował sobie zastrzyk z niewielkiej ilości fosforyzującej cieczy. Uczony, który obserwował nas przez kilka minut zbliżył się i powiedział:

Słyszałem kiedyś jak byłem mały taką historię, panie Jamajczyku. Chciałbym żebyś mi ją objaśnił: Był sobie król, który parał się alchemią i pewnego dnia opracował eliksir życia. Kiedy wieść dotarła do sąsiedniego królestwa jego władca wysłał gońca po ten eliksir. Gdy goniec dotarł na dwór króla-alchemika ten dał mu butelkę z eliksirem życia i poinstruował go, że eliksiru nie wolno pić za dużo, bo granica między życiem i śmiercią jest cienka (o czym każdy z nas wie, zresztą dlatego właśnie tutaj przyjechaliśmy). Goniec przyniósł swojemu królowi eliksir, ten wypił go i umarł. Dlaczego?

Pewnie niefrasobliwy goniec pomieszał wskazówki, albo król pełen pychy uznał, że takie wskazówki są dobre dla zwykłych śmiertelników, a nie dla króla – powiedziałem od razu.

Chciałbym usłyszeć zdanie pana Jamajczyka. Pańskie dywagację wcale nie są chybione, ale mam wrażenie, że nasz ciemnoskóry przyjaciel zna tę historyjkę z dzieciństwa – profesor nachylił się do karaiba.

Przykro mi, nie słyszałem jej wcześniej, ale mój typ to „Taniec życia i śmierci, czas to złudzenie, śmierć nie jest wcale różna od życia” - wyuczona formułka zadzwoniła mi w uszach.

Nie chodziło o religijne konotacje – chciałem wiedzieć co pan o tym myśli jako człowiek, nie jako hinduista – rzekł profesor.

To kłopotliwe, ponieważ wybrałem hinduizm, spośród wielu jakie widziałem, gdyż jest tym co myślę i czuję. Teraz przepraszam panów, znajdę jakiś fotel żeby zrobić zastrzyk – kiedy Jamajczyk odszedł w głąb biblioteki profesor poczęstował mnie papierosem.

Czy podobała się panu odpowiedź Jamajczyka? – spytałem.

Poniekąd – zamyślił się uczony.

A teraz niech mnie pan oświeci: co mi umknęło z tej rozmowy? Wyczuwam tu jakąś niewidoczną grę.

Ma pan silną intuicję. Na razie mogę tylko powiedzieć, że historyjka jest prawdziwa. Poza tym podejrzewam, że szykuje się zamach na Księcia, ale o tym porozmawiamy w bardziej sprzyjających warunkach, bo widzę że wraca nasz przyjaciel – wyszeptał profesor, pokazując na idącego do nas gościa..

Panowie, zbliża się pora obiadu…albo kolacji, chodźmy spróbować tutejszych specjałów.

Dla każdego z nas będzie to inny posiłek, bo budzimy się o różnych porach. Wystaje panu strzykawka z brzucha – zwrócił uwagę profesor.
Ach! Rzeczywiście. Dziękuję przyjacielu – zaśmiał się Jamajczyk i jowialnie poklepał uczonego po plecach. Ja zaś stałem przez chwilę jak skamieniały, patrzyłem jak odchodzą. Zamach? Tutaj? Czy to prawda, czy tylko paranoja wypalonego przez wiekopomne eksperymenty umysłu profesora? Moje wątpliwości musiały zaczekać – nie chciałem aby inni goście opróżnili talerze przede mną.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek drugi

2009-10-05T16:03:00.002+02:00

Książę Tzolkin i kraina na dalekiej północy...co to ma znaczyć? Otóż brat księcia umarł w wyniku tajemniczego romansu. Uporczywie wstrzymywał oddech, aż do śmierci przez uduszenie. Wybrał koniec. Stąd tyle pretensji i kondolencji, stąd dziesięć osób z różnych części świata, w jakiś sposób powiązanych ze zmarłym, które przyjechały na jego pogrzeb. Nie miałem okazji poznać dokładnie wszystkich tych ludzi. Widziałem jakiegoś francuskiego profesora, kilku Niemców, pojawili się mieszkańcy Afryki. Pewien Sikh złożył bardzo serdeczne wyrazy ubolewania księciu – mniemam, że się wcześniej widzieli. Oto barwne towarzystwo, pomyślałem widząc ich po raz pierwszy w palarni. Kraina, do której przybyłem od wieków cieszyła się wielką autonomią. Była to olbrzymia połonina, zagospodarowana zgodnie z widzimisię swego właściciela, otoczona nieprzebytym lasem.

Legenda, o prawdziwości której byli przekonani wszyscy królowie Szwecji, głosiła że któryś z infantów został porwany przez dzikie plemię zamieszkujące tą ziemię. Unikalny na skalę światową mikroklimat zupełnie nie sprzyjał wyprawom wojennym – każdy oddział wojska wysłany w te rejony ginął bez słuchu. W pewnym momencie dla Króla Szwecji Gustawa Wazy, stało się jasne, iż jego ludzie nie giną z ręki tubylców. Miała to być sprawka czarodziejskich wiatrów, którymi dmuchały kwiaty, wyglądające jak trąby anielskie. Ci co wracali zawsze mieli rozmarzone wyrazy twarzy, niezmiernie pochłaniała ich muzyka i taniec, nie wiedzieli już co robić z mieczami, a na mszach się nudzili. Z ich doniesień wynikało, że kiedy wkraczali do niezwykłej krainy zaczynały się z nimi dziać dziwne rzeczy. Nogi im miękły, tak że nie mogli już maszerować, mogli już tylko łazić o opierać się o drzewa. Poza tym mieli bluźniercze wizje, przynależne do świata szatańskich fikcji: smoki, gnomy, olbrzymy oraz grubych, uśmiechniętych buddów. Wkrótce uwięzieni w swoich indywidualnych wizjach żołnierze tracili zainteresowanie powrotem i rozdzielali się.

Aby sprostać wyzwaniu, potrzebne było nieszablonowe myślenie. Nim król Gustaw na to wpadł postanowił wysłać księży. Nic z tego – kapłani wracali natchnieni spotkaniami z bogiem, trzeba było ich potem uciszać. Na szwedzkim dworze pojawił się dziwny człowiek – Fernando Hermanez De Huitzilopotli. Ogłosił się spadkobiercą azteckiej sztuki uzdrawiania i obiecał królowi, że przyprowadzi jego syna. Po miesiącu, ku zadowoleniu Wazów, Fernando zjawił się w Sztokholmie razem z zagubionym synem. Król Gustaw obiecał nagrodę i dotrzymał obietnicy – Fernando Hermanez de Huitzilopotli dostał swój własny, autonomiczny kraj. Była nim właśnie owa tajemnicza kraina, którą przyjęto nazywać Hiddekelitzi. Być może, więksi sąsiedzi już dawno by zagarnęli krainę, by zrobić z niej kurort dla bogatych gruźlików, lecz jej władcy zamknęli podwoje. Stała się ona trochę niczym odizolowane królestwo Bhutanu w odległych Himalajach i właśnie z nim prowadziła ożywione kontakty. Poza tym czegóż bogate kraje miałyby szukać w tym dziwacznym miejscu, gdzie słońce nie zachodzi? To pytanie od dziesięcioleci wisiało w powietrzu i ono było powodem tak licznego przybycia z okazji pogrzebu. Zmarły Ozjusz, przyjmował zainteresowanych gości w trakcie swoich rządów. Część z nich stanowili zapewne prospektorzy, żądne złota pijawki, które nasyciwszy się w Mezo-Ameryce szukały coraz to nowych światów do wyssania. Ostatni członek rodziny królewskiej, Tzolkin miał dopiero zdecydować czy jest gotów do rozmów.

Jeśli chodzi o prawowitego władcę, króla Itzama, ojca Tzolkina to wybrał się do lasu na jagody wiele lat wcześniej i…przepadł. Zupełnie jak szwedzki infant tyle wieków temu. Teraz, gdy XX wiek już się rozpoczął, a wraz z nim era globalizmu, izolacja stała się przestarzała. Dwór królewski, albo kolonia założona przez Fernando de Huitzilopotli, był zwiewną, secesyjną konstrukcją w żeliwnej ramie. Wypełniały ją pokoje i pokoiki, korytarze i przeszklone jadalnie. Do zabudowań przylegała oranżeria – żeliwno-szklana kopuła pokryta kutymi meandrami na zewnątrz. W jej środku mieściła się największa kolekcja świętych roślin na Ziemi.

Oświecenie dla Tumanów - odcinek pierwszy

2009-10-03T00:26:00.001+02:00

Tzolkin siedział w pozycji lotosu pod krzakiem szałwii. To było nasze pierwsze spotkanie. Centralną część kolonii stanowiła oranżeria w której wybuchła równikowa natura, wysokie drzewa tropikalne, jadowite orchidee, oswojone motyle-zabójcy. Księcia Tzolkina strzegła przez cały czas para jaguarów.

Niestety nie mogą się doczekać potomstwa. Może to dlatego, że nakłoniłem je do wegetarianizmu. Może brakuje im czegoś w diecie – książę otworzył jedno oko – Nie ma się czego bać, ale lepiej nie wykonywać przy nich fałszywych ruchów. Szczere intencje są mile widziane. Jeśli chcesz, możesz któregoś pogłaskać, bardzo to lubią – dodał mi otuchy.

Być może aura twoich medytacji zachęca je do ascetyzmu?

Chcesz powiedzieć, że odkryły w sobie żyłkę do buddyzmu? Jaguary, które chcą opuścić Samsarę, interesujące. Tam skąd pochodzą wierzy się, iż umysł jaguara jest najbliższy ludzkiemu – usiadłem naprzeciw księcia między dwiema bestiami. Książę poskubał jednego za uchem i jaguar mruknął zadowolony – Dużo przebywają w krainie snów, ale wątpię by mogły usiąść w pozycji lotosu –powiedział Tzolkin, rozprostowując nogi – Podoba się panu pańska kwatera?

O tak! Wpada do niej wyjątkowo dużo światła. A propos czy mogę liczyć na chwilę nocy o tej porze roku?

Muszę pana zawieść. O tej porze roku słońce nie zachodzi w ogóle. Najciemniej jest o godzinie drugiej, wtedy jedynie na horyzoncie pali się łuna słoneczna. Jest na tyle jasna by czytać przy niej książki. To wszystko sprawia, że dzień jest dla nas bardzo elastyczną porą. Widać, że jest pan po raz pierwszy w Skandynawii. Czas tutaj, jest bardziej giętki niż w innych miejscach kontynentu, czego może pan doświadczyć głębiej jeżeli dozna pan szoku tlenowego. Tego rodzaju oddziaływanie przypisuję bliskości bieguna magnetycznego.

Szok tlenowy? Brzmi niebezpiecznie.

To raczej oświecające przeżycie. Obecnie wszystkie rośliny na zewnątrz kwitną, więc powietrze jest nasycone pyłkami i zarodnikami. Może dojść do tego, że się pan zachłyśnie chmurą pyłków przepływającą w pobliżu. Pewnie już ktoś pana ostrzegł, że lokalna flora jest bardziej komunikatywna niż w innych częściach świata. Może się pan również natknąć na pracowite owady. Weźmy takie motyle-zabójcy. Na nie trzeba szczególnie uważać, lecz nie są częstym zjawiskiem. Niektóre pszczoły będą panu wstrzykiwać rozmaite jady nieznanej proweniencji. Jedne jady sprawią, że się panu tylko zakręci w głowie, po innych do końca życia będzie pan myślał, że jest dziobakiem i odizoluje się wtedy nad jakimś strumykiem w głębi lasu aby łapać tam ryby i czekać na samicę dziobaka. W takiej sytuacji tubylcy mogliby pana upolować, bo także by myśleli że jest pan dziobakiem. Coś podobnego przytrafiło się jednemu z moich stangretów w zeszłym roku. Bardzo niefortunne wydarzenie…

Jest jeszcze coś o czym powinienem pamiętać, książę?

Możliwe, ale teraz wszystko wypadło mi z głowy. Przyślę panu liścik jeżeli sobie przypomnę. Proszę patrzyć pod nogi jak pan będzie wychodził, to miejsce bardzo przypomina las tropikalny. Jaguary odprowadzą pana do drzwi.
Dziękuję – rzekłem i poczułem jak obie bestie odprowadzają mnie czujnymi spojrzeniami.

Oświecenie jest w zasięgu ręki

2009-10-03T00:01:00.005+02:00

Witam. Tu autor bloga. Mam coś do przekazania. trzy lata temu zacząłem pisać opowiadanie pod tytułem "Oświecenie dla Tumanów". Bierze w nim udział bezpostaciowy narrator, dwulicowy profesor z Francji, oraz książę Tzolkin. Ten ostatni jest połączeniem hrabiego Drakuli, Szalonego Kapelusznika i teozofa arystokraty. Oprócz tego występuje tajemniczy dziennik Johna "Widzialna Rzeczywistość" Mcleasha, szalony adept psychodelicznego Zen, Najjaśniej Prześwitujący Mistrz Dejwon i plejada innych pulpowych postaci. Projekt ten narodził się w wyniku pewnego niezwykłego snu, osadzonego w realiach wczesnego XX wieku. Sen przedstawiał krainę na północy, odciętą od świata, gdzie każda roślina i każdy owad są źródłem alchemicznych substancji. Potem narodziły się inne sny i wizje, które poszerzyły obraz świata przedstawionego. W ogóle 80% tej opowieści ma źródło w zbiorowej nieświadomości pobudzanej chilloutową muzyką, bo niby gdzie indziej? Chaldejczycy potrzebują wytchnienia. Tak się składa, że po trzech latach mąk i tortur Oświecenie dla Tumanów dobiegło wybuchowego finiszu.

Zauważyłem, że większość historyjek o wyższej świadomości jest nudna i mało przekonująca. To jest moja propozycja. Skąd tytuł? Być może w 2013 kiedy już prawie wszyscy zostaną oświeceni, pozostanie rasa przeżartych telewizją tumanów, ludzi odpornych na kosmos. Jak to rzekł William Burroughs do Briana Gysona "We must prepare, enlightenment is at hand". Może ta historyjka będzie jak tajemnicza samo-obsługowa latarnia, do której czytelnik wejdzie i nigdy nie wróci.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dwudziesty

2009-09-19T11:31:00.003+02:00

Ocknąłem się do osobliwego bębnienia w mojej głowie. To krew rytmicznie opadała na moje bębenki uszne. Zaszedłem zbyt daleko by nie uwierzyć w te chaldejskie brednie, roiłem sobie. Na suficie wykwitały hipnagogiczne wzory, a ja postanowiłem je ostentacyjnie ignorować. Próbowałem skoncentrować się na swojej metodologii, na odkryciach moich uczonych poprzedników. Pomyślałem, że jeśeli kanonik katedry w Ciudad Real, ojciec Ordonez, nie był jedynie pokręconym, wariackim staruchem, to jego dywagacje na temat afrykańskiego pochodzenia Majów mogły mieć sens. Ordonez wspominał Fenicjan lub Kartagińczyków. Ci ostatni mieli dobić do brzegów Półwyspu Jukatan w 262 roku przed Chrystusem, tuż przed zniszczeniem metropolii przez Rzymian. Kartagińczycy nie mogli się kierować wyłącznie mglistymi wróżbami swoich znarkotyzowanych wieszczek, musiał być jakiś cel ku któremu dążyli. Żadne źródła poza ezoteryczną tradycją chaldejską nie wskazują na to, by takie podróże miały miejsce. Co jeśli Ordonez wywiódł swoje twierdzenia z malarycznych wizji, ktore dopadły go podczas podróży do Palenque. Widok opuszczonego miasta, tętniącego życiem wszędobylskich lian i ptactwa musiał być dla niego porażający.

Czy i nam będzie dane ujrzeć oznaki dawnej świetności? Kontemplując nasze możliwości, przeoczyłem słońce podnoszące się nad dżunglą. Nastanie świtu nie zapowiadało niezwykłych rzeczy jakie miał sprowadzić dzień.

Cała załoga zgromadziła się wokół namiotu, gdzie przebywał jeniec. Wewnątrz nie starczyłoby miejsca dla wszystkich toteż wybrano mnie, pozostałego przyżyciu Francuza i jednego z potomków chaldejskich generałów do przeprowadzenia wywiadu. Ku zdumieniu naszej trójki Indianka była skora do komunikacji. Błyskawicznie się przedstawiła, pukając się palcem w splot słoneczny i mówiąc coś w rodzaju „Acatl Selau”. Etykieta nakazywała byśmy i my się przedstawili. Rozumiałem nieco dialekt, w którym postanowiła z nami rozmawiać. Ainana, moi informatorzy z Gujany, posługiwali sie podobnym językiem. Cóż z tego że rozumiałem co trzecie słowo – towarzysze zażądali bym wypytał się o lokalną diasporę żydowską. Do dziś nie jestem pewien co właściwie powiedziałem do Acatl Selau i jak ona to zrozumiała, ale im dłużej mówiłem, wplatając między słowa Ainana pojedyncze wyrazy z hiszpańskiego i fragmenty innych zasłyszanych przeze mnie tubylczych języków, tym mniej mnie ona słuchała. Uwagę Acatl pochłaniała laska, której użyłem by wskazać tajemniczy posąg pośrodku osady. Ten kij, który przysporzył nam tragedii, duma wyznawców Teitana, dzieło mechanicznego króla i postrach tubylców. W pewnym momencie Indianka przerwała mój chaotyczny monolog. Krzyczała coś i energicznie pokazywała moją laskę, łapiąc się co chwilę w przejęciu za głowę. Nie musiałem nikomu wyjaśniać co oznaczały jej okrzyki, bo choć brzmiały inaczej niż te, do których przywykliśmy to mimika Acatl doskonale wyrażała ich znaczenie. Wydaje się, że mówiła „To jest to!”. Chaldejczycy popatrzyli po sobie zupełnie jakby wiedzieli, co ma na myśli – chyba sporo szeptali za moimi plecami.

Zakrzówek - ostatnie miejsce pobytu faraonów

2009-09-03T17:51:00.006+02:00

Zakrzówek to oddalony pięć kilometrów od Wawelu kamieniołom wapienny. W 1990 roku został zalany i od tego czasu stanowi kąpielisko. Nurkowie podają, iż na dwudziestym-piątym metrze głębokości występuje tajemnicza, czarna zawiesina siarkowodoru bardzo ograniczająca widoczność.

Ze znalezionego przeze mnie opisu wynika, że na szesnastym metrze głębokości stoi domek - zamknięty, wewnątrz woda tylko do kostek, suche gazety z czasów transformacji na stołach, suche kwiaty w wazonie, siedzi facet, Pan Ździsiek, narzeka na reumatyzm. "W tej wilgoci to nic dziwnego. Przecież wszędzie wokół woda" gdera sobie. Całość zrobiona na film dokumentalny a la Żak Kusto - głębinowa kamera, dziennikarz w sprzęcie do nurkowania, "Od czasu zatopienia Zakrzówka, nie zdjąłem kaloszy" mówi mieszkaniec domku. "Czemu nie stara się pan o lokum na suchym lądzie?" pyta dziennikarz, "Panie, co pan! Tak trudno o mieszkania w dzisiejszych czasach" mówiąc to wskazuje na gazetę z czasów transformacji. "Przecież to stara gazeta. Nie ma pan świeżej prasy?" zdumiony dziennikarz bierze szpalty w wilgotne rękawice, "Nawet pan nie wiesz jak trudno tutaj przynieść suchy papier z góry" tłumaczy się dziadek. Dziennikarz nie wiedząc już o co dalej pytać przegląda mimochodem szpargały, mija zakurzony dyplom spawacza, znajduje zastawę ze znaczkiem Społema. "Pan ma całą zastawę ze Społema?" pyta niedowierzając, a lokator wzrusza obojętnie ramionami.

Następnego dnia ukazuje się Gazeta Podwawelska z nagłówkiem "Smutny schyłek państwa socjalnego - człowiek zapomniany przez władzę, żyje na dnie zatopionego kamieniołomu". Ogromny odzew sprawia, że firma Kraken trzymająca pieczę nad Zakrzówkiem boryka się z niedoborem sprzętu i trenerów - całe rodziny z dziećmi (nawet maleńkimi) chcą nurkować w poszukiwaniu domku. Pan Zdzichu, podwodny mieszkaniec kamieniołomu, ma nieoczekiwane wizyty obcych ludzi. Zwykle kiedy ktoś dostaje się już do domku to przynosi ze sobą krępującą ciszę - obcy ludzie nie mają o czym ze sobą rozmawiać. Jak już wspomniałem sprzętu nie starcza dla wszystkich, więc czasem zdarza się dureń, który przywiązuje sobie kawał wapienia do stopy i nurkuje błyskawicznie na dach domku. Niejednemu z nich podskórne nurty wytrąciły nóż z dłoni i nie mając jak się uwolnić zdychał w konwulsjach szesnaście metrów pod wodą. W tych sytuacjach Pan Zdzichu przecierał szybkę i patrzył w oczy umierającego durnia, dopóki twarzy nie wykręcił mu żal, wtedy odwracał się parskając ze smutku. Humor poprawiała mu dopiero wpadająca przez komin gazeta owinięta w plastikowy worek - odkąd domek stał się atrakcją turystyczną, znalazło się kilku życzliwych i pomysłowych mieszkańców nadwodnego Krakowa.

Co się wydarzyło na Szpungielu:

2009-08-25T21:18:00.005+02:00

Niezwykłe. To słowo towarzyszyło mi przez czas trwania koncertu. Wyrafinowane, luddyczne, kosmiczne i szyderczo dowcipne. Stojąc na skraju góry, której zazieleniony stok zwijał się jak dywan w stronę sceny, nasłuchiwałem uważnie dźwięków dochodzących z niecki. Nade mną roztoczył się galaktyczny melodramat – tysiące konstelacji, czerń między nimi wypełniona świętą geometrią i kilka kwadrantów, opanowanych przez wojnę międzygwiezdną. Pewnie już się domyślacie, że opanował mnie kwas. Mój stan był nieuniknionym efektem przyjazdu na festiwal Ozora 2009. Nie za bardzo wiedziałem czego mam się spodziewać po tej imprezie. Wyobrażałem sobie eko-wioskę, nową generację hipisów i mnóstwo glowing sticków, wszystko to połatane nićmi dziwności i alienacji.

Czekało mnie odmienne doświadczenie. Zamiast gimnastykować zaangażowania politycznego, musiałem co chwilę świecić portfelem. Doliny, w których rozkraczył się kosmaty pająk festiwalu opanowała chmara straganów. Powstało mini-miasteczko wszystkiego co podejrzanie alternatywne. Sprzedawano tam kolorowe, rave'owe ciuchy z drugiej ręki (wcześniej noszone przez elfy), koszule z batiku, ręcznie robioną biżuterię, herbatę z mlekiem i indyjskimi przyprawami, prześcieradła z obliczami Kryszny, Ganeszy, fosforyzujących grzybów lub gnomów siedzących na grzybach, gofry, lody, węgierskie langosze, kebaby i migające naszywki z liściem marihuany. Ludzie wdzierali się wartkim potokiem w każdy zakamarek tej „dzielnicy osobliwości”. Wszystkie przybytki w miasteczku miały charakter prowizoryczny i stale otaczała je aura pyłu. Z garnków dobiegały aromaty wegetariańskich potraw, z imbryków woń herbaty z mlekiem, a ze stert fosforyzujących ciuchów zapachy kadzidełek sandałowych. Główna ulica tego magicznego slumsu przebiegała w pobliżu namiotu chilloutowego, gdzie 22 godziny/dobę rozgrzewali swoje płyty utalentowani dj'e. W namiocie trawę przykryto wykładzinami, po to by ludzie relaksujący się przy granej na żywo muzyce, mogli leżeć. Publiczność namiotu opanowała do perfekcji umiejętności posługiwania się magicznymi papierosami. Leżąc na wykładzinie, gdziekolwiek bym się nie odwrócił, widziałem jak kręcą jointy przez 22godziny/dobę. Jeżeli ktoś akurat tego nie robił to albo już palił, albo spał, wtulony w kogoś kto palił lub skręcał, albo siedział w kółeczku znajomych, z których jeden skręcał jointa. Charakterystyczny aromat spalanego haszyszu owijał się harmonijnie wokół zapachu kadzideł, tworząc gnostyczny wizerunek dwóch, przytulonych do siebie węży.

To nie wszystko. Ulica kończyła się sceną główną. Przez większą część czasu grano tam muzykę psytrance'ową – z tempem beat'u, naśladującym uderzenia serca podczas gonitwy za tramwajem. Zdarzało się jednak, że na scenę wlatywało coś jeszcze bardziej innego. Tak stało się w przypadku Shpongle'a. Ten koncert uprzytomnił mi radośnie, do czego zmierza subkultura, w której się znalazłem, gdzie leżą jej nogi i w jakim kierunku patrzy jej trzecie oko. Na uboczu węgierskiej wsi Ozora usadowił się lunapark dla kwasiarzy. Alleluja. Dopiero po spożyciu kwasa zrozumiałem, że to miejsce zostało stworzone w tym celu, ukształtowało się w skomercjalizowany komplet psychodelicznych puzzli, w targowisko pełne cygańskich wróżek bez piątej klepki, brodatych kobiet i napranych tajemniczymi eliksirami akrobatów, cały ten galimatias został przedstawiony w odsłonie 2.0.

O ile tradycyjne cyrki objazdowe miały mniej tajemnic niż mogłoby się wydawać, tutaj wszystko opierało się o zgłębianie tajemnicy, zaczajonej na dnie kubka, do którego wpadła kropla LSD. Ten cyrk został stworzony dla bardziej wnikliwego i nastawionego na głębsze przeżycia odbiorcy – nomen omen prawdziwą trupę spotkałem szalejącą do muzyki Shpongle'a. To był alians pomiędzy galaktyczną federacją freaków w stylu Kena Keseya, związkiem zawodowym neo-druidów i wszystkich tych, którzy noszą w sercu słodkie czasy boomu na kadzidełka i indyjskie szmatki, z połowy lat '90. Po zmroku cały ten halucynogenny bałagan przeszywały refleksy światła z transcendentalnej kuli dyskotekowej na końcu czasów, tej którą zapowiadał Terrence McKenna – zapalały się światła we wszystkich dozwolonych kolorach, lasery zaczynały przeszukiwać niebo, a lampy UV oświetlały nieliczne, białe koszule. Zanurzone w tym efekciarskim blasku pływały nakwaszone gęby psychodelicznego plebsu z całej Europy. Każdy z nich się wyróżniał. Moją uwagę zwróciły zwłaszcza tzw. typy jezusowe: długie włosy, bródka, chudzi i uśmiechnięci. Pewnego dnia wylegiwałem się w namiocie chilloutowym, kiedy jeden z nich, ewidentnie opętany przez duchy przodków, pokonywał kilka razy ten sam tor przeszkód – od skraju namiotu do parkietu. Tego najlepiej zapamiętałem. Był to typowy jezusowiec i na dodatek tak nakwaszony, że oglądanie go było jak widok kreskówki z królikiem Bugsem. Co chwilę pod nogami jezusowca wyrastały przeszkody – ludzie leżeli wszędzie, poskładało ich jak drzewa w czasie wichury. Obce postaci dziwnie mnożyły się przed nim, a do tego miałem wrażenie, że nieświadomie wybiera najbardziej zatłoczoną drogę. Jego chód odzwierciedlał sytuację. Co chwilę był o krok od przewrócenia się. Swoja niezdarną, skwaszoną wycieczkę odbył kilka razy. Ponad nim migotały ekrany z kolorowymi wizualizacjami, a ja leżałem na wykładzinie, nieśpiesznie sącząc magicznego papierosa. Przypomniałem sobie wtedy pewną sentencję, która padła w dokumencie o Hunterze Thompsonie, słynnym dziennikarzu-łajdaku, reporterze piszącym podług własnego prawidła – unikalnego stylu gonzo, zrodzonego z solidnej działalności reporterskiej i dużej dawki psychodelicznych reminiscencji. Hunter stał się ikoną nieposłusznych lat sześćdziesiątych, a słowa które mnie dosięgły dotyczyły targetu dla jego twórczości i brzmiały tak: „Thompson ujrzał, iż społeczność freaków to rynek zbytu”. Festiwal, na który trafiłem był dziełem freaków przeznaczonym dla freaków. Żaden normals nie podjął by się organizacji i kapitalizacji. Prędzej gały wykręciłyby mu się w kwasowym spazmie, a chciwość wypociłby w całonocnym transie. Czy na imprezie pojawili się normalsi? Owszem – ich ambasadą była jadłodajnia w stylu afrykańskim, gdzie można było zjeść pizzę za 3,80 euro. Był to jeden z najtańszych posiłków na festiwalu. Tak się składa, że rodzina normalsów piekła pizze. Podejrzewam, że nie podołaliby temu na haju. Do przedsiębiorczych freaków należał między innymi sikh serwujący herbatę i facet, którego hasło marketingowe naśladowało meczenie kóz: „Me-me-me-magic mushrooms!”. Od tego ostatniego otrzymałem ulotkę, zachęcającą do odwiedzenia sklepu internetowego, na której był dowcipny komiks przedstawiający grupę walczących ze sobą kapłanów różnych religii. Rabin walił księgą yogina, papież poszli z mułłą na noże, a rozwścieczony buddysta unosił ciężki posążek oświeconego grubasa nad głową protestanta. Niebieski, antropomorficzny grzybek, widząc ten przesyt agresji, wziął do łapek siatkę na motyle i schwytał unoszące się nad grupą symbole religijne. Ostatni obrazek w komiksie przedstawiał grupę pobratanych kapłanów, pozytywnie odurzonych wywarem z symboli. Jak już rzekłem: Alleluja!

Pewien dziwny epizod powracał w mojej pamięci przez cały następny dzień. Stojąc w kolejce do budki z goframi wdałem się w dyskusję z dużo starszym Belgiem, który miał na białej koszulce czerwony napis „seconds” lub znak zapytania (nie byliśmy w stanie tego dokładnie ustalić). Spytał mnie czy brałem czerwoną albo niebieską pigułkę - nawiązywał do motywu z Matriksa. Rezolutnie spacyfikowałem go kłamliwą odpowiedzią „Nigdy nie jadłem ani czerwonej ani niebieskiej pigułki”. Gość chyba pojął, iż nie zrozumiałem sensu jego pytania, więc próbował dociec czy gonię za białym królikiem. Znów go zawiodłem – rzuciłem zdecydowane nie. W ostatniej, panicznej próbie komunikacji wyciągnął ramię w kierunku sceny głównej, na której przed chwilą grał Shpongle i powiedział „Czy to nie jest według ciebie Kraina Czarów?”, a ja na to „Tak jakby”. Moja lakoniczność była efektem enigmatycznego czynnika: nie miałem zaufania do jego aury. Nie mogłem się z nim nawet przyzwoicie pożegnać, bo choć wypełniała mnie serdeczność, to dłonie miałem upaćkane sokiem z nektaryny.

Simon Posford przygotowywał się do występu. Puszczał w ruch płyty, odpalał sekwencery. Niebo, co i rusz przecinał wibrujący dźwięk, kawałek dźwięku, poskręcana i zsyntetyzowana nuta. Stojąc ramię w ramię z jednym z moich kompanów powiedziałem „Czuję, że coś tu się dzisiaj wykluje”. Są to mniej więcej na sto procent słowa, które wtedy powiedziałem. Moje przeczucie się sprawdziło, to co wydarzyło się tamtej nocy pomiędzy Shponglem, publicznością, ziemią i gwiazdami było czymś więcej niż sumą elementów. Kiedy zaczęli grać zeszliśmy w dół do niecki, w której znajdowała się scena. Posford jest muzykiem eksperymentalistą najwyższych lotów, a przynajmniej ja tak uważam. Odpowiada między innymi za takie projekty chilloutowe jak Younger Brother, Celtic Cross, Gargoyles, Dub Trees i Anubis oraz za projekty psytrance'owe Hallucinogen, Astral Projection, Infernal Machine, Mystery of The Yeti i Prometheus. Simon jest założycielem wytwórni Twisted Records, która skupia psy-ambientowych, dubowych i trance'owych artystów. Shpongle to jeden z najpopularniejszych w historii efektów działania psychodelicznej sceny house'owej. To dziecko Posforda i jednego z ojców psy-trance'u, brodatego, siwego australijczyka w cylindrze, znanego jako Raja Ram.

Shpongle razem z widownią tworzą maszynę chuchającą i dmuchającą z tysiąca swoich dmuchawek – jak lokomotywa, co pot z niej spływa, służąca do międzygwiezdnych wojaży. Co wydmuchuje? Strzałki pokryte toksynami tajemniczych ropuch z Amazonii? Muzykę? A może zawiesiste powietrze – smród potu, tłumu bosych stóp i mirry? Może to pierdnięcia rozpylaczy odświeżającego ozonu? W wyniku działania LSD ilość dmuchawek cudownie się pomnaża. W istocie był obecny tylko flet indyjski Rajy, jednak olbrzymi, fluorescencyjny namiot, pod którym stłoczyli się ludzie, scena w szpiczastej chatce, dyskoteka wydmuchiwana razem z powietrzem na trawniki otaczające imprezę i niebo pękające od konstelacji zrodziły prawdziwą halucynację. Na scenie wypełnionej instrumentami (część z nich pozaziemskiego pochodzenia) magicy wytwarzali muzykę. W Ozorze działała manufaktura nowej atmosfery - odświeżającej, a zarazem przepełnionej cuchnącą fizjologią, nieustannie przeszywanej lancami zsyntetyzowanych dźwięków. Przebywając w pobliżu sceny w rozbawionym tłumie nie wiedziałem po czym stąpam. Nie mogłem się połapać czy to, czego dotykają moje stopy jest miękkie czy twarde. Nie potrafiłem zdecydować czy zapadam się w lepkim błocie czy miękkim pyle. Czy miałem już mokro w butach? Czy byłem spocony? Przecież miałem na sobie sweter... ale przecież sweter był cienki. Raz po raz moja świadomość formułowała pytanie „Skąd ta wilgoć?”. Ostatecznie doszedłem do wniosku, że była to nasza wilgoć – wilgoć tłumu jaskiniowców na co dzień wyposażonych w elektroniczne zabawki i dosiadających metalowych dinozaurów. Mikroskopijne krople wody otaczających mnie ludzie wymieszały się z wodą w moim organizmie. Nie wiem jak i kiedy stało się dla mnie jasne, że muzycy Shpongle'a odebrali poród noosfery, euforycznej wspólnoty percepcji, przekraczającej swoim zasięgiem sumę części składowych.

Poczucie tożsamości jaskiniowej przeważało cały czas trwania tripa. Była to radosna tożsamość, dobrze ukorzeniona i zadowolona z siebie. Aspekt człowieka pierwotnego wbił się we mnie gładko jak kieł tygrysa szablozębnego. Przeszedłem inicjację na członka plemienia. Terence McKenna, słynny surfer na falach świadomości, mówił że w przypadku wyboistej fali należy cofnąć się pamięcią do czasu, gdy wszystko było w porządku i stamtąd planować dalszą drogę. Terence propagował archaiczne odrodzenie – odkrycie na nowo rytualistyki i egalitaryzmu społecznego naszych najdawniejszych przodków. Wcielenie idei odrodzenia miałyby ułatwić rośliny używane przez szamanów. Czy kwas zrobił krótkie spięcie w moich neuronach, czy istotnie otrzymałem przekaz Stamtąd? Nie wspomniałem dotychczas, iż jedząc LSD, ja i jeden z moich kompanów obiecaliśmy sobie, że spróbujemy podłączyć się do zbiorowej nieświadomości i wyciągnąć lub wyprosić od niej informacje na temat nurtującego nas 2012. Odnoszę się sceptycznie do tego rodzaju rzeczy – potrzeba naprawdę silnych substancji by postawić moje neurony w stan gotowości – jednakże nowo zdobyta tożsamość pierwotna i mnożące się w nieskończoność wizerunki świętej geometrii mogłyby zostać zinterpretowane na korzyść 2012.

Co dalej ze Shpongle'em... Opuściłem swój posterunek pod sceną, mijając po drodze całą panoramę nakwaszonych fizjonomii (między innymi oburzonego Indianina). Siedząc na trawniku w odległości pięćdziesięciu metrów od sceny, obserwowałem spektakl wywołany przez kolektyw plemienny. Obserwując gwiazdy rozciągające się ponad sceną, posłałem szyderczy channeling w przestrzeń kosmiczną: „Patrzcie jaką imprezę urządziliśmy”. Widowisko sprawiało wrażenie bardzo zaawansowanej technologicznie instalacji. Jest to specyficzna cecha imprez skierowanych do plemienia nakwaszonych prymitywów – czysty dźwięk surround i olbrzymi obraz 4D, kosztowne zabawki dla niewtajemniczonych, nie mogą się równać ze spoconą, kwasową lokomotywą. To kwestia wyższości jednej technologii nad drugą.

Ci okropni Chaldejczycy - zmiany

2009-08-10T18:08:00.004+02:00

Jak już wcześniej wspomniałem, wybieram się na wakacje na spotkanie ze współplemieńcami. Co zaś do Chaldejczyków to uznałem, że tematyka powieści tak bardzo się rozrosła, iż potrzebuje weryfikacji i sprostowań. Niektóre z zagadnień składałem dotychczas na karb świętego prawa do konfabulacji literackiej, jednak spora część poruszanej przeze mnie problematyki należy do dywagacji naukowych - zwłaszcza misteria, zastosowania gematrii i zręby kultury starożytnego Babilonu, a ostatnio dzieje biblijne oraz odpowiadające im wydarzenia historyczne. Jestem zmuszony przeredagować kilka poprzednich fragmentów. Jako, że powieść ma strukturę odcinkową to stoi przede mną ułatwione zadanie. Wprowadzanie zmian będzie związane ze zwiększoną skrupulatnością historyczną. Jestem z tego zadowolony, gdyż będę miał świetną okazję by zaznajomić się z tajnikami dziejów Mezopotamii. Czemu idę tym tropem, zamiast pogrążyć opowieść w meandrach fikcji literackiej? Albowiem historyczne źródła eksponowanych przeze mnie symboli i tekstów kultury są bardziej tajemnicze niż coś co własnoręcznie bym wymyślił. Ponadto, czyżby gotowanie strawy nie opierało się na harmonijnym doborze składników? Czyż podobnymi przesłankami nie kierowali się alchemicy, próbujący przyrządzić płynne złoto i pitagorejczycy głowiący się nad problemem kwadratury koła? Czyż w myśl tej zasady i z pomocą harmonijnie ustawionych imion boga nie powstał golem? A co z królem, jak on powstał? A co z Tym Czymś? Czy uczestnicy wyprawy w leśne ostępy Gujany znajdą je wreszcie?

Z tymi przeklętymi Chaldejczykami pytania mnożą się w nieskończoność.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dziewiętnasty

2009-08-09T22:34:00.006+02:00

Wisząc bezcieleśnie w jakimś nieokreślonym miejscu pod sufitem, wpatrywałem się uważnie w Chaldejczyka. Nagle poczułem coś zupełnie nieznajomego. To było uczucie, które nie należało do mnie. Błyskawicznie rozpoznałem źródło tego uczucia. Pochodziło ono od króla. Chaldejczyk promieniował zadowoleniem i doznałem tego wprost telepatycznie. Mimo, że uczestniczyłem w scenie sennej, mój racjonalizm odpowiedział na magiczny odbiór i zacząłem wątpić w to, że pochodzi od króla. Jednak im bardziej dostrajałem się do cichych podszeptów emocjonalnych tym mój obraz poszerzał się. Stało się dla mnie jasne do czego zmierza król i jaką drogę sobie wyznaczył. Rozszyfrowałem go tak jak dekoduje się rośliny w laboratoriach. Perspektywy nakreślone przez świdrujące emocje były mitologiczne i…trochę banalne. Król czuł zadowolenie, gdyż igrał ze swoją niezaspokojoną ciekawością. W swoim sercu dostrzegł przyszłe momenty otoczone aurą zrozumienia i mądrości. Następnie dotarła do mnie wizja jak oczekiwania Nabuchodonozora kładą się cieniem na wydarzeniach. Czułem, że mój wzrok jest sokoli, tak przenikliwy, iż przebija się przez najmniejsze szczeliny w materii czasu, niczym światło przez rzadko-plecioną tkaninę. Przez chwilę obawiałem się zabłądzenia w tych organicznych labiryntach nieuformowanej przyszłości. Trwało to na tyle długo, że zastanawiałem się czy to już jest wieczność, a jeśli tak to co mam w związku z tym uczynić. Granice mojego pola widzenia zaczął porastać las, co i rusz potrącałem zwisające liany.

Śniłem jak pokonuję Amazonkę z prędkością kolibra. Tubylcy, pochylający głowy w popękanych czółnach pokazywali mnie sobie palcami, gdy nad nimi przelatywałem.

Mój potężny zmysł wzroku dostrzegł gdzieś w oddali następną scenę. Wychwyciłem jej kontury i uczestników, a następnie skoncentrowałem się na przebiegającym dialogu. Nabuchodonozor, rosły i silny władca Babilonu stał za plecami Jehoiakima, który odmierzał ingrediencje. Upewniłem się czy aby na pewno trzymam kurs na słońce migoczące ponad dżunglą i wlepiłem oczy i uszy w postacie.

- To jest manna, Nabuchodonozorze – oznajmił Jehoiakim, przyłożywszy dziesięć palców do chleba.

- Chleb bez zakwasu z trującego zboża? Jesteś szalony Izraelito – przeraził się Nabuchodonozor.

- Znasz na pewno takie pokarmy, które niewłaściwie przyrządzone czynią jedzącemu krzywdę. To jeden z nich.

- To jest ta wasza tajemna tradycja? – parsknął Nabuchodonozor.

- Władco Babilonu, to bardzo ważna tradycja. Sam się o tym przekonasz, kiedy zjesz chleb – odparł cierpliwie Jehoiakim.

- Mam zjeść chleb z trującego zboża? To wariactwo.

- Tylko chleb na zakwasie jest zabójczy. Chleb, który dla ciebie zrobiłem to coś zupełnie innego – uniósł się Izraelita - Nie umrzesz od niego. Gdybym chciał cię zabić, zrobiłbym to przy pierwszej okazji – po tych słowach Nabuchodonozor się uspokoił i powiedział, że musi się nad tym zastanowić.

Tej samej nocy zjadł chleb obecności, zrobiony z trującego zboża przez króla podbitego państwa. Automatycznie odczułem, że ciekawość go do tego popchnęła. Nabuchodonozor miał niezaspokojoną ciekawość. Trudno opisać doświadczenie, które ogarnęło Nabuchodonozora. Bardzo trudno. Ja nie mogłem nic z tego zrozumieć, choć wysilałem mój dodatkowy, rozwinięty na potrzeby snu zmysł empatii. Choć obiekty wykwitające w królewskim umyśle nie były mi nieznajome – przypominały wariacje na temat symboliki pitagorejskiej, świętej geometrii i prekolumbijskich kalendarzy – jednak najbardziej zagadkowe wydawało się być to, co król z nimi robił. Miałem silne przeczucie, iż używa ich do skomplikowanych permutacji i różniczek. Niektóre spośród symetrycznych kombinacji znaków pozwalały się układać niczym holograficzne rebusy, czy kunsztowne, platońskie mechanizmy. Co zaś do emocji Chaldejczyka to przez cały czas trwania doświadczenia biła od niego głęboka satysfakcja, którą w pierwszej chwili pomyliłem ze swoim uczuciem. Stało się tak, gdyż zasugerowałem się zadowoleniem, jakie ogarnęło mnie tuż przed wpadnięciem do wody tamtego fatalnego dnia, kiedy prawie utonąłem. Myślę, że dopiero wtedy dostrzegłem wyjątkowość mary sennej – nigdy dotychczas nie nawiązałem we śnie tak rzeczywistego kontaktu z drugą osobą. Nie zdążyłem zadać sobie pytania, o to czy jestem tylko niespodziewaną halucynacją na dworze Nabuchodonozor, bowiem król przestał manipulować ideami i odwrócił się do mnie. Wyraz jego twarzy przemijał, jak sekundy uciekające w dal. Wpierw zaskoczenie, następnie coraz gorsze i bardziej paranoiczne zawieszenie uwagi. Strużka śliny wylała się na popękane od wina królewskie wargi, potoczyła w dół i utknęła na brodzie, jak mucha schwytana w sieci. Nabuchodonozor darzył mnie przerażeniem, podobnym do tego jakie widziałem u mieszkańców dżungli. Dotychczas nie spotkałem Chaldejczyka, który by się mnie przestraszył. Nigdy się nie dowiedziałem w jakiej postaci manna objawiła mnie Nabuchodonozorowi, lecz z pewnością była to postać demoniczna.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek osiemnasty

2009-08-07T18:01:00.005+02:00

Znów śnił mi się Babilon. Rozciągający się wzdłuż widnokręgu, wyłaniający się z porannej mgły, nawiewanej znad bagien Eufratu, z ojczystej ziemi Chaldejczyków. Jestem skłonny uwierzyć, że mieli kiedyś coś co dawało im przewagę nad konkurującymi ludami. Musieli mieć skoro wyłonili się z nieurodzajnych bagien aby zasiedlać żyzne równiny wokół Babilonu, a po kilkuset latach sięgnąć po władzę.

Musiało być coś co dzień i noc rzucało blask na mieszkańców Miasta Miast. Coś działającego na niewidzialnym, eterycznym poziomie. Coś dlaczego czas i przestrzeń są bardziej abstrakcyjne niż dla nas. Coś co przodkowie moich towarzyszy podróży obdarzyli bezwarunkowym pożądaniem, takim które przenika wieki jak szpada kawałek sera. We śnie zobaczyłem Rosz Galusa, Jehoiakima stojącego przed Nabuchodonozorem. Byli sami. Twarz chaldejskiego króla wyrażała niechęć.

Rosz Galusa, ten twój chleb obecności nie działa. Okłamałeś mnie – rozpoczął Nabuchodonozor, a gorycz była w każdym słowie.
Nie miej mi za złe, czcigodny władco Babilonu – odparł pojednawczo Jehoiakim – Musiałem ukryć prawdziwą mannę. Mamy taki zwyczaj – jeżeli coś zagraża świątyni, wynosimy z niej święte rzeczy, a na ich miejsce stawiamy atrapy.
Zjadłem atrapę? - oburzył się Nabuchodonozor.
Suchar umoczony w miodzie, zgadza się – odparł Jehoiakim jak gdyby nigdy nic.
Powiedz mi, czy twoi ludzie mają ci za złe? - spytał pokrętnie Chaldejczyk.
Jeśli chodzi o mannę, to nie. Powiedziałem im prawdę. Jeżeli zaś chodzi o przesiedlenia, to powiem tylko, że niektóre strumyki zawsze szemrzą niespokojnie. Większość jednak mi ufa. Rozpuściłem wśród nich plotki, że jesteś pomazańcem Adonaja.
To się dopiero okaże. Jak ci się podoba twoja rezydencja?
Już o to pytałeś, władco Babilonu. Piękna, nie powiem. - odrzekł Izraelita.
Jeśli chcesz możesz w niej pozostać, ale wyczuwam w twoim głosie niezadowolenie. Czy przeszkadza ci zapach kwiatów przynoszony z ogrodów? Może chciałbyś zamieszkać w innej dzielnicy? - Nabuchodonozor uśmiechnął się chytrze.
Władco Babilonu. Oddałem mannę Mojżesza pod opiekę moich kapłanów. Byli podstępni i nie dali sobie rozkazywać. Kapłani każdego boga to oportunistyczne prosięta, na pewno podzielasz moje zdanie.
Znaczy to, że nie możesz zdobyć tamtego prawdziwego słoika?
Nie, dopóki nie pozbędę się zdradzieckich prosiaków. Tymczasem mogę sam upiec ci mannę.
Upiec? HAHA – wybuchnął śmiechem Nabuchodonozor – Król przemienił się w kucharkę!

Rzeczywiście to śmieszne, władco Babilonu, ale umiem to zrobić i z tego co przeżyłem wynika, iż moja manna działa.
Doskonale. Wieczorem ktoś po ciebie przyjdzie. Po drodze wymyśl jakąś wymówkę, a jak nie wystarczy, to każę strażnikom podbić ci oko. Będę czekał w ziguracie. Na miejscu pokażesz mi jak to się robi.
Co ze składnikami?
Przekaż słudze przy drzwiach czego potrzebujesz – zakomenderował Nabuchodonozor i odprężył się na tronie, obserwując jak Jehoiakim odchodzi.

Przerwa w dostawach Chaldejczyków

2009-08-07T08:53:00.002+02:00

Skąd ta przerwa? Właściwie nie wiadomo, ale jeśli jedni ludzie mają w głowach kulki, a inni kostki to ja na pewno mam grupę baraszkujących jamników. Przewracają one sprzęty, ściągają makatki i udają że są groźne. Ponieważ jest ich kilka to potrafią narobić moresu. Ja zaś pracuję od rana do wieczora i nie mam czasu publikować Chaldejczyków. Może w poniedziałek, przed wyjazdem na Węgry coś tu wstawię. A teraz jadę do pracy.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek siedemnasty

2009-08-03T17:24:00.005+02:00

Amazonka to nieprzystępna, dominująca samica, agresywna i zdradliwa. Jej moc przekracza moje pojmowanie – jest zbyt rozległa. Jej wody są krwią zielonych czeluści, w których utknęliśmy. Arterie przetaczają miliony ton wód rocznie. Wody wypływają z podziemnych oceanów, gigantycznych komórek w skale wulkanicznej, gdzie każdą suchą przestrzeń zajmują prawdopodobnie osiedla bladych, człekokształtnych małp. Prędko uzmysłowiłem sobie, iż nie należymy do tego środowiska i rozpostarta wokół nas puszcza jeszcze nas nie zagarnęła, bo wciąż zastanawia się jakim kwasem trawiennym nas najlepiej rozłożyć. Byłem ciałem obcym, przycupniętym w dziurze pod liściem palmowym.

Chaldejczycy zdawali się nie poświęcać uwagi tym dylematom, uważnie wyczekując intruza, jednego z prawowitych właścicieli wioski. Każdy z nich był uzbrojony w procę. Umieli się nią posługiwać po mistrzowsku – za dnia z nudów polowali na maleńkie kolibry. Wzięliśmy ze sobą krótkie karabinki kawaleryjskie, ale broń palna była zbyt kapryśna w tych warunkach by na niej polegać – proch kleił się i gnił od wilgoci – poza tym nie nadawała się na cichą zasadzką, jaką zaplanowaliśmy. Spodziewaliśmy się, że Indianie mogą nadejść od strony rzeki, dlatego i tam wykopaliśmy doły, przykryte teraz liści dla niepoznaki. Jeżeli obserwowali nasze wysiłki z drugiego brzegu, to byli świadomi pułapki, ale istniała możliwość, że moja laska kilka dni temu wypłoszyła z nich całą arogancję. Nietypowy chlupot wody musiał obudzić czujność Chaldejczyków zaczajonych przy brzegu rzeki, gdyż usłyszeliśmy krótki gwizd – znak że zbliżają się tubylcy. Podniosłem się, wynurzając głowę pomiędzy liśćmi palmowymi. Obok mojej głowy wyrosła druga, chaldejska. Skierowaliśmy nasze oczy w stronę rzek. Próbowałem przeniknąć wzrokiem czarną kurtynę, która opadła na dżunglę. Co i rusz odnajdywałem w mroku znajome punkty orientacyjne, ale kiedy byłem już pewien że widzę, ciemność zalewała wszystko z powrotem, niczym fale morza czerwonego, zmywające trop mojej percepcji. Chaldejczyk pociągnął mnie na powierzchnię i ruszył w głąb obozowiska. Uczepiłem się go wzrokiem i po chwili obydwaj dotarliśmy nad rzekę. Księżyc wyrwał się zza chmur i oświetlił zbiegowisko.

Udało się? - spytałem, patrząc po zgromadzonej załodze.
Oczywiście, że się udało – rzekł Francuz, który najwyraźniej odzyskał spokój ducha.
Macie czarownika? - towarzyszący mi Chaldejczyk uniósł brwi.
Coś lepszego – potwierdził Francuz. Pozostali Chaldejczycy dziwnie milczeli. Rozsunęli się przed nami i ujrzałem spętaną Indiankę. Dziewczyna była zupełnie naga i skrępowana. Nie ma dżentelmenów wśród tych tubylców, pomyślałem. Po chwili jednak wydało mi się, że tubylcy wykazali się niezwykłym zrozumieniem zasad dramatu – wszystko przemija, ale nic nie jest stracone to podstawowe prawo wszechobecnego, jadowitego lasu. Zastanawiałem się jak ona wpasuje się w chaldejską wizję Babilonu.

Nie zdążyliśmy dogonić łodzi, ale było na niej dwóch Indian. Wyrzucili ją na brzeg i pośpiesznie odpłynęli – ktoś zaczął tłumaczyć.
Przysnąłem i przebudziło mnie jej szamotanie – powiedział Chaldejczyk z okopu najbliżej brzegu rzeki.
Ona jest darem. Tubylcy najwyraźniej uważają nas za bogów – dodał Francuz.
Czy rzeczywiście tak jest, czy chcą po prostu uciszyć naszą czujność – ktoś inny posiał wątpliwość. Chaldejczycy złapali się za brody, próbując zdecydować która wersja do nich bardziej przemawia.
Jest jeszcze jedna możliwość – zacząłem – Co jeśli ona jest czarownikiem. W Babilonie też były znachorki. Hekate była kobietą. Z moich wcześniejszych badań wynika, że niektóre grupy tubylców składają się prawie w całości z szamanów – powiedziałem i wszyscy nachyliliśmy się nad Indianką.
Może to nie mieszkańcy wioski ją tu zostawili? Mogli to być członkowie innego plemienia, którzy porwali ją wcześniej, a teraz oddali.
Co jeżeli byli to Żydzi z jedenastego plemienia.
Jesteś czarownikiem, ofiarą dla bogów, czy żydowską pułapką? - spytał Francuz Indianki.
Trzeba ją najpierw rozkneblować – zaproponował młody Chaldejczyk i przeciął pnącze, które miała w ustach. Indianka od razu się rozświergotała w nieznajomej mowie.
Proponuję abyśmy przeczekali w okopach do rana, a ją zostawili w jednym z hamaków. Kiedy się przejaśni spróbujemy dowiedzieć się czego tu szuka i lepiej zatkajmy jej usta bo nie da nam spać – powiedziałem, a pozostali doszli do wniosku, iż jest to dobra decyzja.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek szesnasty

2009-08-01T09:28:00.007+02:00

W dżungli, siedząc w okopie i przysypiając, rozmyślałem nad znaczeniem tej historii. Podejrzewałem, że nastała północ. Sen przyszedł niespodziewanie i roztoczył przede mną barwne krajobrazy Mezopotamii. Objawił mi się pałac królewski wypełniony niezrównanym bogactwem. Nic dziwnego – przecież Jehoiakim (bibilijny Jeremiasz) wyraźnie ogłosił, że Nabuchodonozor jest sługą Najwyższego, a wygnanie to klątwa za dawne przewinienia. Jego słowa były wielokrotnie podważane przez babilońskich Żydów, niechętnych idei grzechu pierworodnego, ale pałac i tak robił na nich piorunujące wrażenie. Bóg Izraelitów pewnego razu ukarał także i Nabuchodnonozora – sprowadził na niego szaleństwo. Nabuchodonozor podobno przez siedem lat siedział w dziczy, próbując zapanować nad swymi myślami. Ja zaś, przekraczając nieśpiesznie granice między ponurym, leśnym krajobrazem a alternatywną rzeczywistością senną, dotarłem przed oblicze króla chaldejskiego z krwi i kości, słynnego Nabuchodonozora.

W moim wyśmienitym śnie ukazała się scena, w której dowódca straży dostarczył królowi słoik pełen miodu. Władca obejrzał zdobycz pod światło i zauważył zatopiony w miodzie kawałek suchara. Następnie król zmarszczył czoło w niezadowoleniu i ryknął „Co to jest do cholery? Dlaczego przynosisz władcy Babilonu ten przeklęty słoik?”. Gwardzista opuścił wzrok, odpowiadając „To łup ze świątyni Izraelitów. Stał przed ołtarzem ich boga. Dwóch kapłanów naraziło i straciło swoje życia, broniąc mi dostępu do słoika. Myślę, że musiał mieć dla nich ogromne znaczenie, choć nie potrafili wyjaśnić czym jest”. Król ponownie marszczy czoło, tym razem w głębokiej zadumie. „Przywołać mi tu żydowskiego Rosz Galusa. On będzie wiedział najlepiej co jest w owym zagadkowym słoiku” nakazuje król i zaczyna mocować się z naczyniem, niczym siłacz próbujący skruszyć kamień. Między dwiema scenami, które obserwowałem w tym śnie dotarło do mnie, że obaj królowie – zwycięski i pokonany – przypadli sobie wcześniej do gustu, ich ścieżki skrzyżowały się a ich stosunki przybrały nieformalne odcienie. Na uwagę zasługuje fakt, że byli swoimi rówieśnikami.

Kiedy wszedł Jehoiakim - były król, a obecnie Rosz Galusa, najzacniejszy wśród przesiedlonych Judejczyków, którego niezdarnej polityce zawdzięczali gorzkie wygnanie - w asyście dwóch kapłanów, Nabuchodonozor oblizywał pierścienie, zdjąwszy wieczko słoika.

- Czy spodobała ci się rezydencja? – rozpoczął rozmowę właściciel Miasta Miast.

- Ekskluzywna. Cenię twoją szczodrość, Nabuchodonozorze. Czy zawezwałeś mnie, by o to spytać? – odpowiedział Jehoiakim.

- Moi oficerowie znaleźli ten miód, plądrując waszą świątynię – rzekł Chaldejczyk, wskazując na słoik. Widząc to, żydowscy kapłani zatroskali się i pociągnęli za brody. Jeden aż sobie wyrwał kępkę włosów, przez chwilę nie wiedział co z nią począć i w końcu upchnął w kieszeni hitonu – To dla was ważne? Daliście swojemu bogu słoik z miodem? Przecież stać was na złoto.

- To nie jest zwykły miód – odparł spokojnie Jehoiakim, na co kapłani zupełnie struchleli. Krew odpłynęła im z twarzy, uczepili się rękawów swego króla i bełkocząc klątwy, próbowali go powstrzymać przed zdradzeniem boskiej prawdy. Jednakże Rosz Galusa wyrwał się im jak gdyby opędzał się od przekupek i postąpił o krok w kierunku tronu Chaldejczyka.

- W tym naczyniu jest manna. Właściwie miód ją tylko konserwuje, ale myślę że ma podobne do niej właściwości – wyjaśnił Jehoiakim.

- Czym jest manna? – spytał Nabuchodonozor, a Izraelita niedbałym gestem oddalił swych rozpaczających kapłanów.

- To dar od naszego boga i dla niego zarazem. Nie potrzeba jej wiele, a ten kto ją zje otrzyma znajomość dobrego i złego. Wszyscy królowie przede mną poznali mannę. Ten konkretny słoik stał przed ołtarzem od czasów Mojżesza – zakomunikował Jehoiakim.

- Sugerujesz, że nie odróżniam dobrego od złego? – spytał podchwytliwie Chaldejczyk.

- Trudno mi o tym sądzić. Mogę ręczyć tylko za siebie.

- Czy to jakiś rodzaj magii? Coś co uprawiają twoi wróżbici? Znam się na waszej magii – Nabuchodonozor poruszył się niespokojnie na tronie. Z jego twarzy wyczytałem ekscytację.

- Nie wiem na jakiej magii się znasz, władco Babilonu, ale chyba można powiedzieć, iż w słoiku jest jakaś magia – mówiąc to, Izrealita uśmiechnął się chytrze.

- Czy uważasz, że wasz bóg spali mnie błyskawicą jak stóg siana, a mój lud zamieni w gnijące trupy jeżeli zjem zawartość słoika?

- Jedni mówią, że nasz bóg ci sprzyja. Podobno zostałeś wybrany, aby dać nam nauczkę w jego imieniu. Na pewno o tym słyszałeś. Jeśli to prawda, to przecież nie będzie miał nic przeciwko – odpowiedział Jehoiakim, krzyżując ramiona na piersi. Niniejszym zrozumiałem, że Izraelita powtórzył Chaldejczykowi plotki, które sam posiał.

- Zaiste – rzekł Nabuchodonozor i zaczął stawiać swoje pierścienie, jeden na drugim na oparciu tronu.

- Muszę cię ostrzec, władco Babilonu – przerwał mu Jehoiakim – Manna bywa kapryśna w działaniu. Nasz bóg używa jej by błogosławić i karać na przemian. Słyszałem o setkach ludzi otrutych przez niego z pomocą tego tajemniczego chleba. Manna może sprawić, że umrzesz i się odrodzisz. Niektórym udaje się zobaczyć ogród rozkoszy, ale tylko na krótką chwilę.

- Jeżeli umrę to i tak nie będę mógł nikomu wyjaśnić, że mnie ostrzegałeś – rzucił zuchwale chaldejski król, po czym wyciągnął z naczynia oblepiony miodem suchar i oblizał się łakomie. Gdy patrzyłem jak przełyka mannę, przypominającą soczysty plaster miodu, przeszły mnie dreszcze. Ten bodziec sprawił, iż moja świadomość leniwie ruszyła z Sali tronowej, niby ociężały wół pociągowy z dorożką do podróży w czasoprzestrzeni. Przemieściłem się opieszale z powrotem do dżungli, gdzie moje ciało drżało z zimna. Pamiętam, że postawiłem wtedy kołnierz i przekląłem Hekate. To ona prawdopodobnie stała za dziwacznym snem babilońskim, który mnie nawiedził. Nie widziałem sensu w dociekaniu czy wyśniona rozmowa rzeczywiście się kiedyś odbyła, ale wkrótce potem miałem okazję poznać jej dalszy ciąg.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek piętnasty

2009-07-30T17:59:00.009+02:00

- Zszedłeś znowu do podziemi? Podziwiam cię. Ja drżę na samą myśl o tym – wzdrgnął się Ada.

- Zapewniam cię, że nie jest tak źle. Szedłem swoim wczorajszym tropem. Starzec mówił, że mam dotrzeć w to miejsce gdzie go wcześniej znalazłem, usiąść i czekać do skutku. Był lakoniczny, oznajmił że nie może mi powiedzieć więcej. Mniej więcej w połowie drogi poczułem mdłości i gdy mączny ślad się wreszcie skończył z ulgą usiadłem na skalnej podłodze. Lampę miałem zostawić za rogiem, aby nie zakłócała ciemności w korytarzu. Wpatrując się w ciemność straciłem poczucie czasu. Wtedy już zupełnie przestałem się obawiać, zrozumiałem że wkrótce odegra się przed moimi oczami jakieś przedstawienie i nie zawiodłem się. W pewnej chwili przez korytarz, który krzyżował się z tym gdzie ja siedziałem, przepłynęło światło, coś jakby swawolna iskra zupełnie nieświadoma mojej obecności. Następnie pojawiła się druga i trzecia.

Byłem zbyt zaabsorbowany widokiem, by skupić się na zdziwieniu, ale pamiętam że pomyślałem „To się dzieje kiedy ludzie nie patrzą?”. Nie byłem pewien czy przechytrzyłem jakieś niewidzialne siły, czy zostałem przez nie zaproszony. Nie minęło dużo czasu a w przeciwległym korytarzu pojawiły się barwne, tańczące istoty. Zdawało się, że składają się tylko z kolorowych wstęg, promieniujących wewnętrznym światłem. To nie wszystko – one miały skrzydła. Mój ojciec był pobożny, więc znałem je z jego opowiadań. Udało mi się dobrze przyjrzeć aniołom Świętego (niech będzie błogosławiony trzynaście razy). Każdy z nich reprezentował inny motyw kolorystyczny. Był tam Zecheriel, dzięki któremu pamiętam tak dobrze cała paradę.

Po jego przejściu wspomnienia nabrały świeżości – przypomniałem sobie na przykład gdzie zostawiłem rok temu jedną motykę. Uriel świecił oślepiającym, białym światłem.

Musiałem zmrużyć oczy tak jak mruży się oczy, patrząc na słońce i wtedy ujrzałem że jego blask ma kolor tęczy, ale jest zbyt mocny by to rozpoznać. Potem przyszła kolej na Raziela.

Miał ludzką sylwetkę, ale był zbudowany z ognia. Przeraziłem się, kiedy Raziel odwrócił do mnie ogniste oblicze i paszcza jak otwór pieca wykrzywiła mu się w niecnym uśmiechu. Był tam nawet anioł humoru Cechokiel. Mimo braku nóg, co chwilę sie potykał o wstęgi, z których był zbudowany. To była niezwykła parada.

- Czy to wszystko co zobaczyłeś? – nerwowo dociekał Ada, który obgryzł już wszystkie paznokcie.

- Chcesz wiedzieć czy zobaczyłem Najwyższego? Nie jestem pewien. Zacząłem majaczyć od tych wszystkich aniołów. Roiły mi się długie ciągi liter w nieznajomych alfabetach. Czasami mogłem rozpoznać litery asyryjskie i herbajskie. Dość często powtarzało się Alef. Myślę, że Najwyższy również brał udział w pochodzie, ale nie chciał mi się pokazać, abym nie oślepł, więc ubrał się w litery.

- Ejn sof… - szepnął Ada, spuściwszy wzrok. Obu mężczyzn i chłopca wytrącił z zamyślenia potworny łoskot.

- To zegar. Jest północ. Codziennie o północy zmawiam formułę i otwieram drzwi do miasta. Tamtej nocy ostatni raz widziałem starca. Nie wiem, czy znalazł inne wyjście z miasta, czy wciąż tam siedzi, ale wolę się codziennie upewniać.

- Jakubie, to niestworzona opowieść. Jaką mam pewność, że nie zmyślasz?

- Znasz mnie, Ada. Wiesz, że nie mam skłonności do konfabulacji. Mogę ci udowodnić tylko jedno – że miasto istnieje. Chodźmy. I tak muszę otworzyć drzwi – postanowił Jakub i ruszyli we trójkę do piwnicy. Na miejscu zdjął z szyi łańcuch z ciężkim kluczem i dopasował go do kłódki na klapie w głebi piwnicy. Światło lampy naftowej zakłóciło mrok panujący w następnym pomieszczeniu. Rabbi Ada nieśmiało wetknął głowę ponad ramieniem Jakuba i wciągnął głośno powietrze podziemi. Mały chłopiec, syn Ady wziął do siebie słowa starca o dociekliwości i przebiegł między zaczajonymi w drzwiach mężczyznami. Ada próbował go złapać, zamahnął się, ale tylko stracił równowagę i runął na ziemię, zaś Jakub nie zdążył go przeskoczyć na czas. Chłopiec zniknął z pola widzenia w czeluści podziemnego miasta. Obaj mężczyźni prędko się pozbierali i pobiegli śladem chłopca. Wołali i tupotali po pustych korytarzach. W pewnym momnecie Jakub powstrzymał Adę…

- Zaczekaj! Nie możemu odbiegać za daleko od wejścia, inaczej ryzykujemy że się zgubimy. Chłopak wróci do domu, a my zostaniemy tu na wieki – wyjaśnił zdyszany.

- Gdzie się podziali twoi aniołowie? – Ada zaniósł sie płaczem. Obaj unieśli nagle głowy, jak gdyby zdjęto im ciężkie czapki – syn Ady wybiegł do nich z ciemności. Byli zbyt osłupiali, by od razu zareagować. Malec podszedł do ojca i otworzył przed nim dłoń. W świetle lampy ukazało się kółko zębate.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek czternasty

2009-07-29T16:46:00.008+02:00

- Po kilku godzinach usłyszałem pukanie od strony miasta. Otworzyłem drzwi, a za nimi stał starzec, niewzruszony jak przedtem. W zamian za troskę pragnąłem wyjaśnień, ale on miał zamknięte usta. Poszedł do swojej izby, a rano wyszedł na dwór, usiadł na kamieniu i studiował cały dzień torę. Zrozumiałem co mieli bracia na myśli, mówiąc o nim „niezłomny badacz”. Nic nie jadł ani nie pił.

- Niemożliwe! To bajda – zachłysnął się Aba.

- Ależ możliwe. U nas pełno jest takich ascetów. Chleb nie spada z nieba, a przynajmniej nie dosłownie. Okazało się, że coś jest z tym chlebem z nieba, chlebem Obecności. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, ale postanowiłem dociec, co mój tajemniczy gość robi w podziemnym mieście. Znikał tam kilka nocy z rzędu i za którymś razem odczekałem godzinę, a potem z lampą naftową ruszyłem w czeluście.

- Byłeś tam już wcześniej?

- Nigdy. To miejsce napawało mnie przerażeniem. Szczególnie gdy wyobrażałem sobie ciemność wypełniającą szczelnie puste przestrzenie. Nawet w nocy Najwyższy daje nam światło księżyca, a tam? Nic. Chyba uważałem, że to niedobre miejsce. Moje przypuszczenia potwierdziły się. Niby nic nie zobaczyłem w otaczającej mnie ciemności, ale miałem wrażenie że drwi ze mnie. W istocie to moje zmysły ze mnie zadrwiły. Słyszałem dziwne odgłosy i szmery, odbijające się echem w podziemiach. Co i rusz jakiś kształt umykał mi z pola widzenia, a kiedy ruszałem za nim, nie znajdowałem zupełnie nic.

- Nie bałeś się, że się zgubisz? - spytał rabbi Aba, któremu od jakiegoś czasu ciarki wędrowały wzdłuż kręgosłupa.

- Specjalnie na tą okazję wziąłem torbę z mąką i zostawiałem za sobą biały ślad, jednak kiedy wracałem dotarło do mnie że mój trop przecina się kilkukrotnie. Dałbym sobie coś uciąć, że nie chodziłem w kółko.

- Czy znalazłeś starca?

- W końcu go znalazłem. Nie wiem ile to zajęło i udało mi się chyba przez przypadek. Siedział sobie jak gdyby nigdy nic po środku korytarza, zwrócony w moją stronę. Słyszał mnie już od jakiegoś czasu i oczekiwał mojego nadejścia. Był oburzony. Wytłumaczyłem mu, że moja ciekawość wzięła górę nad strachem i zakazami. Wtedy umilkł i wpadł w zadumę, a na drugi dzień powiedział mi „Jesteś dociekliwy. Podejmij teraz decyzję czy chcesz poznać gospodarza i zjeść chleb jego obecności”. Spytałem czy to się wiąże z zejściem do podziemi, a on „W podziemiach grozi ci wyłącznie twój strach. Zostały przystosowane dla ludzi, więc nie ma w nich pułapek. Nikogo tam nie ma, więc nikt nie pomiesza ci śladów, kiedy postanowisz wrócić na górę”. Poprosiłem o czas do namysłu i prędko dotarło do mnie, że ma rację: zdarzało mi się w życiu chodzić za głosem ciekawości i nic mi jeszcze złego z tego nie przyszło. Starzec dał mi wskazówki. Miałem obudzić się o północy i razem z nim zmówić formułę, a następnie odczekać godzinę tak jak zrobiłem to poprzedniego dnia. Otrzymałem też chleb paschalny, suchy i bez soli. Starzec nakazał mi go zjeść po upływie godziny i ruszyć wgłąb miasta. Powiedział, że to kolacja którą przygotował nam Gospodarz. Postąpiłem wedle wskazówek...

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek trzynasty

2009-07-28T20:47:00.005+02:00

Nikt z nas nie rozważył następującej możliwości: co jeśli, poszukiwane przez nas żydowskie miasta znajdują się pod ziemią? Podziemne miasta i kryjówki, podobnie jak Amazonki, funkcjonują w lokalnych podaniach ludowych oraz w podaniach krajów lewantu. W księdze Zohar znajdziemy następującą przypowieść: „Pewnego razu rabbi Aba zatrzymał się we wsi Tarsza w Anatolii. Odwiedzał swojego teścia, rabbiego Jakuba. Kiedy kładli się spać Ada spytał gospodarza czy jest kogut w sąsiedztwie. Jakub chciał poznać powod takiego pytania, a Aba odpowiedział, że zwykł wstawać codziennie o północy. Na to rabbi Jakub zatarł ręce i rzekł „Nie potrzebny nam kogut. Mamy tu coś lepszego – zegar wodny!”.

Aba od razu zainteresował się mechanizmem, a szwagier jął tłumaczyć działanie i pochodzenie zegara:

- Zegar posiada dwa zbiorniki wodne. Gdy jeden z nich się opróżni na rzecz drugiego, wahadło opada i przeciwwaga ląduje na stole z takim hukiem, że wszyscy się w domu budzimy – wytłumaczył rabbi Jakub. Na tym by się skończyło, lecz Adba i syn Ady nalegali na dalsza opowieść, a Jakub był akurat w bajarskim nastroju.

- Opowiadam wam to tylko dlatego, że jesteśmy spokrewnieni. Jeżeli powtórzycie komuś tą historię najwyższy ześle na was pioruny. Z tym zegarem to bardzo tajemnicza sprawa. Wybudował go starzec, którego przyjąłem w gościnę. Został mi on zarekomendowany jako niezłomny badacz tory przez bractwo, do którego należę. Pamiętasz jak ci mówiłem, że dostałem ten dom w spadku, a ty się dziwiłeś że go nie sprzedaję? – przerwał Jakub.

- Zaiste, pamiętam. Dom był w okropnym stanie. Do dzisiaj zastanawiam się co cię do tego skłoniło – potwierdził Aba.

- Bractwo dało mi ten dom. Jeszcze dwieście lat temu pod nim tętniło życie. Uchodźcy z całego półwyspu uciekli pod ziemię przed najeźdźcą. Miasto pod nami istnieje podobno od niepamiętnych czasów. Są w nim sale szkolne, cmentarze, pomieszczenia dla wielu setek rodzin, spiżarnie i sale zgromadzeń. Dziś nikt już nie pamięta gdzie znajdują się wejścia pod ziemię, nikt tam nie mieszka. Bractwo dało mi całe to miasto pod opiekę, a jedyne wejście na dół jest w mojej piwnicy. Czy nie jest to dla ciebie za wiele jak na jeden wieczór, krewniaku? – przerwał znowu Jakub.

- W żadnym wypadku, kontynuuj Jakubie. Już dawno nie słyszałem tak zajmującej historii – odparł Aba – Czy mój syn też może tego słuchać?

- Oczywiście, jemu i tak nikt by nie uwierzył. Wracając do podziemnego miasta...pamiętasz, że dawniej nie byłem religijnym człowiekiem? Wydarzenie, o którym chcę powiedzieć zmieniło moje życie. Stałem się religijny, ponieważ zobaczyłem na własne oczy najwyższego (niech będzie błogosławione imię jego). Jest to związane z wizytą starca, który wybudował zegar. Czasomierz powstał po to by budzić go o północy. Kiedy mi o tym powiedział, założyłem że będzie sutdiować torę, ale nie. Wpierw wstał i powiedział głośno „Północ, wstaję, aby cię wielbić za Twoje słuszne wyroki”, a potem przyszedł do mnie i zażądał otwarcia piwnicy…

- Dokładnie zacytowałeś jego słowa? Czy aby na pewno nie rzekł „O północy”? – Aba wszedł w słowo Jakubowi.

- Też mnie to zastanowiło, ale na pewno mówił „Północ” tak jakby zwracał się tym imieniem do Świętego. Później okazało się, iż moje konkluzje były uzasadnione. W drodze do piwnicy spytałem czemu chce tam iść, a on na to „Idziemy do naszego gospodarza, ł połączyć się z Obecnością”. Wtedy ciarki przeszły mi po plecach. Starzec chyba zobaczył strach w moich oczach i rzekł „Na początku pierwszej godziny nocy wszyscy wysłannicy sprawiedliwości budzą się na tym padole i zaczynają błądzić po świecie. Punktualnie o północy Święty (niech będzie błogosławiony) budzi się w ogrodzie Edenu, a wtedy po wszystkich tych oskarżycielach nie pozostaje śladu. W nocy niebiańskie prawa są skuteczne tylko dokładnie po środku nocy…

- Rzeczywiście. O Abrahamie powiedziano „Noc została dla nich podzielona”, do tego ustępu odwoływał się starzec – Aba wpadł w zadumę.

- Koncepcja jest taka, że o północy królestwo niebieskie zaczyna działać. Drzwi do podziemnego miasta w mojej piwnicy są zamknięte na zamek, do którego tylko ja mam klucze. Gdy starzec wspomniał o piwnicy, pomyślałem że może zechcieć pójść niżej, do miasta. Nie myliłem się. Bractwo go poleciło, więc nie miałem wyboru, otworzyłem miasto i ludzka stopa stanęła w nim pierwszy raz od ponad dwustu lat. Kazał mi zamknąć za sobą drzwi i zniknął w ciemności zupełnie sam, bez żadnego światła. Nie mogłem zasnąć. Chyba mi się nie dziwisz?

- Absolutnie nie, ale mów dalej Jakubie, to ekscytujące…

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dwunasty

2009-07-27T00:14:00.009+02:00

Wiedzieliśmy, że żywy czarownik czai się gdzieś w pobliżu naszego obozowiska, być może nawet razem z pozostałymi członkami plemienia, które przepędziliśmy. Postanowiliśmy skonstruować zasadzki z olbrzymich liści palmowych i zaczaić się pod osłoną nocy. Wioska opustoszała, a my obserwowaliśmy z ukrycia wszystkie ścieżki do lasu. Ekscytacja prędko ustąpiła miejsca nudzie. Siedziałem w okopie z Chaldejczykiem, który opowiedział mi o mechanizmie z Antykithyry. Wkrótce rozgniatanie jadowitych stonóg przestało skutecznie chronić przed sennością, opadającą na nas jak szamańska klątwa.

Aby pozostać czujnymi zaczęliśmy szeptem snuć opowieści. Poprosiłem mojego towarzysza, by podzielił się wiedzą na temat pitagorejczyków i misteriów orfickich. „Orfeusz to uczeń Mojżesza” wyszeptał młody Chaldejczyk, „Niegdyś wielu żydów i chrześcijan się z tym zgadzało, mimo że orficki zakaz zjadania istot obdarzonych duszą, był sprzeczny z dietą żydów. Z kolei kult świętych pism doskonale pokrywał się z tym co robili żydzi i chrześcijanie. Pauzaniasz…” poziom mojego zaskoczenia skoczył pod nieboskłon – ten młodzik znał słowa Pauzaniasza, „...wspomina o tym, że Lakedemończycy postawili świątynię Demeter i Korze z inicjatywy Orfeusza, zaś Egineci czcili, za jego podpowiedzią, Hekate. Król odkrył przed nami te sekrety nim wyruszyliśmy. Przychodziliśmy do niego w pojedynkę, a on mówił <> i opowiadał każdemu z nas odmienną historię, nawiązującą jakoś do cudownej esencji Miasta Miast” kontynuował. Przyszło mi na myśl jedno z chaldejskich przysłów „Babilon to szmaragdowy pająk, który rozkraczył się na na mapie dziejów”. Księżyc przysłoniły chmury i mój umysł wypełnił się obrazami nakręcanych pająków, dźwigających na drogocennych odwłokach babilońskie pałace z rubinów i wiszące ogrody z pereł. Pająki wlewały się pośpiesznie przez otwór w firmamencie, a między nimi przesączała się biała poświata. Z tej perspektywy u progu snu, w której się znalazłem, zjawisko przypominało opisywane przez szamanów przejście w zaświaty.

Dopiero gdy młody Chaldejczyk potrząsnął moim ramieniem, pająki-klejnoty rozpierzchły się, a senność chwilowo ustąpiła. Myślałem, że przegapiłem nadejście czarownika, ale towarzysz obudził mnie po to by kontynuować opowieść. Hekate, według jego słów, była boginią nocy i magii ceremonialnej. Jej atrybuty to pochodnia, wąż i klucz. Hekate była chtoniczną postacią, czasem przedstawianą z trzema głowami: psią, wężową i końską.

Hekate została okrzyknięta córką Demeter. Pojawia się w historii o Argonautach oraz u słynnego Hermesa Trismegistosa. Miała rolę posłannika między bogami a tytanami u Greków, zaś jej genealogia wskazuje na Anatolię jako miejsce narodzin. O czym większość greckich skrybów nie wspomina to, jak przekonywał mnie Chaldejczyk, jej powiązanie z roślinami nocy, ziołami sprowadzającymi mary senne. Właściwie to nie są żadne sny, stwierdził i nachylił się do mnie bliżej, myślę że król wybrał dla mnie tę opowieść, gdyż mój przodek w czasach greckiej supremacji zajmował się zielarstwem. Widzisz, mówił dalej, greckie przydomki Hekate to propylaia i kleidouchos – stojąca u bram i trzymająca klucz. Trójgłowy cerber u bram zaświatów, w które zapuścił się Orfeusz i gdzie połowę roku spędzała Kora, to pies wytresowany przez Hekate. Misteria orfickie opierały się o wiedzę na temat życia po śmierci, przyniesioną przez Orfeusza. Spokrewnione z nimi Misteria Eleuzyjskie nawiązywały do kosmicznej cykliczności natury i tego, że Kora co roku powraca z zaświatów. Inicjacje w tych misteriach miały wiele wspólnego ze świętymi ziołami Hekate. W ogóle Grecy lubili je dodawać do wina.

Myślę, że to właśnie mój przodek, ogarnięty twórczym szałem wywołanym przez rośliny nocy, skomponował tzw. Wyrocznie Chaldejskie, popularne w drugim wieku przed Chrystusem. „Król chyba chciał mi powiedzieć, że on znalazł klucz do bramy, a kiedy ją otworzył stanął przed nim bóg siedmiu promieni, wymieniany obok Hekate w Wyroczniach” zakończył dumnie Chaldejczyk.

Czy jest jakieś potwierdzenie tego co usłyszałem? W kontekście misteriów funkcjonowała henozja – osiągnięcie źródła, doświadczenie jedności pozornie przeciwstawnych pierwiastków i stanu monady. W teurgii, której wykładnikiem są Wyrocznie Chaldejskie, ceremonia miała na celu sprowadzenie wymiaru boskiego, wcielenie platońskiej idei w posąg lub człowieka. Jest to sytuacja analogiczna do tego, co według dzisiejszych standardów akademickich miało się dziać na misteriach. Zagadnienie ma oblicze spirytyzmu a zarazem radosnej ekstazy. Czy istnieje trzecie oblicze? Symbolika świętych liczb żydowskich i chaldejskich zamiast dostarczyć odpowiedzi, tylko pogłębia gmatwaninę – wydaje się, że dla obu ludów te same liczby mają świętą wagę, lecz Chaldejczycy akcentują przywiązanie do okrągłych wartości, zaś Żydzi do nierównych wartości. Akcentowanie odmiennych liczb w obrębie pokrewnych sztuk ezoterycznych jest chyba związane z przyciąganiem się przeciwieństw – Chaldejczycy i Żydzi zdają się być owinięci wokół tego samego kaduceusza, a tora i wyobrażenie Babilonu pełnią analogiczne role. Czy jeśli towarzyszący mi Chaldejczycy zniosą dostatecznie wiele trudów to u kresu wyprawy padną na swoich upragnionych adwersarzy jak w objęcia kochanek? Słyszałem, że dżungla odmienia ludzi. Niektórzy tubylcy są przekonani, że gdzieś tu istnieją miasta zamieszkałe przez bladych ludzi. Podróżnicy, którzy przepłynęli całą długość rzeki, opisują spotkania z Amazonkami, plemieniem blado-skórych kobiet, jak gdyby wyjętych z Herodota. Nie bez kozery rzeka, którą codziennie udajemy się w rekonesans nosi imię wojowniczych kobiet.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek jedenasty

2009-07-25T09:23:00.005+02:00

To zupełnie niezwykłe jak rozległą wiedzę posiadają ci Chaldejczycy, z którymi podróżuję. Zastanawiam się czy są oni przeciętnymi przedstawicielami swojego ludu, czy też zostali wyselekcjonowanymi specjalnie na tę okazję. Niektórzy z nich są niepiśmienni, co sprawia że posiadają nieporównywalnie więcej wiedzy niż pozostali - ta zależność została potwierdzona naukowo. Dziś poznałem różnicę między cyfrą siedem, trzynaście i dziesięć. Siedem i trzynaście były według nich cyframi żydowskich mistyków i reprezentowały odmienną ścieżkę od tej, którą obrali chaldejscy magicy. Magia Chaldejczyków, ujawnili mi, opierała się na roli dziesiątki jako źródła wszystkiego, czy też klucza do legendy na mapie Babilonu. Liczba dziesięć była istotą systemu dziesiętnego wynalezionego przez założycieli Miasta Miast, zagadkowych Sumerów. Chaldejczycy, choć wywodzący się z tych samych praplemion Synaju co Żydzi i Asyryjczycy, podkreślali sumeryjskie korzenie swojej wiedzy tajemnej. Dyfuzja ekskluzywnej roli dziesiątki w obrębie systemu dziesiętnego szybko rozpleniła się w krajach Lewantu, a następnie w Grecji i Wielkiej Grecji. Jedną z inkarnacji dziesiątki jest tetraktys – ezoteryczny trójkąt, znak rozpoznawczy członków bractwa pitagorejskiego, równoboczna figura składająca się z dziewięciu mniejszych kopii siebie samego, ułożonych w piramidę.

Pitagoras, ascetyczny wegetarianin inicjowany w misteria orfickie, za życia czynił wiele cudów, a po śmierci zmartwychwstał trzeciego dnia. Sugerowano, że był to wynik jego kontemplacji nad dziesiątką. „Liczba dziesięć płynie w naszych żyłach, jakże więc mielibyśmy nie być chrześcijanami” podniósł głos jeden z Chaldejczyków. Francuzi spuścili oczy rozumiejąc, że w środku amazońskiej puszczy uchodzą płazem wszelkie bluźnierstwa wobec rewolucji. „Nigdy nie nazwałbym was chrześcijanami” odważnie zdobyłem się na szczerość. Usłyszałem dość rozsądne wyjaśnienie.

Religia, czy metafizyka chaldejska ma wiele wspólnego z współcześnie rozumianym chrześcijaństwem, lecz jeszcze więcej z niekanonicznymi wcieleniami, tymi które zostały odrzucone przez literalistów chrześcijańskich w trakcie kształtowania tożsamości. Gnoza, magia ceremonialna, misteria i niezliczeni protoplaści Jezusa, wszystko to czerpało garściami z dorobku mieszkańców Babilonu, nie tylko chaldejskich i żydowskich. Babilon przez długi czas funkcjonował na zasadzie ogromnego magnesu – opiłki duchowe, czy boskie iskry rozrzucone w wyniku pierwotnej eksplozji ognia greckiego układały się jak kawałki metalu rzucone na powierzchnię pod którą jest magnes. „Babilon stanowi kluczowy element boskiego porządku i emanację świętego małżeństwa pomiędzy widzialnym a ukrytym” zgodzili się moi chaldejscy informatorzy. Jak mam to rozumieć? Czy w jakiś niepojęty sposób natknąłem się na żyłę duchowego złota, które migocze w głowach tych ludzi?

Doszły mnie słuchy, że mieszkańcy górskiego Tawantinsuyu, podbite ludy opływającego w złoto Cuzco i Kajamarki przyjmują, iż złoto to łzy Inti, boga-słońca. Kiedy podzieliłem się moimi refleksjami z Chaldejczykami, odparli że w ich głowach zagnieździł się eter, a nie złoto. Ma on być pierwiastkiem wypełniającym przestrzeń między Ziemią a innymi ciałami niebieskimi. „Idea, że planety wirują wokół słońca jest bardzo stara. Wynika z kalendrycznych obliczeń naszych przodków. Kapryśni chrześcijanie odrzucili ją, a następnie przywrócili do łask” zostałem wtajemniczony. Dalej powiedzieli, że zgodnie z zasadą „Co na górze to w dole” spopularyzowaną przez Fulcanellego i Newtona, eter znajduje się w każdym z nas. W tym miejscu, według nich, mistyka chaldejska i żydowska splatały się jak dwa węże wokół tego samego kaduceusza, albowiem prawa, które Elohim wypisał na tablicach ogniem zawierały się w pustce, były jedynie wklęsłościami w tajemniczym kamieniu. Ta pustka miała być sednem żydowskiej metafizyki i późniejszej alchemii. „Dzicy zamieszkujący te ostępy, również wskazują na połączenie dwóch węży” oznajmiłem. Odkryłem to w wyniku drobiazgowych wywiadów z tubylcami, jeszcze przed dotarciem do Gujany. Moi chaldejscy towarzysze skierowali na mnie swoją ciekawość. „To tylko dowodzi, że jesteśmy na właściwym tropie” rzucił jeden z nich, ale pozostali chcieli bym powiedział coś więcej. „Chodzą słuchy, że istota relacji dwóch węży zawiera się w miksturze z dwóch leczniczych roślin. Przepis dostępny jest wyłącznie czarownikom, którzy go zazdrośnie pilnują” to wszystko co znałem z tubylczych opowieści. Chaldejczycy zareagowali niespodziewanie, zaczęli się przekrzykiwać jak na zgromadzeniu z udziałem króla, aż jeden z nich podjął decyzję. „Musimy schwytać jakiegoś czarownika. Musi być żywy” brzmiał wyrok.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dziesiąty

2009-07-24T07:27:00.004+02:00

Tragedie nie przestały dziesiątkować naszej grupy. Wariat zeżarł wszystkie złote monety. Myśleliśmy, że to mu pomoże, ale on pogrążył się zupełnie w alienacji i kiedy płynęliśmy na rekonesans wbiegł za nami do rzeki, gdzie natychmiast zaatakowały go piranie. Poszarpane ciało wykrwawiło się w ciągu kilku godzin i Chaldejczyk opuścił nas na dobre. Wszyscy dosyć spokojnie przyjęli do wiadomości, że rozwścieczony czarownik ma nas na złym oku. Uznaliśmy, że lepiej będzie pozostawić królewską laskę w obozie, kiedy będziemy płynąć na rekonesans, na wypadek gdyby tubylcy postanowili odebrać swoją wioskę. Wróciliśmy po całym dniu płonnych poszukiwań i czekały na nas kolejne ofiary. Obozu mieli pilnować Francuzi i jeden Chaldejczyk. Podczas naszej nieobecności postanowili wypróbować laskę - sprawdzić czy na pewno działa. Rzucili ją o ziemię i strach zmroził im kończyny. Laska zmieniła się w jadowitą, zielona żmiję. Gadzina pogryzła Chaldejczyka i Francuza, który stał bliżej, po czym spokojnie odpełzła w gęstwinę. Jad błyskawicznie powalił dwóch wartowników, a pozostały przy życiu Francuz spanikował i zaczął kopać zasieki. Gdy przybiliśmy do brzegu stał już po pachy w okopie. Na naszych oczach sterta ziemi zwaliła mu się na głowę i gdyby nie szczęśliwy zbieg okoliczności, Francuz pozostałby w tym grobie. Gdybyśmy przypłynęli kilkanaście minut później, zastalibyśmy dwóch martwych towarzyszy i świeżo zasypany grób. Okopu użyliśmy aby pochować ukąszonego Francuza, zaś Chaldejczycy spalili swojego pobratymca. Zadziwiły mnie morale grupy – było dla nich oczywiste, że zmarli sami odpowiadali za swoją śmierć, dotykając laski, powierzonej konkretnie mi. Powtarzali znajome porzekadło, a gdy Francuz doszedł do siebie uznał, iż nie należy beztrosko wkładać głowy pod gilotynę. Jakoś udało nam się z niego wyciągnąć dokąd powędrowała żmija. Poszedłem z kilkoma ludźmi w tym kierunku i po chwili poszukiwań, ktoś wskazał zielonego węża, uwieszonego na gałęzi. Dostrzegłszy mnie w cudowny sposób przemienił z powrotem w kij. Teraz było już oczywiste, że jestem jego wyłącznym opiekunem. Kij zachował nieco spiralny kształt i wciąż był okręcony na gałęzi jak liana. Musieliśmy ją złamać aby odzyskać niebezpieczne oręże. Nie wierzyłem, aby moja obecność działała jak czary. Przecież wcześniej wszyscy widzieliśmy, że nic nie działo się z laską rzuconą o ziemię. Teraz, niezapowiedzianie zmieniała się w żywe i niebezpieczne zwierzę. Podejrzewałem raczej, iż pod osłoną zarośli jest w pobliżu ktoś jeszcze - dziki czarownik i to on, z pomocą metod partyzanckich, próbuje nas wytłuc.

Tego wieczora piliśmy cziczę, aby odpędzić smutki i paranoję. Kiedy oddaliłem się trochę od ogniska, paradoksalnie podniosły mnie na duchu te babilońsko-francuskie zawodzenia żałobne. Poczułem, że wciąż żyjemy, trzymamy się razem i mamy szansę powodzenia. Wtedy ujrzałem jak światło księżyca odbija się w kałuży. Nie…to była złota moneta. Napełniony strachem wróciłem pośpiesznie do ogniska, nie mówiąc o niej nikomu. Nie wiem czy była to moneta upuszczona przez szalonego Chaldejczyka, czy jakaś świeża przynęta. Mój dobry nastrój bezpowrotnie wyparował i czicza nie mogła już tego zmienić.

Byli wśród moich chaldejskich towarzyszy wyznawcy Teitana, znanego obecnie wśród muzułmanów jako Szejtan. Kult Teitana był swego rodzaju religią inicjacyjną. Inicjacje miały przebieg podobny do Misteriów Eleuzyjskich. Każdy mógł w nich uczestniczyć, a Teitan, którego liczbą było 13 stanowił homogeniczny odpad formującej się cywilizacji, efekt hieros gamos, cześć przynależną naturze. Teitan był tradycyjnie powiązany z dawaniem pierwszym ludziom wiedzy, a wąż, jego atrybut miał dla trzech pogańskich Chaldejczyków znaczenie w wymiarze bibilijnym. Ich boski opiekun, lub nadrzędna zasada miała być wężem z księgi genesis, wyzwolicielem ludzi z okowów ignorancji, narzuconych im przez ograniczonego umysłowo demiurga. Gloryfikowany powszechnie raj, utopia wiekuistej nieświadomości, był przez nich uważany za obciążenie genetyczne. Mówili o nim „łańcuchy małpiego okrucieństwa, które są naszym odrzuconym dziedzictwem”. Wiara w Teitana okazała się nie być prostą idolatrią, lecz melancholijną próbą integracji czci dla świata naturalnego. Chaldejczycy na przekór wiodącym nurtom postanowili połączyć postać bóstwa z postacią Jezusa. Wąż, uosobienie kosmicznej mądrości miał być tym, który ich wyzwolił. Tych trzech Chaldejczyków nie straciło ducha. Miałem nawet wrażenie, że świetnie się bawią, a tragedia wzniecona przez moją wężową laskę podbudowała ich, zamiast zdruzgotać. Wkrótce dowiedziałem się również, że symbolika węża ma korzenie w ludzkim ciele. Wężem dla starożytnych potomków moich Chaldejczyków, był męski członek, a jego pokusy znane mi z biblii, miały odzwierciedlać chaldejskie nagabywania żydowskich kobiet, które zjawiły się w Babilonie. Imperatyw zachowania jednolitości genetycznej, obrany przez żydowskich nauczycieli, został w trakcie długotrwałej reinterpretacji świętych ksiąg pomylony z ideą abstynencji, propagowaną obecnie przez papieża. Teraz rozumiem, czemu wyzwoleni Francuzi tak dobrze dogadują się z Chaldejczykami – łączy ich cielesna żywiołowość i pogarda dla pruderyjności, tej prostytutki starego porządku.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek dziewiąty

2009-07-23T07:05:00.006+02:00

Nigdy nie dowiedziałem się o czym śnią Chaldejczycy. Mają oni bardzo osobliwy obyczaj, z którego być może czerpali chrześcijanie, wynajdując spowiedź: Wyłącznie kapłani Marduka znają sny ludu Babilonii. Każdy Chaldejczyk ukrywa przed pobratymcami treść swoich nocnych wizji, ale regularnie relacjonuje je kapłanom. Jak już mówiłem czary babilońskich magów i kapłanów opierają się głównie na socjotechnikach, możliwe że właśnie ze snów czerpią oni informacje na temat kondycji duchowej ludu. Jedyne co udało mi się wyciągnąć na temat topografii podświadomości Chaldejczyków to wymijające wypowiedzi, w tym między innymi taką: Babilon leży w naszej podświadomości i materializuje się na skraju pola widzenia. Zaczynam rozumieć Francuzów - podobnie jak oni obawiam się co zrobią Chaldejczycy, gdy nic nie znajdziemy. „Zaufaliśmy ci, a ty wracasz z pustymi rękami. Przyniosłeś pecha wyprawie” odbijało się w mojej głowie jak piłka do krykieta. Może dżungla każdego, kto do niej wpływa zaraża paranoją. Po co Żydzi przybyli do tej niegościnnej ziemi przed tyloma wiekami? Nic pewnego, "Król wie", odpowiadają moi towarzysze. Tylko tu mogli się schronić przed oczami szpiegów, ktoś mówi. Tu i na Wybrzeżu Kości Słoniowej, słyszę dalej. Jeszcze w Indiach Wschodnich, dorzuca ktoś inny markotnie. Niektórzy Chaldejczycy spuścili ponuro głowy. „Mogli wszędzie się ukryć, ale dowody wskazują, że wybrali akurat to miejsce” mówię uczonym głosem. Zależy mi na dobrych nastrojach na łodzi.

Czy Chaldejczycy mogą tak wiele pamiętać z Babilonu, a mylić się w sprawach dotyczących swojej niedawnej historii? Według nich król miał zostać zbudowany w 1680 roku, a więc stosunkowo niedawno, przez mistrza z Wiednia. Czy wcześniej rzeczywiście istniał jako głos w skrzyni? Ich odpowiedzi są sprzeczne, wydaje mi się że nie mają pojęcia skąd się wziął ich król w takiej formie jaką widzieli w Port-au-Prince. Zostałem, razem z innym Chaldejczykiem, wytypowany do posiekania drewna na opał. Zamęczałem go pytaniami, a on próbował niemrawo wyjaśniać niuanse chaldejskiej gry społecznej. Rozmowę przerwał nam osobliwy wrzask, dochodzący z dżungli. Zidentyfikowaliśmy go z rykiem godowym tukana. Wtedy mój chaldejski informator nachylił się do mnie i wyszeptał niezwykłą opowieść. „Czy słyszałeś o mechanizmie z Antykithiry?” spytał. Oczywiście, że słyszałem, było to olbrzymie odkrycie, od którego zawrzało na akademiach. Mechanizm został wyciągnięty przez poławiaczy pereł z rzymskiego okrętu, który osiadł na dnie morza. Cyceron wspominał w swoich pismach, że Archimedes zbudował misterną maszynę i podejrzewa się, że on była modelem dla mechanizmu z Antykithiry. Maszyna Archimedesa była oczywiście dużo większa i bardziej skomplikowana. Chaldejczyk powiedział, że w jego rodzinie od pokoleń uważa się, iż to właśnie Archimedes był konstruktorem króla. Następnie powiedział tak „Ja zaś uważam, na przekór moim babkom i ojcu, że to nie dzieło greckiego wynalazcy, ale kogoś przed nim, że schematy budowy króla leżały w bibliotece Babilonu i że po spotkaniu z Archimedesem, król stał się inspiracją dla jego mechanizmów”. Całkiem niewykluczone. Będę musiał spytać o to króla, jeżeli go znowu spotkam, pomyślałem.

Kiedy wróciliśmy do wioski z pierwszymi naręczami opału, czekała na nas żałoba. Moich Chaldejczyków spotkała smutna okoliczność. Coś, jakby wielka glizda leżała w poprzek ścieżki, którą obrał jeden z nich. Dotknięta patykiem, łuskowata glizda trochę zadrżała. Przyniósł, więc siekierkę aby w połowie z psotnym a w połowie poirytowanym wyrazem twarzy przeciąć stworzenie na dwie części. Czym zirytowała go glizda? Biernością i zohydzeniem, odpierali ponuro pozostali przy życiu członkowie wyprawy. Chaldejczyk wkrótce został znaleziony bez głowy. Kilku widziało jak porywał go olbrzymi wąż, którego ogon wziął za paskudną glizdę. Wszyscy chcieli jak najszybciej dokonać kremacji, by odpędzić ewentualną zemstę ducha i stała się cudowna rzecz – Francuzi i Chaldejczycy zachowywali się jak gdyby nie widzieli między sobą różnicy. Strach przed mieszkańcami puszczy pojednał ich. Lufy muszkietów skierowano w ścianę lasu, a wszyscy zaczęli pukać się w czoła, bo przecież zmarły sam sobie był winien. Powtarzano nawet stare, chaldejskie przysłowie: „Kto częściej używa siekierki niż głowy, ten skończy bez głowy”. Porzekadło zdawało się być adekwatne nie tylko w stosunku do zastanej przez nas sytuacji, ale i atmosfery rewolucyjnego terroru, panoszącego się we Francji. Tam, za oceanem, nikt nie był dostatecznie zasłużony, by nie złożyć głowy pod szafotem.

Jeden z rekonesansów doprowadził nas do posągu podobnego do tego, który znaleźliśmy wcześniej. Tym razem figura miała brodę zaplecioną w loki – tak samo przedstawia się królów babilońskich. W ustach posągu, pod warstwą mchu znaleźliśmy złotą monetę. Hiszpania przetopiła tony złotych ozdób na poręczne sztabki. Czy Inkowie dostarczyli im w ramach okupu za swojego władcę takich monet jakie widzieliśmy? Monet z podobizną Mojżesza? Czy po ulicach zaginionych w dżungli miast, wybrukowanych złotem, przechadzali się potomkowie pionierów z Babilonu? Wszyscy zastanawialiśmy się nad tym przy ognisku, kiedy niebo wypełniło się przeraźliwym łoskotem. Grzmot, jakiego dotychczas nie słyszałem przetoczył się nad naszymi głowami. Podnieceni Chaldejczycy wznieśli toast „Za donośne burze, takie jak w Mezopotamii”. Znów piliśmy cziczę i śpiewaliśmy babilońskie piosenki. Jeden z Chaldejczyków, zataczając się ruszył na stronę i w pewnym momencie zauważył, że światło księżyca migocze mu pod nogami. W trawie leżała kolejna moneta z podobizną Mojżesza. Nie mógł zlekceważyć tego tropu i ruszył na poszukiwanie. Nie chciał oddalać się zbytnio, ale po pijanemu uroił sobie, że zaginione plemię jest blisko i on znajdzie je w ciągu paru minut. Wciąż szukał, kiedy ruszyliśmy mu na ratunek. Dotarliśmy za nim do odosobnionej chaty, kilka kilometrów w głębi lasu. Siedział zupełnie nagi w kucki i dygotał, przyciskając do siebie garść monet. Chata była pozbawiona ścian, znałem ten typ z moich wcześniejszych badań - była to szamańska maloka. Ognisko, które znaleźliśmy w pobliżu było wciąż ciepłe. Co do nieszczęsnego Chaldejczyka, to popadł w szaleństwo. Przez następne dni jego stan się nie poprawił, wciąż chciwie przyciskał do siebie monety i dygotał Nie miałem zamiaru antagonizować członków wyprawy z tubylcami, ale musiałem im powiedzieć o czarowniku i klątwie, którą najwyraźniej rzucił na naszego kompana. Wiedziałem, że źródłem szaleństwa był tsentsak, magiczna strzałka.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek ósmy

2009-07-22T16:56:00.004+02:00

Wydarzenia jednego z dni wyprawy napełniły mnie szczególnym przerażeniem. Popłynęliśmy na rekonesans w górę najbliższej z odnóg i po czterech godzinach podróży wpadłem do rzeki. Kiedy teraz o tym wspominam, nachodzi mnie podejrzenie, iż dostałem udaru słonecznego i przez niego wyleciałem za burtę. Monotonia i hipnotyzujący wpływ odmętów Amazonki sprowadziły na mnie letarg. W tym dziwnym, onirycznym stanie świadomości usłyszałem muzykę. Były to szybkie uderzenia bębenka dochodzące z oddali niczym tętent zbliżających się koni. Byłem pewien, że są zapowiedzią nadchodzącej drzemki, ale muzyka przyspieszyła zamiast zwolnić i zrobiła się głośniejsza. Zaiste, dziwna to drzemka, rzekłem do siebie. Wtedy uderzyły mnie obrazy, powracające w różnych konfiguracjach jak morze bijące w falochrony. Pomiędzy innymi rzeczami zauważyłem wizualizacje siebie, poszczególnych elementów swojego życia. Skoncentrowałem się na nich z wysiłkiem.

Obrazy-wspomnienia przyspieszały, aż stały się szybsze niż karty tasowane przez sztukmistrza w cylindrze. Dźwięk przyspieszył razem z nimi aż osiągnął apogeum - mogłem słyszeć już tylko jednostajne buczenie. Zastanawiałem się, czym właściwie jest ten dźwięk i chwilami zdawało mi się, że słyszę zawodzenie Żydów usadowionych nad brzegiem Eufratu, lamentujących nad okrucieństwem życia. Z tego nieustającego buczenia, tego tarcia dźwięku o uszy wytworzył się potężny magnetyzm. Jego źródło było umieszczone tak głęboko w moim sercu, że raptem zacząłem sam płakać. Czy było to źródło energii, w tradycyjnym sensie? Czy mogłoby napędzać młyn tak jak czyni to strumień? Czy Chaldejczycy zaszczepili mi ten smutek? Przed wyruszeniem zostałem inicjowany na członka ludu, tak jakby grupa etniczna była jakimś kultem misteryjnym. Czy zostałem na trwałe związany z ich tajemnicą? Zadawałem sobie te pytania, a brak odpowiedzi wzbudzał we mnie jeszcze większą rozpacz. Kiedy nadszedł kres żalu, magnetyzm ukryty w moim sercu zaczął pulsować do rytmu z muzyką w mojej głowie i nastąpiła synchronizacja. Poczułem, że moje serce wybija nuty, naśladuje bębenek. Potem otworzyłem oczy i gwałtownie wstałem. Relacjonuję tylko co się wydarzyło, nie wydaje mi się bym miał wpływ na moje zachowanie. Ku własnemu zdumieniu zacząłem dziko tańczyć do rytmu tego bębna, który próbował przebić się przez moją klatkę piersiową. Wygibasy trwały chwilę i nie mogłem ich powstrzymać. Upadłem wycieńczony, gdy dałem już upust energii.

Zlany potem wiłem się jeszcze po podłodze, jak jeden z pełzających mieszkańców dżungli. Wtedy tajemnicze postacie powyrastały wokół mnie tak szybko, jak rosną rośliny kiedy nie zwraca sie na nie uwagi. Były to gady o ludzkich sylwetkach udekorowane niespotykanymi nakryciami głów. Wymyślne czapki były ozdobione wielobarwnymi piórami, spływającymi po łuskowatych barkach jak kołtuny ascetów. Zapatrzyłem się w te korony wypełnione klejnotami, z których wyrastały szpiczaste wieże i bramy miast, na wpół pochłonięte przez dżunglę piór. Kiedy ich obraz na przemian przybliżał się i oddalał, pomyślałem o duchach przodków, których czczą tutejsi. Jaszczurzy przybysze mieli pyski kameleonów opatrzone tymi dziwnymi oczami, obserwującymi mnie niezależnie od siebie. Jednemu z osobników wypadł z paszczy język, który jak struga czerwonego wina przetoczył się po moim ciele i utkwił mi między brwiami. Pozostali tymczasem zaczęli szarpać mnie brutalnie jak przekupki na targu w Port-au-Prince. Wyglądali jakby patroszyli wyjątkowo dobrego krokodyla. Jakby oni byli ludźmi, a ja gadem schwytanym w namorzynach. Wybierali ze mnie różowe, lśniące od wilgoci kulki o rozmaitych rozmiarach i chowali je za plecami. Zauważyłem, że cały ten pokaz nie służy mojej rozrywce, że oni są naprawdę na czymś skoncentrowani. Zapamiętale grzebiąc w moim ciele pazurami, wyglądali niczym przedpotopowi władcy tropików, próbujący wydobyć na powierzchnię ziemi smakowity korzeń. W końcu jeden z nich zaparł się o podłoże i wyrwał ze mnie złocistą wadźrę, a następnie uniósł ją triumfalnie. Kiedy pozostałe gady wyraziły podziw uciekł, ściskając kurczowo cenną zdobycz. Prawdopodobnie odebrał mi ją na zawsze. Z trudem maskowałem poczucie straty. Natomiast pozostali przodkowie, jak przyzwyczaiłem się ich nazywać, przybrali ciemniejszy odcień i skupieni dalej nurzali we mnie pazury. Miałem wrażenie, że medytowali, leczyli bądź dokonywali prastarego rytuału, znanego tylko tym kilku członkom wymarłego plemienia.

Znakomity widok jaki ukazał się moim oczom, po kilku kolejnych chwilach, był sprawiedliwym zadośćuczynieniem za utratę złotej wadźry. Cała przygoda zdarzyła się w przyspieszonym tempie, lecz nie czas przyspieszył - to w tych gadach był jakiś pośpiech. Chichotałem po cichu. Rozbawiła mnie myśl, że śpieszą się gdyż odrabiają dniówkę w dziwacznej manufakturze z innego wymiaru, ale gdy teraz to rozważam nie wydaje mi się ani trochę śmieszne. Mój usmiech znalazł odzwierciedlenie u jednego z gadów. Zauważyłem też, że nastąpiło zaćmienie księżyca i jedynie sierp światła był widoczny na niebie – wyglądało to jakby cały kosmos radował się wraz z nami. Potem twarz rozbolała mnie od śmiechu, przestraszyłem się iż moja ludzka skóra, nie wytrzyma tyle śmiechu co kosmos lub przodek-jaszczurka. Od pęknięcia uratował mnie niesamowity widok, o którym wspomniałem, a który stanowił ucztę dla oka – skóry przodków, wszystkie cząstki tworzące ich ciała, rozbłysły nagle jak trafione błyskawicą i stopiły się na moment z tajemniczą formą wszechświata. Byłem oszołomiony - nigdy wcześniej tego nie widziałem, a wtem zostało mi objawione w okamgnieniu. W odpowiedzi na wizję ogarnęło mnie podniecające zadowolenie.

Ocknąłem się do rzeczywistości. Nie byłem już na łodzi w środku dżungli – przestrzeń stała się gęsta i ciemno-brązowa. Ktoś wyciągnął mnie natychmiast po tym jak zacząłem się szamotać z braku powietrza. Ciężko oddychając na pokładzie zadawałem sobie pytania: Czy to wydarzyło się, kiedy jeszcze byłem na pokładzie, kiedy spadałem do wody czy już w brązowych odmętach? Czy mój taniec był tańcem epileptyka? Gdy próbowałem im powiedzieć o dziwnym spotkaniu, Chaldejczycy wyjaśnili, że zasnąłem oparty o barierkę i wpadłem przez przypadek. Nie wydaje mi się jednak żebym wtedy spał, a brak potwierdzenia w ich oczach wzmagał tylko moje wątpliwości. To co się stało, było zbyt dosłowne by o oddalić to niedbałym gestem. Jeśli moje przeżycie brzmiało dla nich jak sen, to o czym śnili Chaldejczycy? Czy w snach byli małymi dziećmi, uwieszonymi mechanicznych ramion swojego króla. Może śniły im się ulice wybrukowane złotem. Czy moje niezwykłe doświadczenie było tropem pozostawionym przez mistyczny cel naszej wyprawy, a może urokiem rzuconym przez potomka zaginionych kabalistów? Nawet dużo później, po powrocie do Port-au-Prince, nie mogłem odpowiedzieć na większość pytań zadanych przeze mnie w trakcie podróży.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek siódmy

2009-07-21T17:12:00.007+02:00

Już szósty tydzień woda kotłowała się monotonnie za burtą, a my wciąż płynęliśmy. Coraz więcej członków wyprawy uważało, że zgubiliśmy drogę. W założeniu mieliśmy płynąć przez cztery tygodnie. Obraliśmy nietypowy kierunek poszukiwań, bo w górę, a nie w dół rzeki, jak to się zwykło robić. W przypadku gdy zabrakło nam prowiantu, wysiadaliśmy w indiańskiej wiosce przycupniętej na brzegu rzeki i rzucałem laską o ziemię. Nie mieliśmy pojęcia co widzieli tubylcy, ale ten gest napełniał ich najszczerszym przerażeniem. Nigdy nie widziałem, by ktoś tak szybko uciekał. Potem częstowaliśmy się ich prowiantem i sfermentowanym maniokiem.

Dla mnie od samego początku było oczywiste, że wyprawa jest szukaniem igły w stogu siana, ale myślałem, że znajdziemy chociaż tych co robili rekonesans. W końcu odnieśliśmy pierwszy sukces - dokładnie po sześciu tygodniach i trzech dniach podróży dopłynęliśmy do celu. Trzech Chaldejczyków i dwóch wtajemniczonych Francuzów strzegło wioski, pośrodku której stał niezwykły posąg: trudna do rozpoznania postać trzymała dwie tablice kamienne. Cały posąg był pokryty glifami, a tablice, spięte jak majski kodeks, zawierały znaki ni to indiańskie, ni to hebrajskie. Za istotne należy uznać, iż tablice były wykute z zielonkawego, przeźroczystego kamienia. W dotyku zdawały się być miękkie, a ważyły dużo więcej niż na to wyglądały. Z pewnością natrafiliśmy na coś dotychczas znanego tylko żydowskim wróżbitom, chaldejskim królom i dzikim czarownikom. Coś owianego niecodziennością i atmosferą magii, coś co było odbiciem punktu omega naszej podróży. W milczeniu i fascynacji badaliśmy posąg. „A więc jesteśmy blisko!” ktoś uradował się, na przekór udręce i wszędobylskim moskitom.

Tamtej nocy opróżniliśmy wielką miskę alkoholu, nazywanego przez tubylców „czicza”. Kiedy chwiałem się nad brzegiem rzeki, wymiotując, zrozumiałem najgłębszą prawdę dżungli – życie. Noc, widziana przez pryzmat wypitego alkoholu, zdawała się tętnić życiem. Miałem wrażenie, że wszystkie stworzenia w dżungli organizowały sobie wokół nas karnawał, wielki i huczny, pełen konsumpcji, rozmnażania, gnicia i hałasu. Z plamy moich rzygów, widocznej na wodzie w świetle ogniska, wyłonił się różowy delfin. Według wierzeń tubylców, był to krewny dzikiego człowieka, zabijanie go stanowiło tabu, a seks z nim miał obfitować w tak ekstatyczne doznania, iż ci co to robili, umierali z rozkoszy. Zwierzę kusiło mnie jeszcze chwilę, patrząc mi w oczy. Zamroczony pijaństwem i popędem chciałem rzucić się na delfina. Ponad miesiąc nie spółkowałem, w czasach rewolucji było to niespotykane.

W ostatniej chwili ktoś położył mi ciężką dłoń na ramieniu. Zorientowałem się, że delfin znikł, a za mną stał francuski żołnierz. Byłbym skoczył po pijanemu w ciemną czeluść Amazonki, gdyby nie on.

- Uważaj na siebie, monsieur. Nie chcielibyśmy żeby pan umarł.

- Wy? Francuzi? – zabełkotałem.

- Tak. My dwaj szczególnie nie chcemy żeby coś się panu stało.

- Zapewniam, że z ich strony – tu wskazałem Chaldejczyków wokół ogniska - nic wam nie grozi. Spędziłem z nimi dużo czasu i podziwiam w jak niewielkim stopniu są ksenofobiczni. Wydaje mi się czasem, że tak się ze mną oswoili, iż myślą o mnie jak o Chaldejczyku. Byłem nawet na audiencji u króla…- rzekłem i urwałem. Francuz pewnie nie wiedział o królu chaldejskim. Czemu miałby wiedzieć? Wiedział tylko, że szukamy zaginionych żydów, którzy ukradli coś Chaldejczykom. Dostawał sowite wynagrodzenie, ale po kilku miesiącach w dżungli dopadała go paranoja.

- Króla? O jakim królu mówisz, monsieur? Rewolucja zgładziła króla. Masz na myśli króla angielskiego? – powiedział zaś jego ręka zacisnęła się na moim ramieniu. Nie wyglądało to dobrze.

- W żadnym wypadku…Chciałem powiedzieć, że byłem raz na audiencji u króla cygańskiego. Rozumie pan, jestem antropologiem, badam naturę człowieka – uderzyłem w ezoteryczną nutę – Czy rewolucja zamierza zgładzić też cygańskiego króla?

- Oczywiście! Rewolucja zgładzi wszystkich królów. Nie są nam do niczego potrzebni – uniósł się żołnierz.

- Wspaniale! – udałem zachwyt i zatoczyłem się w stronę ogniska. Niewiele brakowało, a zdradziłbym pokładane we mnie zaufanie.

Moi chaldejscy towarzysze podróży mieli ciekawe rzeczy do powiedzenia. Przekazali mi na przykład taką oto historię: Ich król, w czasach Wielkiego Babilonu, miał kilku dwulicowych doradców. Pewnego razu kazał im zaprowadzić się do ubogiej dzielnicy. Biedaków było wielu, a jednak doradcy mówili, że kraj kwitnie. W ich słowach mieszkańcy dzielnicy jawili się jako biedni z wyboru - głupi, leniwi albo w łapskach opium. Zdaniem doradców lepszy los czekał ubogich po śmierci, "Niech wymrą, będzie więcej dla czcigodnych" mówili. Tak wyszło, że król sam się wtedy rozpływał w opiumowych iluzjach, więc skrycie znienawidził doradców. Po kilku miesiącach wiedział już, że biedoty przybywa albowiem doradcy kradną, a być może także handlują opium, doprowadzając tym kraj do ruiny. Król własnoręcznie uśmiercił dwulicowych doradców swoim zakrzywionym kindżałem. Osobliwe zwyczaje mają ci Chaldejczycy.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek szósty

2009-07-20T08:04:00.005+02:00

Wyprawę mieliśmy rozpocząć we fructidorze. Planowaliśmy wrócić przed porą deszczową, ale król rozkazał nam zrobić wszystko co się da, włącznie z wydłużeniem trwania wyprawy. Podejrzewaliśmy, że spotkamy duchy dżungli, aligatory, potworne płaszczki rzeczne, latające węże, nadmiernie rozrośnięte mrówki i anakondy. W rzece miały na nas czyhać syreny i lewiatany. Był to czas, w którym Ziemia już była okrągła, ale ludzie wciąż hołubili pradawne przesądy. Przynajmniej wtedy uważałem je za przesądy. Podświadomie przyzwyczajeni do cudów i magii, Chaldejczycy zgrzytali nerwowo zębami. Natomiast ja się bardziej obawiałem, że dzikie, krwiożercze plemiona podziurawią nasze łodzie kawałkami kamiennej tory i runiemy w otchłań pełną piranii. Król rozwiał moje obawy. Powiedział, że dzicy boją się tylko cudzej magii i dał mi swoją laskę. Nie była to zwykła laska. Król miał hobby: Czasem relaksował się z fajeczką opium i patykiem. Wystrugał sobie tą laskę. „Rzuć ją na ziemię kiedy będziesz chciał zademonstrować, że twoja magia jest lepsza. Nauczyłem się tego od Żydów. Odstrasza także zwierzęta” powiedział mi, a kiedy spytałem „Naprawdę?”, zarechotał tym swoim dziwnym śmiechem. Reminiscencje spotkań z królem męczą mnie czasem po nocach, gdy jest za gorąco by spać.

W noc przed wyprawą nawiedziły mnie koszmary, widziałem jak drewniany szalet wyskakuje z ziemi, jest wehikułem czasu. Drzwi otwierają się i wychodzi król. W szalecie czas płynie inaczej, a wizyty króla przypominają fragmenty powieści w odcinkach. Wtedy pierwszy raz przyszło mi do głowy, że skrzynia może być czymś więcej niż tylko pojemnikiem.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek piąty

2009-07-19T12:29:00.003+02:00

Jaka była tajemnica? Zaskakująca. Usłyszałem o niej od króla na jednej z „audiencji”. Cudzysłów wziął się stąd, że były to bardziej spotkania plemienne niż audiencje. Tuzin Chaldejczyków, których babilońscy przodkowie byli generałami, darło się przy ognisku. W pewnym momencie któryś z nich sugerował żeby spytać króla, co myśli na temat przedmiotu ich sprzeczki. Wtedy wszyscy milkli i król przedstawiał swoje zdanie cichym, spokojnym, charyzmatycznie wibrującym głosem. W Babilonii każdy władca otrzymywał solidne szkolenie wojenne i religijne. Czary praktykowane przez babilońskich magów opierały się w głównej mierze na socjotechnikach. W tamtych czasach panował boom na handel urokami i przepowiednie. Obecnie trudno dochodzić czy działały, nie biorąc pod uwagę umiejętności króla, tego pierwszego syna Babilonu.

Pewnego razu zebrani zaczęli dyskutować nad sensem wyprawy, a kiedy zasięgnęli rady króla, on wyjaśnił swoim hipnotycznym głosem, że jedenaste plemię, którego szukają zabrało coś z Babilonu. Ktoś, dokładnie nie wiadomo kto, zabrał coś bardzo cennego z ich świętego miasta, Miasta Miast. Była to strata dla całego Babilonu i zaginięcie tego czegoś spowodowało nagły upadek stolicy, ku uciesze chciwych Asyryjczyków. To to coś przywieźli Chaldejczycy ze swoich bagien i pagórków na wschód od Mezopotamii. To coś zabłysło w grocie odkrytej przez przodków króla w dziczy, którą zamieszkiwali. Utrata tego czegoś jest w nich cały czas i nadała impet chaldejskiej żądzy przetrwania. Przyniesienie tego czegoś do Babilonu spowodowało rozkwit miasta i płynące kaskadami bogactwa, nadmiar i przepych. Asyryjczycy podkulili ogony na widok tego czegoś i chwały jaką generuje. Niezliczoną ilość razy żołnierz asyryjski padał rażony widokiem chwały tego czegoś.

Król nie próbował nawet wyjaśniać co to było, wydawało się oczywiste, że chroni nas przed tą wiedzą, że żaden z nas nie chciałby zostać, tak jak on ograbiony z ciała przez obraz tego czegoś. Król wspominał, że potęga tego czegoś może być osłupiająca i jest to nic innego, lecz widzialna emanacja „czegoś poza”. Jedno spojrzenie na to coś i wylądował w mechanicznym ciele, próbując odzyskać to coś przez prawie dwa tysiące lat. Następnie zwierzył nam się, że kiedy był przez chwilę w stanie bez ciała, to widok tego czegoś był jedyną rzeczą, której mógł się jeszcze chwycić.

Utrata tego czegoś na rzecz grupki żydowskich iluzjonistów, uciekających z większą grupą ludzi miała dramatyczny skutek – Asyria powstała z martwych, jak olbrzymi golem ulepiony z łakomego imperializmu. Siła i chwała Babilonu nagle stopniała. Król stwierdził, że obecność tego czegoś w Babilonie działało jak cudowna tarcza, jak psychiczna blokada, dla wrogów Chaldei. Nic dziwnego, że Żydzi to wzięli – mówił – ich tarcza ugięła się pod ciosem Nabuchodnozora i od razu znaleźli się wśród nich tacy, co uznali „to coś” za nową emanację boga. Nabuchodonozor, po wkroczeniu do Jerozolimy, obszedł świątynię Salomona tylko raz – to wystarczyło, by duma ludu Izraelitów runęła w gruzach. Ci którzy udali się do Babilonu przeżyli kryzys wiary – arka przymierza musiała przecież okrążyć Jerycho aż siedem razy aby runęły jego mury.

Ciąg przyczynowo skutkowy wygladał tak: Żydzi znikają pod osłoną nocy, razem z nimi znika tajemnicza rzecz, Asyria powstaje i podbija Babilon, miasto podupada. „Los tej rzeczy, to nasz los” w pewnym momencie król unosi głos. „Od znalezienia tej rzeczy zależy czy Babilon ma znowu powstać wokół nas” zaczyna krzyczeć. Uświadamia, że spośród tysięcy opłaconych szpiegów tylko jeden dostarczył prawdziwą informację. Nie da się wykluczyć, że człowiek ten był po prostu zuchwały, nie mniej jednak należało zweryfikować jego trop. Szpieg został na wszelki wypadek stracony. Jego sprawozdanie wskazywało na spisek kilku Żydów, członków jedenastego plemienia, które zbiegło pamiętnej nocy.

Operacja „drugi exodus” została dobrze zorganizowana i opłacona, ojciec króla wiedział o niej już kilka miesięcy wcześniej, jednak nic nie wskazywało na niecne knowania tych kilku żydowskich wróżbitów. Ponad tysiąc osób opuściło jednej nocy swoje sklepiki, domy, rzeźnie, warsztaty i zakłady wróżbiarskie. To coś niespodziewanie znikło. Nabuchodonozor miał przygotowany plan B. Lata przebywania z tym czymś dały mu rodzaj przebiegłości i dalekosiężnych posunięć, jakie cechowały najlepszych przywódców. Siatka szpiegów była przygotowana specjalnie na taką okazję – nie wolno było dopuścić do utraty tej rzeczy.

Materia w owych starożytnych czasach nie była jeszcze równie zakrzepła co dziś, toteż zdarzały się różne dziwne dezintegracje. Aby lepiej zobrazować naturę tej rzeczy dodał, że ona właśnie tak działa – rozrzedza czasoprzestrzeń (okazało się, że w języku chaldejskim to określenie jest bardzo popularne). Działa na odległość, w przestrzeni i czasie, tam gdzie się znajduje życie wypełniają dwuznaczne niespodzianki. Ludzie zaczynają być szczęśliwi i odnoszą sukces, czują, że wszystko ma więcej sensu niż dotychczas. Zdarzenia łączą się w nieustające ciągi sensu niczym konstelacje. „Właśnie dlatego wszystko teraz jest bez sensu! Odebrali nam to! Coś co my znaleźliśmy, naszą własność” zagrzmiał król. Przy ognisku zapanowało poruszenie, „A więc to tak!” ktoś splunął, „Trzeba to szybko odebrać” ktoś powiedział, a inni przytaknęli. „W samą porę. Już myślałem, że całe życie będzie takie bez sensu” usłyszałem kogoś za plecami. Nie mogę przysiąc, że w tamtej przejmującej chwili, nie pomyślałem, że moje własne życie zaczyna nabierać sensu. Wydawało mi się, że nawet jeśli nie znajdziemy tego czegoś, to wyprawa w nieznane, z taką motywacją jest unikalnym doświadczeniem. Poza tym widziałem króla chaldejskiego. Był to nie tylko triumf antropologa, bo tak zżyli się ze mną moi informatorzy, ale i człowieka, bo niewielu jest takich co widzieli chaldejskiego króla.

Ci okropni Chaldejczycy - odcinek czwarty

2009-07-18T15:27:00.008+02:00

Dziwny incydent, który mógłby rozwiać wątpliwości dotyczące zapomnianych przez ludzkość technologii Atlantydy, wydarzył się kilka dni po podjęciu przeze mnie decyzji o uczestnictwie w podróży. Siedziałem sobie w gospodzie i piłem wino z chaldejskim cieślą i kowalem. Niezapowiedzianie zjawił się przed nami król w towarzystwie zatroskanego pazia, rozłożył na stole pergamin i naszkicował plany konstrukcji urządzenia. Obok każdego elementu wpisał wymiary, próby żelaza jakie należy wykorzystać itd. Dotychczas uważałem, że w czasach antycznych ludzie nie znali się tak dobrze na metalach i kompozytach. Najdziwniejsze było jednak to, co wynikło ze schematów, kiedy wprowadzono je w życie. Dziwną maszyną była łódź, która pływała bez użycia ludzkiej siły napędowej. Poza tym łódź nie miała żagli, pływała zupełnie sama i była banalna w obsłudze. „Pseudo-motorem” nazywaliśmy część, odpowiadającą za cudowne poruszanie się łodzi. Sercem tej części były dwa mechanizmy wielkości jabłka i bez nich nie działała. Zostały one dostarczone przez króla. Oba były zbudowane z trybików, tarcz i sprężyn, stanowiły nad wyraz misterne dzieło. Na dodatek już w rękach króla obracały się, furkocząc jak nakręcone zabawki. Trybiki i kółka kręciły się, sprężyny napinały, a maleńkie bębenki stukały po cichutku. Choć nic na to nie wskazywało to miałem wrażenie, że król przyniósł nam cudowną kolonię małych archeuszy, gnomów lepkich od potu i smaru, które w imię porządku naturalnego napędzają urządzenie. A może była to kolejna kabalistyczna sztuczka, może arystotelejski bóg, ciągnący do siebie historię miał prywatny pakt z chaldejskim monarchą i wprawiał w ruch całą naszą wyprawę, z pomocą tego ustrojstwa. Zadawałem sobie niezliczone pytania na ten temat. Po umieszczeniu mechanizmów w zaprojektowanym zgodnie ze schematem łożysku, łódź się zatrzęsła i kilkanaście przymocowanych do burty miniaturowych wioseł zabębniło w taflę wody. Niech moje świadectwo będzie dowodem, że jest coś w tych opowieściach o Atlantydzie.

Kiedy Chaldejczycy, biorący udział w ekspedycji bili pokłony na pożegnanie, ja zadałem królowi pytanie, które do tej pory spędzało mi sen z powiek.

- Co się zrobisz królu, kiedy znajdziemy zaginione plemię?

- Odpłynę na tratwie z węży w stronę zachodzącego słońca – rzekł król i zaczął rechotać po swojemu, co wywołało konsternację pozostałych Chaldejczyków.

Nie sposób pisać o królu, nie wspominając jak wyglądał. Mechaniczne ciało okrywały nie rzucające się w oczy, ale utkane z najdroższych materiałów szaty. Król wymykał się często ze swojej siedziby, aby poznać świat, w który zawiodły go wiatry historii, co niezmiennie wzbudzało matczyna troskę ludności chaldejskiej. Kiedy chodził uliczkami Port-au-prince miał głowę okrytą kapturem. Bez kaptura z łatwością można było zobaczyć mechanizmy w jego głowie, bębny mowy rodem z katarynek i rozklekotane karuzele wszędobylskich trybików.

Oczy króla były najciekawsze. Miały postać złotych kulek, otoczonych warstwą szkła. Myślę, że było to płynne złoto gdyż czasem źrenice malały, a ciecz uciekała kanalikami w szkle, głębiej w królewskie ciało. Innym razem widziałem jak przez te kanaliki płyną strumienie elektryczności i giną w złocistych źrenicach. Każdy kto zobaczył królewskie oczy wiedział, iż pochodzą sprzed czasów Wielkiej Babilonii, z miejsca które zdobyło władzę nad czasem. Twarzą króla była brodatą maską, którą uznałem za majstersztyk sztuki złotniczej: po części odwzorowywała rysy twarzy, zaś po części była chaosem ekspresji artystycznej. Dłuższe wpatrywanie się w nią miało efekt hipnotyczny, który raczej trudno opisać. Co jeszcze na temat króla? Czasem palił opium. Nie wiem czy ten nawyk pochodził z jego śmiertelnej powłoki, o ile kiedykolwiek ją miał. Nie wiem nawet czy go to uspokajało. Czasem zdarzało mu się zapalić przy mnie długą, chińską fajkę, pykać ją, chodzić w kółko i rozmyslać. Czasem popadał w melancholię i intonował pieśni w tym starym i dziwnym języku, a każdemu chaldejczykowi w pobliżu, włosy stawały dęba. Ludzie znali te melodie z czasów zanim się urodzili dzieciństwem. Jedyną oznaką, że stan świadomości króla ulegał zmianie był wygląd jego oczu – maleńkie pioruny płynęły w nich szybciej niż zazwyczaj. Czy w królewskiej głowie było perpetuum mobile, napędzane potężniejszymi niż inne, żydowskimi czarami? Jeśli tak, to czy dym z opium zakłócał lub wzmagał jego działanie? Te pytania biorą się ze spekulacji i znając chaldejski hermetyzm, nigdy nie uzyskam na nie odpowiedzi.